Musisz zainstalować flash player pobierz instalator
Zignorowaliśmy lekcję autentycznego wybaczania, jakiej udzielił nam Jezus, który pokazał, Ŝe nie ma ofiar. Staramy się wybaczać, tkwiąc jednocześnie w roli ofiary. Z Jezusa uczyniliśmy najwyŜszą ofiarę, a to nie pomoŜe nam w rozwijaniu naszej duchowości. Prawdziwe wybaczanie musi polegać na całkowitym uwolnieniu się od świadomości ofiary. Zignorowaliśmy lekcję autentycznego wybaczania, jakiej udzielił nam Jezus, który pokazał, Ŝe nie ma ofiar. Staramy się wybaczać, tkwiąc jednocześnie w roli ofiary. Z Jezusa uczyniliśmy najwyŜszą ofiarę, a to nie pomoŜe nam w rozwijaniu naszej duchowości. Prawdziwe wybaczanie musi polegać na całkowitym uwolnieniu się od świadomości ofiary.
Zignorowaliśmy lekcję autentycznego wybaczania, jakiej udzielił nam Jezus, który pokazał, Ŝe nie ma ofiar. Staramy się wybaczać, tkwiąc jednocześnie w roli ofiary. Z Jezusa uczyniliśmy najwyŜszą ofiarę, a to nie pomoŜe nam w rozwijaniu naszej duchowości. Prawdziwe wybaczanie musi polegać na całkowitym uwolnieniu się od świadomości ofiary. Zignorowaliśmy lekcję autentycznego wybaczania, jakiej udzielił nam Jezus, który pokazał, Ŝe nie ma ofiar. Staramy się wybaczać, tkwiąc jednocześnie w roli ofiary. Z Jezusa uczyniliśmy najwyŜszą ofiarę, a to nie pomoŜe nam w rozwijaniu naszej duchowości. Prawdziwe wybaczanie musi polegać na całkowitym uwolnieniu się od świadomości ofiary.
wybaczanie jest drogą RADYKALNE WYBACZANIE
Zignorowaliśmy lekcję autentycznego wybaczania, jakiej udzielił nam Jezus, który pokazał, Ŝe nie ma ofiar. Staramy się wybaczać, tkwiąc jednocześnie w roli ofiary. Z Jezusa uczyniliśmy najwyŜszą ofiarę, a to nie pomoŜe nam w rozwijaniu naszej duchowości. Prawdziwe wybaczanie musi polegać na całkowitym uwolnieniu się od świadomości ofiary.
Wprowadzenie Gdziekolwiek spojrzeć - w gazetach, w telewizji, a nawet w naszym bezpośrednim otoczeniu - widzimy ludzi fizycznie i psychicznie okaleczonych. Czytamy, Ŝe co najmniej jeden dorosły Amerykanin na pięciu doświadczył w dzieciństwie przemocy lub był molestowany seksualnie. Dzienniki telewizyjne potwierdzają, Ŝe gwałt i morderstwo są w naszym społeczeństwie na porządku dziennym, a przestępczość przeciwko ludziom i mieniu wzrasta. Na całym świecie obserwujemy tortury, represje, przepełnione więzienia, ludobójstwo i działania wojenne na duŜą skalę. W ciągu dziesięciu lat, odkąd prowadzę warsztaty Radykalnego Wybaczania, walki z rakiem oraz seminaria dla firm, zwykli ludzie opowiedzieli mi tyle strasznych historii, Ŝe doszedłem do przekonania, iŜ nie ma na tej planecie człowieka, który chociaŜ raz w Ŝyciu nie doznałby powaŜnej krzywdy. Drobne przykrości dotykają nas tak często, Ŝe nie potrafimy ich nawet zliczyć. KtóŜ z nas nie obwiniał innych o to, Ŝe brak mu szczęścia? Dla większości, jeśli nie dla wszystkich, jest to sposób na Ŝycie. W gruncie rzeczy archetyp ofiary zakorzenił się w nas głęboko i bardzo silnie oddziałuje na powszechną świadomość. Przez wieki odgrywaliśmy rolę ofiary w kaŜdej dziedzinie Ŝycia, przekonując samych siebie, Ŝe świadomość ta jest podstawowym składnikiem ludzkiego losu. Nadszedł czas, by postawić pytanie: jak przestać budować swoje Ŝycie na archetypie ofiary? Jeśli chcemy się uwolnić od tego silnie działającego wzorca, musimy go zastąpić czymś radykalnie innym, tak pociągającym i wyswobadzającym naszą duchowość, Ŝe zdołamy wyzbyć się świadomości ofiary i opuścić świat złudzeń. Potrzebne jest nam coś, co wyniesie nas poza dramaty Ŝycia, pozwoli spojrzeć na nie z szerszej perspektywy i ukarze prawdę, która w tej chwili jest przed nami ukryta. Wówczas zrozumiemy prawdziwe znaczenie naszego cierpienia i będziemy mogli mu zaradzić. Zaczynając nowe tysiąclecie i przygotowując się do następnego wielkiego skoku w rozwoju duchowym, musimy przyjąć sposób Ŝycia oparty nie na strachu, władzy czy przemocy, ale na prawdziwym wybaczaniu, bezwarunkowej miłości i pokoju. Tak rozumiem słowo radykalne i to właśnie jest celem tej ksiąŜki - pomóc nam wszystkim w dokonaniu przemiany. Chcąc coś przekształcić, najpierw musimy doświadczyć tego w pełni. Jeśli na przykład chcemy zmienić archetyp ofiary, musimy w pełni odczuć, co to znaczy być ofiarą. Nie ma innej drogi! Dlatego w naszym Ŝyciu muszą pojawić się sytuacje, gdy poczujemy się Skrzywdzeni, tak byśmy mogli przekształcić tę energię dzięki Radykalnemu Wybaczaniu. Przekształcenie tak podstawowego wzorca energii, jakim jest archetyp ofiary, wymaga od wielu dusz zrozumienia, Ŝe na tym właśnie polega ich duchowa misja. Muszą to być ludzie obdarzeni wiedzą i miłością konieczną do wykonania tego ogromnego zadania. Być moŜe naleŜysz do tych dusz, które dobrowolnie zgłosiły chęć spełnienia tej misji. A moŜe właśnie dlatego ta ksiąŜka do ciebie przemawia? Jezus pokazał nam, jak przekształcać archetyp ofiary, i jestem przekonany, Ŝe teraz cierpliwie czeka, byśmy poszli w Jego ślady. Na razie nie udało się nam wykorzystać Jego przykładu, poniewaŜ świadomość ofiary mocno wrosła w naszą psychikę. Zignorowaliśmy lekcję autentycznego wybaczania, jakiej udzielił nam Jezus, który pokazał, Ŝe nie ma ofiar. Staramy się wybaczać, tkwiąc jednocześnie w roli ofiary. Z Jezusa uczyniliśmy najwyŜszą ofiarę, a to nie pomoŜe nam w rozwijaniu naszej duchowości. Prawdziwe wybaczanie musi polegać na całkowitym uwolnieniu się od świadomości ofiary. Moim głównym zamiarem, gdy pisałem tę ksiąŜkę, było ukazać róŜnicę między wybaczaniem, które podtrzymuje archetyp ofiary, a uwalniającym nas od niego Radykalnym Wybaczaniem, które zmusza do zasadniczej zmiany sposobu postrzegania świata i interpretacji zachodzących w naszym Ŝyciu wydarzeń, dzięki czemu przestaniemy czuć się ofiarami. Moim jedynym celem jest pomóc w dokonaniu tej przemiany martatestuje
Cele szczegółowe: 1. Odkrywanie, nabywanie i rozwijanie zasobów osobistych związanych z dojrzałym funkcjonowaniem społecznym, szczególnie w zakresie pełnionych ról rodzicielskich: • uzyskania wglądu w siebie, rozumienia siebie, realistycznej oceny własnej sytuacji i możliwości osobistej zmiany, • realizowania celów i potrzeb w zgodzie z własnym systemem wartości oraz respektując granice innych osób, • przyjmowania odpowiedzialności za siebie i osoby zależne (m.in. będące pod opieką dzieci) – rozwijanie tzw. wewnątrzsterowności, • organizacji zadań związanych z opieką i wychowaniem dziecka, • samodzielności i kreatywności w rozwiązywaniu problemów rodzicielskich. 2. Kształtowanie i doskonalenie umiejętności interpersonalnych, w tym współpracy z partnerem, dzieckiem, grupą zadaniową, radzenia sobie w sytuacjach konfliktowych w relacjach rodzinnych. 3. Rozwijanie umiejętności rozumienia i adekwatnego reagowania na potrzeby dziecka, budowania bezpiecznego i wspierającego jego rozwój kontaktu. 4. Trening zachowania - ćwiczenie poznawanych metod wychowawczych – podczas wspólnych zajęć dla rodziców i dzieci. Zagadnienia tematyczne: I Integracja grupy warsztatowej (w tym: kontrakt, wspólne cele; rozwój samowiedzy w zakresie celów wychowawczych oraz metod pomocnych w ich osiąganiu, wzmocnienie poczucia własnej wartości i sprawczości rodziców poprzez wydobywanie zasobów w kontekście relacji rodzinnych, rodzicielskich; wzmacnianie odpowiedzialności za siebie i osoby zależne) II Dzieci to też ludzie (kształtowanie świadomości potrzeb i emocji dziecka, jego możliwości rozwojowych, autonomii, wpływu rodzica na budowanie poczucia wartości i sprawczości u dziecka, narzucanie mu ról, zachęcanie do współpracy; rozwijanie umiejętności rozumienia i adekwatnego reagowania na potrzeby dziecka) III Rodzice to też ludzie (świadomość potrzeb, emocji i uczuć rodzica, radzenia sobie z winą i gniewem); relacje z partnerem – drugim rodzicem (opiekunem dziecka) i ich wpływ na dziecko (m. in. rozwijanie umiejętności przyjmowania innych perspektyw, świadomości wzajemnych potrzeb, współpraca w opiece i wychowaniu dziecka, rozwiązywanie sytuacji konfliktowych) IV Kara a konsekwencja (rozwijanie metod wychowawczych wzmacniających współpracę z dzieckiem, budowanie klarownego systemu zasad wychowawczych) V Podsumowanie (ewaluacja zmiany - bilans zasobów, osiągnięć, potrzeb i celów na przyszłość) Scenariusz zajęć dla rodziców 1. Ustalanie zasad ze szczególnym uwzględnieniem określania konsekwencji oraz wspólnej postawy rodziców i dorosłych wobec wprowadzonych zasad, integracja, zapoznanie się uczestników i prowadzących, ustalenie zasad pracy na grupie i sformułowanie kontraktu, zebranie potrzeb uczestników dotyczących zagadnień jakimi chcą zajmować się podczas zajęć oraz omówienie postawy jakiej od nich samych będzie wymagała praca nad wybranymi zagadnieniami. Rozmowa o zasadach- co to jest zasada, po co są zasady, w jakich sytuacjach się przydają, czemu służy wprowadzanie zasad. Wspólne ustalanie zasad miedzy rodzicami a dziećmi, transparentna postawa dorosłych wobec dzieci. Identyfikacja zasad, które mają uczestnicy w domu, jakich brakuje, które chcieliby wprowadzić. Jak formułować zasady, jak je wprowadzać, co zrobić aby były przestrzegane. Omówienie różnic między karą a konsekwencją. Praca nad formułowaniem swoich zasad w rodzinie, według podanego wzoru. Wybór zasady do wprowadzenia w trakcie turnusu. Rodzice otrzymują zadanie domowe – wprowadzenie w życie jednej zasady podczas pobytu na wczasach. Zajęcia rodzice + dzieci – gra terenowa – podchody na terenie ośrodka wczasowego i najbliższej okolicy – szczegółowe omówienie zasad gry. Grupa podzielona na dwa zespoły rodziców i dzieci – pierwszy zespół „ucieka” w towarzystwie trenera i wychowawcy. Uciekając zostawia wskazówki i zadania dla drugiego zespołu. W 15 minut po odejściu pierwszego zespołu – rusza drugi zespół i „goni”. Zadaniem drugiego zespołu jest złapać pierwszy lub odgadnąć trasę i cel „ucieczki”. Potrzebne kreda, papier – kilka kartek, długopis lub mazak dla grupy uciekającej. Zasady Nie można się rozdzielać, idziemy razem, tempo dostosowane do najmłodszych, każdy uczestnik grupy jest traktowany na równych prawach. Grupy same ustalają kto jest ich prowadzącym. Jeśli zdarzy się nieprzewidziany wypadek – będzie ktoś ranny lub zasłabnie – przerywamy grę, info do uczestników drugiej grupy i do kierownictwa wczasów. TELEFONY! W przypadku deszczu – gry i zabawy na świetlicy z wykorzystaniem gier integracyjnych, zręcznościowych i planszowych. Szczególna uwaga poświęcona zasadom gry. Potrzebne gry planszowe – kilka do wyboru, skakanki, piłki, kręgle, papier, mazaki. Zabawy animowane przez trenerów i wychowawców ze szczególnym wskazaniem na zasady gry i na ich przestrzeganie. Dla rodziców dzieci do 4 lat – zabawy, w których dzieci ustalają zasady, określają swoje oczekiwania – rodzic podąża za dzieckiem Wskazanie na możliwość oddania dzieciom przewodzenia w zabawie. 2. Konsekwencje a kara w aspekcie wprowadzonych zasad i postaw dorosłych wobec dzieci. Jak formułować i ustalać konsekwencje, jak je wprowadzać w sytuacji nie dotrzymania umowy i nie przestrzegania ustalonych zasad. Wprowadzanie zmian – w jaki sposób wprowadzanie zmian w rodzinie wpływa na jej funkcjonowanie. Chwalenie – wpływ pochwały na poczucie własnej wartości. Sposoby wyrażania pochwał. W jaki sposób chwaląc wpływamy na wzmocnienie więzi rodzinnych. Chwalenie siebie i innych – wzmacnianie poczucia własnej wartości i różnica w jakości kontaktów z innymi. Zadanie domowe: pochwalić członków rodziny przynajmniej za trzy rzeczy w ciągu dzisiejszego dnia. Zajęcia rodzice + dzieci – budowanie zamków z piasku – konkurs z nagrodami (zestaw słodyczy dla każdej rodziny plus nagroda główna wielka czekolada, albo inny „smakołyk” podzielny na wszystkich członków grupy. Zabawa na plaży. Wskazanie na wspólne działania dorosłych i dzieci obliczone na osiąganie wspólnego celu (nagroda powinna być atrakcyjna) Ocena prac – jury pięcioosobowe wybrane spośród rodziców i dzieci w proporcji 2 dorosłych, 3 dzieci. W przypadku niepogody – wspólne malunki farbami plakatowymi na arkuszach papieru pakowego A0 lub wspólna wyklejanka z kolorowych papierów, bibuł lub gazet – nasza bajka. Ćwiczenie chwalenia dzieci, siebie nawzajem i siebie samego. 3. Bariery komunikacyjne: w aspekcie sytuacji konfliktowej Omówienie pracy domowej dotyczącej wprowadzania zasad. Bariery komunikacyjne jako przyczyna konfliktów. Rodzaje barier, przykłady konkretnych zdań, sformułowań, będących barierami, utrudniających komunikowanie. Omówienie możliwych reakcji drugiej osoby na komunikaty, które zawierają sformułowania utrudniające podmiotową komunikację. Powtórzenie wiadomości lub omówienie procesu komunikacji oraz 4 poziomów komunikatu – ćwiczenie pomagające dostrzec różne poziomy komunikatu. Odkrywanie i identyfikowanie najczęściej stosowanych przez uczestników barier komunikacyjnych. Praca nad zmianą komunikatów zawierających bariery na komunikaty informujące o uczuciach i potrzebach oraz nie pomniejszających własnej wartości interlokutora – zwłaszcza dziecka. Konflikt a komunikacja. Jak się komunikować, aby nie powodować eskalacji konfliktów. Układanie listy potrzeb i listy uczuć. Odkrywanie potrzeb innych jako drogi do bezkonfliktowego współżycia. Komunikat „ja” i komunikat „ty”. Ćwiczenia w formułowaniu komunikatu „ja”. Nabywanie umiejętności mówienia wprost i formułowania komunikatów spójnych na wszystkich poziomach. Zajęcia rodzice + dzieci – opcjonalnie idąc za grupą: kalambury i głuchy telefon – zabawy według klasycznych wzorów – kalambury – dzielimy grupę na kilka zespołów, każdy zespół ma za zadanie pokazać jakiś zawód (murarz, tynkarz, blacharz, piekarz, jubiler, - do wyboru przez grupę) oraz przedstawić ten zawód w taki sposób, aby wszyscy członkowie zespołu mieli jakieś zadanie, byli wykorzystani do pokazania zawodu. – głuchy telefon – według klasycznej metody – podajemy informację od ucha do ucha Plotka kto z kim dlaczego, Przyjechała ciocia z ameryki, lubię cię mój mały biały koteczku Wskazanie w zabawie barier komunikacyjnych, ułatwienie rozumienia znaczenia komunikacji w życiu rodziny. Jenga – zawody rodzinne w grze w jengę – grupa podzielona na dwa lub cztery zespoły rodzin. Wskazanie na emocje biorące udział w powstawaniu konfliktów, badanie własnych reakcji emocjonalnych w sytuacjach konfliktowych. Opcjonalnie – zabawy integracyjne, ruchowe, kontaktowe na plaży lub w innym miejscu na powietrzu lub w pomieszczeniu – zabawy na kocu, wykorzystujące pozytywną komunikację pozawerbalną, tzw dobry dotyk, uruchamiające empatię. Sroczka w parach, króliczek w kręgu, 4. Konflikty i gniew a umiejętność empatii. Źródła zachowań agresywnych, etapy powstawania gniewu na wybranych sytuacjach przedstawionych przez grupę oraz w oparciu o cele i wartości. Alternatywne sposoby reagowania w sytuacjach konfliktowych – rozróżnianie bodźców wywołujących złość, od przyczyn złości. Ujawnianie uczuć bez obwiniania za nie. Rozpoznawanie rodzącego się uczucia złości Dzielenie się indywidualnymi sposobami radzenia sobie ze złością. Skupienie uwagi na potrzebach swoich i adwersarza, jako metoda radzenia sobie ze złością. Empatia a gniew i złość. Rozpoznanie sytuacji, które najczęściej wywołują złość. Gniew jako informacja – rozpoznawanie potrzeb niezaspokojonych w danej sytuacji, a prowadzących do uczucia złości u dzieci i u dorosłych. Branie odpowiedzialności za przeżycia zamiast obarczania winą i odpowiedzialnością innych lub zewnętrznej sytuacji. Ćwiczenia pozwalające przekształcić złość w energię umożliwiającą podjęcie konkretnych, konstruktywnych działań w danej sytuacji. Działań, które nie powodują zranień innych osób. Praca domowa – zastanowienie się nad pozytywnymi zachowaniami i relacjami między dziećmi a dorosłymi w rodzinie. Za co szanuję i cenię moje dzieci, co powoduje że każde jest dla mnie w szczególny sposób ważne. Zajęcia rodzice + dzieci – Zabawa z chustą animacyjną Klanzy, zabawy integrujące rodziny wewnętrznie i między sobą – kołyska, pląsy, węzeł z ludzi, śmiechozabawa. Przebieg zabaw dostosowany do potrzeb i możliwości grupy Opcjonalnie jeśli nie wykorzystano wcześniej Jenga – zawody rodzinne w grze w jengę – grupa podzielona na dwa lub cztery zespoły rodzin. Wskazanie na emocje biorące udział w powstawaniu konfliktów, badanie własnych reakcji emocjonalnych w sytuacjach konfliktowych. Badanie przez rodziców i dzieci starsze własnych zachowań w sytuacji stresującej. 5. Stawianie granic. Obrona praw dzieci i praw własnych. Różnice między sytuacjami gdy są granice i gdy ich nie ma – indywidualnie i w relacjach. Rodzaje granic. Kiedy granice zostają przekroczone i skąd to wiemy. Różne reakcje i postawy wobec przekraczania granic (bierna, agresywna, asertywna) i ich konsekwencje. Granice a prawa, które posiadamy. Prawa dzieci. Jak nie przekraczać swoich granic ani granic innych osób – uznanie różnorodności. Przygotowanie pochwał dla dzieci na dyplomy. Podsumowanie zajęć, refleksje i odczucia uczestników. Zamknięcie pracy w grupie. Na zajęciach dzieci – praca nad dyplomem uznania dla rodziców – Co w mojej mamie, co w moim tacie podoba mi się najbardziej, za co ich szanuję i cenię. Zajęcia rodzice + dzieci – Praca plastyczna – planujemy nasz najbliższy rok – planowanie celów wspólnych dla całej rodziny i jej poszczególnych członków. Wskazanie na prawa dzieci i prawa dorosłych, oraz na granice. Prace na formacie wybranym przez rodziny – A0, A2 lub A3 - Rozdanie dyplomów rodzicom i dzieciom. Zamknięcie pracy w grupie. Materiały potrzebne do realizacji zadania: Papier A4 Papier A3 papier pakowy A 0, Karteczki samoprzylepne 4 opakowania – duży format – przynajmniej jeden bok 10-ciocentymetrowy, blok flipchart, tablica, flamastry do flipchartu Długopisy, mazaki, kredki pastelowe tłuste – najlepiej pastele olejne f-my PENTEL po 2 komplety na rodzinę Linka 5-6 metrów – gruba, Farby plakatowe w litrowych butlach – 3 kolory podstawowe, niebieski czerwony żółty plus biały i czarny Pędzle szerokie przynajmniej 2 – 3 cm szerokości włosia po 1 dla każdego uczestnika grupy licząc rodziców z dziećmi czyli 41 sztuk Kolorowe bibuły – krepina, papiery kolorowe, kolorowe czasopisma do pocięcia. Nożyczki w tym nożyczki bezpieczne dla dzieci, klej roślinny w tubkach po 4 tubki na rodzinę, taśma klejąca – malarska (papierowa) 2 rolki masa mocująca (do przylepiania papierów na ścianie-nie zostawia śladów)BALONY Łopatki i wiaderka do piasku, Cukierki i słodycze na nagrody oraz nagroda główna za zamek z piasku. Wieczór integracyjny: Przy założeniu że jest on realizowany dla całego turnusu : Na niepogodę - Zabawy integracyjne w świetlicy – karaoke, tańce z dziećmi, Zabawa w cienie, kostki zrostki, tańce z balonami, i inne zabawy „lodołamacze” na pierwszy wieczór i na każdy inny ;-) gra miejsko – terenowa – poznaj historię Krynicy Morskiej. Gra przygotowana w oparciu o „moją” grupę rodziców i zespół trenerski. Polega na wynajdywaniu informacji i ciekawostek o Krynicy Morskiej – ten zespół który znajdzie informacje najciekawsze – wygrywa. Zabawa na wieczór przedostatni Zignorowaliśmy lekcję autentycznego wybaczania, jakiej udzielił nam Jezus, który pokazał, Ŝe nie ma ofiar. Staramy się wybaczać, tkwiąc jednocześnie w roli ofiary. Z Jezusa uczyniliśmy najwyŜszą ofiarę, a to nie pomoŜe nam w rozwijaniu naszej duchowości. Prawdziwe wybaczanie musi polegać na całkowitym uwolnieniu się od świadomości ofiary. Zignorowaliśmy lekcję autentycznego wybaczania, jakiej udzielił nam Jezus, który pokazał, Ŝe nie ma ofiar. Staramy się wybaczać, tkwiąc jednocześnie w roli ofiary. Z Jezusa uczyniliśmy najwyŜszą ofiarę, a to nie pomoŜe nam w rozwijaniu naszej duchowości. Prawdziwe wybaczanie musi polegać na całkowitym uwolnieniu się od świadomości ofiary.
Prawdziwe wybaczaniemusi polegać na całkowitym uwolnieniu się od świadomości ofiary. Zignorowaliśmy lekcję autentycznego wybaczania, Zignorowaliśmy lekcję autentycznego wybaczania, Zignorowaliśmy lekcję autentycznego wybaczania, wybaczanie jest drogą RADYKALNE WYBACZANIE
Zignorowaliśmy lekcję autentycznego wybaczania, jakiej udzielił nam Jezus, który pokazał, Ŝe nie ma ofiar. Staramy się wybaczać, tkwiąc jednocześnie w roli ofiary. Z Jezusa uczyniliśmy najwyŜszą ofiarę, a to nie pomoŜe nam w rozwijaniu naszej duchowości. Prawdziwe wybaczanie musi polegać na całkowitym uwolnieniu się od świadomości ofiary. martatestuje Zignorowaliśmy lekcję autentycznego wybaczania, jakiej udzielił nam Jezus, który pokazał, Ŝe nie ma ofiar. Staramy się wybaczać, tkwiąc jednocześnie w roli ofiary. Z Jezusa uczyniliśmy najwyŜszą ofiarę, a to nie pomoŜe nam w rozwijaniu naszej duchowości. Prawdziwe wybaczanie musi polegać na całkowitym uwolnieniu się od świadomości ofiary. martatestuje Zignorowaliśmy lekcję autentycznego wybaczania, jakiej udzielił nam Jezus, który pokazał, Ŝe nie ma ofiar. Staramy się wybaczać, tkwiąc jednocześnie w roli ofiary. Z Jezusa uczyniliśmy najwyŜszą ofiarę, a to nie pomoŜe nam w rozwijaniu naszej duchowości. Prawdziwe wybaczanie musi polegać na całkowitym uwolnieniu się od świadomości ofiary. martatestuje Zignorowaliśmy lekcję autentycznego wybaczania, jakiej udzielił nam Jezus, który pokazał, Ŝe nie ma ofiar. Staramy się wybaczać, tkwiąc jednocześnie w roli ofiary. Z Jezusa uczyniliśmy najwyŜszą ofiarę, a to nie pomoŜe nam w rozwijaniu naszej duchowości. Prawdziwe wybaczanie musi polegać na całkowitym uwolnieniu się od świadomości ofiary. martatestuje Wprowadzenie Gdziekolwiek spojrzeć - w gazetach, w telewizji, a nawet w naszym bezpośrednim otoczeniu - widzimy ludzi fizycznie i psychicznie okaleczonych. Czytamy, Ŝe co najmniej jeden dorosły Amerykanin na pięciu doświadczył w dzieciństwie przemocy lub był molestowany seksualnie. Dzienniki telewizyjne potwierdzają, Ŝe gwałt i morderstwo są w naszym społeczeństwie na porządku dziennym, a przestępczość przeciwko ludziom i mieniu wzrasta. Na całym świecie obserwujemy tortury, represje, przepełnione więzienia, ludobójstwo i działania wojenne na duŜą skalę. W ciągu dziesięciu lat, odkąd prowadzę warsztaty Radykalnego Wybaczania, walki z rakiem oraz seminaria dla firm, zwykli ludzie opowiedzieli mi tyle strasznych historii, Ŝe doszedłem do przekonania, iŜ nie ma na tej planecie człowieka, który chociaŜ raz w Ŝyciu nie doznałby powaŜnej krzywdy. Drobne przykrości dotykają nas tak często, Ŝe nie potrafimy ich nawet zliczyć. KtóŜ z nas nie obwiniał innych o to, Ŝe brak mu szczęścia? Dla większości, jeśli nie dla wszystkich, jest to sposób na Ŝycie. W gruncie rzeczy archetyp ofiary zakorzenił się w nas głęboko i bardzo silnie oddziałuje na powszechną świadomość. Przez wieki odgrywaliśmy rolę ofiary w kaŜdej dziedzinie Ŝycia, przekonując samych siebie, Ŝe świadomość ta jest podstawowym składnikiem ludzkiego losu. Nadszedł czas, by postawić pytanie: jak przestać budować swoje Ŝycie na archetypie ofiary? Jeśli chcemy się uwolnić od tego silnie działającego wzorca, musimy go zastąpić czymś radykalnie innym, tak pociągającym i wyswobadzającym naszą duchowość, Ŝe zdołamy wyzbyć się świadomości ofiary i opuścić świat złudzeń. Potrzebne jest nam coś, co wyniesie nas poza dramaty Ŝycia, pozwoli spojrzeć na nie z szerszej perspektywy i ukarze prawdę, która w tej chwili jest przed nami ukryta. Wówczas zrozumiemy prawdziwe znaczenie naszego cierpienia i będziemy mogli mu zaradzić. Zaczynając nowe tysiąclecie i przygotowując się do następnego wielkiego skoku w rozwoju duchowym, musimy przyjąć sposób Ŝycia oparty nie na strachu, władzy czy przemocy, ale na prawdziwym wybaczaniu, bezwarunkowej miłości i pokoju. Tak rozumiem słowo radykalne i to właśnie jest celem tej ksiąŜki - pomóc nam wszystkim w dokonaniu przemiany. Chcąc coś przekształcić, najpierw musimy doświadczyć tego w pełni. Jeśli na przykład chcemy zmienić archetyp ofiary, musimy w pełni odczuć, co to znaczy być ofiarą. Nie ma innej drogi! Dlatego w naszym Ŝyciu muszą pojawić się sytuacje, gdy poczujemy się Skrzywdzeni, tak byśmy mogli przekształcić tę energię dzięki Radykalnemu Wybaczaniu. Przekształcenie tak podstawowego wzorca energii, jakim jest archetyp ofiary, wymaga od wielu dusz zrozumienia, Ŝe na tym właśnie polega ich duchowa misja. Muszą to być ludzie obdarzeni wiedzą i miłością konieczną do wykonania tego ogromnego zadania. Być moŜe naleŜysz do tych dusz, które dobrowolnie zgłosiły chęć spełnienia tej misji. A moŜe właśnie dlatego ta ksiąŜka do ciebie przemawia? Jezus pokazał nam, jak przekształcać archetyp ofiary, i jestem przekonany, Ŝe teraz cierpliwie czeka, byśmy poszli w Jego ślady. Na razie nie udało się nam wykorzystać Jego przykładu, poniewaŜ świadomość ofiary mocno wrosła w naszą psychikę. Zignorowaliśmy lekcję autentycznego wybaczania, jakiej udzielił nam Jezus, który pokazał, Ŝe nie ma ofiar. Staramy się wybaczać, tkwiąc jednocześnie w roli ofiary. Z Jezusa uczyniliśmy najwyŜszą ofiarę, a to nie pomoŜe nam w rozwijaniu naszej duchowości. Prawdziwe wybaczanie musi polegać na całkowitym uwolnieniu się od świadomości ofiary. Moim głównym zamiarem, gdy pisałem tę ksiąŜkę, było ukazać róŜnicę między wybaczaniem, które podtrzymuje archetyp ofiary, a uwalniającym nas od niego Radykalnym Wybaczaniem, które zmusza do zasadniczej zmiany sposobu postrzegania świata i interpretacji zachodzących w naszym Ŝyciu wydarzeń, dzięki czemu przestaniemy czuć się ofiarami. Moim jedynym celem jest pomóc w dokonaniu tej przemiany martatestuje KRYNICA MORSKA Scenariusz zdarzeń
Cele szczegółowe: 1. Odkrywanie, nabywanie i rozwijanie zasobów osobistych związanych z dojrzałym funkcjonowaniem społecznym, szczególnie w zakresie pełnionych ról rodzicielskich: • uzyskania wglądu w siebie, rozumienia siebie, realistycznej oceny własnej sytuacji i możliwości osobistej zmiany, • realizowania celów i potrzeb w zgodzie z własnym systemem wartości oraz respektując granice innych osób, • przyjmowania odpowiedzialności za siebie i osoby zależne (m.in. będące pod opieką dzieci) – rozwijanie tzw. wewnątrzsterowności, • organizacji zadań związanych z opieką i wychowaniem dziecka, • samodzielności i kreatywności w rozwiązywaniu problemów rodzicielskich. 2. Kształtowanie i doskonalenie umiejętności interpersonalnych, w tym współpracy z partnerem, dzieckiem, grupą zadaniową, radzenia sobie w sytuacjach konfliktowych w relacjach rodzinnych. 3. Rozwijanie umiejętności rozumienia i adekwatnego reagowania na potrzeby dziecka, budowania bezpiecznego i wspierającego jego rozwój kontaktu. 4. Trening zachowania - ćwiczenie poznawanych metod wychowawczych – podczas wspólnych zajęć dla rodziców i dzieci. Zagadnienia tematyczne: I Integracja grupy warsztatowej (w tym: kontrakt, wspólne cele; rozwój samowiedzy w zakresie celów wychowawczych oraz metod pomocnych w ich osiąganiu, wzmocnienie poczucia własnej wartości i sprawczości rodziców poprzez wydobywanie zasobów w kontekście relacji rodzinnych, rodzicielskich; wzmacnianie odpowiedzialności za siebie i osoby zależne) II Dzieci to też ludzie (kształtowanie świadomości potrzeb i emocji dziecka, jego możliwości rozwojowych, autonomii, wpływu rodzica na budowanie poczucia wartości i sprawczości u dziecka, narzucanie mu ról, zachęcanie do współpracy; rozwijanie umiejętności rozumienia i adekwatnego reagowania na potrzeby dziecka) III Rodzice to też ludzie (świadomość potrzeb, emocji i uczuć rodzica, radzenia sobie z winą i gniewem); relacje z partnerem – drugim rodzicem (opiekunem dziecka) i ich wpływ na dziecko (m. in. rozwijanie umiejętności przyjmowania innych perspektyw, świadomości wzajemnych potrzeb, współpraca w opiece i wychowaniu dziecka, rozwiązywanie sytuacji konfliktowych) IV Kara a konsekwencja (rozwijanie metod wychowawczych wzmacniających współpracę z dzieckiem, budowanie klarownego systemu zasad wychowawczych) V Podsumowanie (ewaluacja zmiany - bilans zasobów, osiągnięć, potrzeb i celów na przyszłość) Scenariusz zajęć dla rodziców 1. Ustalanie zasad ze szczególnym uwzględnieniem określania konsekwencji oraz wspólnej postawy rodziców i dorosłych wobec wprowadzonych zasad, integracja, zapoznanie się uczestników i prowadzących, ustalenie zasad pracy na grupie i sformułowanie kontraktu, zebranie potrzeb uczestników dotyczących zagadnień jakimi chcą zajmować się podczas zajęć oraz omówienie postawy jakiej od nich samych będzie wymagała praca nad wybranymi zagadnieniami. Rozmowa o zasadach- co to jest zasada, po co są zasady, w jakich sytuacjach się przydają, czemu służy wprowadzanie zasad. Wspólne ustalanie zasad miedzy rodzicami a dziećmi, transparentna postawa dorosłych wobec dzieci. Identyfikacja zasad, które mają uczestnicy w domu, jakich brakuje, które chcieliby wprowadzić. Jak formułować zasady, jak je wprowadzać, co zrobić aby były przestrzegane. Omówienie różnic między karą a konsekwencją. Praca nad formułowaniem swoich zasad w rodzinie, według podanego wzoru. Wybór zasady do wprowadzenia w trakcie turnusu. Rodzice otrzymują zadanie domowe – wprowadzenie w życie jednej zasady podczas pobytu na wczasach. Zajęcia rodzice + dzieci – gra terenowa – podchody na terenie ośrodka wczasowego i najbliższej okolicy – szczegółowe omówienie zasad gry. Grupa podzielona na dwa zespoły rodziców i dzieci – pierwszy zespół „ucieka” w towarzystwie trenera i wychowawcy. Uciekając zostawia wskazówki i zadania dla drugiego zespołu. W 15 minut po odejściu pierwszego zespołu – rusza drugi zespół i „goni”. Zadaniem drugiego zespołu jest złapać pierwszy lub odgadnąć trasę i cel „ucieczki”. Potrzebne kreda, papier – kilka kartek, długopis lub mazak dla grupy uciekającej. Zasady Nie można się rozdzielać, idziemy razem, tempo dostosowane do najmłodszych, każdy uczestnik grupy jest traktowany na równych prawach. Grupy same ustalają kto jest ich prowadzącym. Jeśli zdarzy się nieprzewidziany wypadek – będzie ktoś ranny lub zasłabnie – przerywamy grę, info do uczestników drugiej grupy i do kierownictwa wczasów. TELEFONY! W przypadku deszczu – gry i zabawy na świetlicy z wykorzystaniem gier integracyjnych, zręcznościowych i planszowych. Szczególna uwaga poświęcona zasadom gry. Potrzebne gry planszowe – kilka do wyboru, skakanki, piłki, kręgle, papier, mazaki. Zabawy animowane przez trenerów i wychowawców ze szczególnym wskazaniem na zasady gry i na ich przestrzeganie. Dla rodziców dzieci do 4 lat – zabawy, w których dzieci ustalają zasady, określają swoje oczekiwania – rodzic podąża za dzieckiem Wskazanie na możliwość oddania dzieciom przewodzenia w zabawie. 2. Konsekwencje a kara w aspekcie wprowadzonych zasad i postaw dorosłych wobec dzieci. Jak formułować i ustalać konsekwencje, jak je wprowadzać w sytuacji nie dotrzymania umowy i nie przestrzegania ustalonych zasad. Wprowadzanie zmian – w jaki sposób wprowadzanie zmian w rodzinie wpływa na jej funkcjonowanie. Chwalenie – wpływ pochwały na poczucie własnej wartości. Sposoby wyrażania pochwał. W jaki sposób chwaląc wpływamy na wzmocnienie więzi rodzinnych. Chwalenie siebie i innych – wzmacnianie poczucia własnej wartości i różnica w jakości kontaktów z innymi. Zadanie domowe: pochwalić członków rodziny przynajmniej za trzy rzeczy w ciągu dzisiejszego dnia. Zajęcia rodzice + dzieci – budowanie zamków z piasku – konkurs z nagrodami (zestaw słodyczy dla każdej rodziny plus nagroda główna wielka czekolada, albo inny „smakołyk” podzielny na wszystkich członków grupy. Zabawa na plaży. Wskazanie na wspólne działania dorosłych i dzieci obliczone na osiąganie wspólnego celu (nagroda powinna być atrakcyjna) Ocena prac – jury pięcioosobowe wybrane spośród rodziców i dzieci w proporcji 2 dorosłych, 3 dzieci. W przypadku niepogody – wspólne malunki farbami plakatowymi na arkuszach papieru pakowego A0 lub wspólna wyklejanka z kolorowych papierów, bibuł lub gazet – nasza bajka. Ćwiczenie chwalenia dzieci, siebie nawzajem i siebie samego. 3. Bariery komunikacyjne: w aspekcie sytuacji konfliktowej Omówienie pracy domowej dotyczącej wprowadzania zasad. Bariery komunikacyjne jako przyczyna konfliktów. Rodzaje barier, przykłady konkretnych zdań, sformułowań, będących barierami, utrudniających komunikowanie. Omówienie możliwych reakcji drugiej osoby na komunikaty, które zawierają sformułowania utrudniające podmiotową komunikację. Powtórzenie wiadomości lub omówienie procesu komunikacji oraz 4 poziomów komunikatu – ćwiczenie pomagające dostrzec różne poziomy komunikatu. Odkrywanie i identyfikowanie najczęściej stosowanych przez uczestników barier komunikacyjnych. Praca nad zmianą komunikatów zawierających bariery na komunikaty informujące o uczuciach i potrzebach oraz nie pomniejszających własnej wartości interlokutora – zwłaszcza dziecka. Konflikt a komunikacja. Jak się komunikować, aby nie powodować eskalacji konfliktów. Układanie listy potrzeb i listy uczuć. Odkrywanie potrzeb innych jako drogi do bezkonfliktowego współżycia. Komunikat „ja” i komunikat „ty”. Ćwiczenia w formułowaniu komunikatu „ja”. Nabywanie umiejętności mówienia wprost i formułowania komunikatów spójnych na wszystkich poziomach. Zajęcia rodzice + dzieci – opcjonalnie idąc za grupą: kalambury i głuchy telefon – zabawy według klasycznych wzorów – kalambury – dzielimy grupę na kilka zespołów, każdy zespół ma za zadanie pokazać jakiś zawód (murarz, tynkarz, blacharz, piekarz, jubiler, - do wyboru przez grupę) oraz przedstawić ten zawód w taki sposób, aby wszyscy członkowie zespołu mieli jakieś zadanie, byli wykorzystani do pokazania zawodu. – głuchy telefon – według klasycznej metody – podajemy informację od ucha do ucha Plotka kto z kim dlaczego, Przyjechała ciocia z ameryki, lubię cię mój mały biały koteczku Wskazanie w zabawie barier komunikacyjnych, ułatwienie rozumienia znaczenia komunikacji w życiu rodziny. Jenga – zawody rodzinne w grze w jengę – grupa podzielona na dwa lub cztery zespoły rodzin. Wskazanie na emocje biorące udział w powstawaniu konfliktów, badanie własnych reakcji emocjonalnych w sytuacjach konfliktowych. Opcjonalnie – zabawy integracyjne, ruchowe, kontaktowe na plaży lub w innym miejscu na powietrzu lub w pomieszczeniu – zabawy na kocu, wykorzystujące pozytywną komunikację pozawerbalną, tzw dobry dotyk, uruchamiające empatię. Sroczka w parach, króliczek w kręgu, 4. Konflikty i gniew a umiejętność empatii. Źródła zachowań agresywnych, etapy powstawania gniewu na wybranych sytuacjach przedstawionych przez grupę oraz w oparciu o cele i wartości. Alternatywne sposoby reagowania w sytuacjach konfliktowych – rozróżnianie bodźców wywołujących złość, od przyczyn złości. Ujawnianie uczuć bez obwiniania za nie. Rozpoznawanie rodzącego się uczucia złości Dzielenie się indywidualnymi sposobami radzenia sobie ze złością. Skupienie uwagi na potrzebach swoich i adwersarza, jako metoda radzenia sobie ze złością. Empatia a gniew i złość. Rozpoznanie sytuacji, które najczęściej wywołują złość. Gniew jako informacja – rozpoznawanie potrzeb niezaspokojonych w danej sytuacji, a prowadzących do uczucia złości u dzieci i u dorosłych. Branie odpowiedzialności za przeżycia zamiast obarczania winą i odpowiedzialnością innych lub zewnętrznej sytuacji. Ćwiczenia pozwalające przekształcić złość w energię umożliwiającą podjęcie konkretnych, konstruktywnych działań w danej sytuacji. Działań, które nie powodują zranień innych osób. Praca domowa – zastanowienie się nad pozytywnymi zachowaniami i relacjami między dziećmi a dorosłymi w rodzinie. Za co szanuję i cenię moje dzieci, co powoduje że każde jest dla mnie w szczególny sposób ważne. Zajęcia rodzice + dzieci – Zabawa z chustą animacyjną Klanzy, zabawy integrujące rodziny wewnętrznie i między sobą – kołyska, pląsy, węzeł z ludzi, śmiechozabawa. Przebieg zabaw dostosowany do potrzeb i możliwości grupy Opcjonalnie jeśli nie wykorzystano wcześniej Jenga – zawody rodzinne w grze w jengę – grupa podzielona na dwa lub cztery zespoły rodzin. Wskazanie na emocje biorące udział w powstawaniu konfliktów, badanie własnych reakcji emocjonalnych w sytuacjach konfliktowych. Badanie przez rodziców i dzieci starsze własnych zachowań w sytuacji stresującej. 5. Stawianie granic. Obrona praw dzieci i praw własnych. Różnice między sytuacjami gdy są granice i gdy ich nie ma – indywidualnie i w relacjach. Rodzaje granic. Kiedy granice zostają przekroczone i skąd to wiemy. Różne reakcje i postawy wobec przekraczania granic (bierna, agresywna, asertywna) i ich konsekwencje. Granice a prawa, które posiadamy. Prawa dzieci. Jak nie przekraczać swoich granic ani granic innych osób – uznanie różnorodności. Przygotowanie pochwał dla dzieci na dyplomy. Podsumowanie zajęć, refleksje i odczucia uczestników. Zamknięcie pracy w grupie. Na zajęciach dzieci – praca nad dyplomem uznania dla rodziców – Co w mojej mamie, co w moim tacie podoba mi się najbardziej, za co ich szanuję i cenię. Zajęcia rodzice + dzieci – Praca plastyczna – planujemy nasz najbliższy rok – planowanie celów wspólnych dla całej rodziny i jej poszczególnych członków. Wskazanie na prawa dzieci i prawa dorosłych, oraz na granice. Prace na formacie wybranym przez rodziny – A0, A2 lub A3 - Rozdanie dyplomów rodzicom i dzieciom. Zamknięcie pracy w grupie. Materiały potrzebne do realizacji zadania: Papier A4 Papier A3 papier pakowy A 0, Karteczki samoprzylepne 4 opakowania – duży format – przynajmniej jeden bok 10-ciocentymetrowy, blok flipchart, tablica, flamastry do flipchartu Długopisy, mazaki, kredki pastelowe tłuste – najlepiej pastele olejne f-my PENTEL po 2 komplety na rodzinę Linka 5-6 metrów – gruba, Farby plakatowe w litrowych butlach – 3 kolory podstawowe, niebieski czerwony żółty plus biały i czarny Pędzle szerokie przynajmniej 2 – 3 cm szerokości włosia po 1 dla każdego uczestnika grupy licząc rodziców z dziećmi czyli 41 sztuk Kolorowe bibuły – krepina, papiery kolorowe, kolorowe czasopisma do pocięcia. Nożyczki w tym nożyczki bezpieczne dla dzieci, klej roślinny w tubkach po 4 tubki na rodzinę, taśma klejąca – malarska (papierowa) 2 rolki masa mocująca (do przylepiania papierów na ścianie-nie zostawia śladów)BALONY Łopatki i wiaderka do piasku, Cukierki i słodycze na nagrody oraz nagroda główna za zamek z piasku. Wieczór integracyjny: Przy założeniu że jest on realizowany dla całego turnusu : Na niepogodę - Zabawy integracyjne w świetlicy – karaoke, tańce z dziećmi, Zabawa w cienie, kostki zrostki, tańce z balonami, i inne zabawy „lodołamacze” na pierwszy wieczór i na każdy inny ;-) gra miejsko – terenowa – poznaj historię Krynicy Morskiej. Gra przygotowana w oparciu o „moją” grupę rodziców i zespół trenerski. Polega na wynajdywaniu informacji i ciekawostek o Krynicy Morskiej – ten zespół który znajdzie informacje najciekawsze – wygrywa. Zabawa na wieczór przedostatni martatestuje KRYNICA MORSKA Scenariusz zdarzeń
Cel ogólny: Podniesienie poziomu kompetencji społecznych, w tym wychowawczych dorosłych uczestników projektu oraz ich partnerów.
Cele szczegółowe: 1. Odkrywanie, nabywanie i rozwijanie zasobów osobistych związanych z dojrzałym funkcjonowaniem społecznym, szczególnie w zakresie pełnionych ról rodzicielskich: • uzyskania wglądu w siebie, rozumienia siebie, realistycznej oceny własnej sytuacji i możliwości osobistej zmiany, • realizowania celów i potrzeb w zgodzie z własnym systemem wartości oraz respektując granice innych osób, • przyjmowania odpowiedzialności za siebie i osoby zależne (m.in. będące pod opieką dzieci) – rozwijanie tzw. wewnątrzsterowności, • organizacji zadań związanych z opieką i wychowaniem dziecka, • samodzielności i kreatywności w rozwiązywaniu problemów rodzicielskich. 2. Kształtowanie i doskonalenie umiejętności interpersonalnych, w tym współpracy z partnerem, dzieckiem, grupą zadaniową, radzenia sobie w sytuacjach konfliktowych w relacjach rodzinnych. 3. Rozwijanie umiejętności rozumienia i adekwatnego reagowania na potrzeby dziecka, budowania bezpiecznego i wspierającego jego rozwój kontaktu. 4. Trening zachowania - ćwiczenie poznawanych metod wychowawczych – podczas wspólnych zajęć dla rodziców i dzieci. Zagadnienia tematyczne: I Integracja grupy wybaczanie jest drogą RADYKALNE WYBACZANIE niemusi polegać na całkowitym uwolnieniu się od świadomości ofiary. Zignorowaliśmy lekcję autentycznego wybaczania, Zignorowaliśmy lekcję autentycznego wybaczania, Zignorowaliśmy lekcję autentycznego wybaczania, Zignorowaliśmy lekcję autentycznego wybaczania,
Wprowadzenie Gdziekolwiek spojrzeć - w gazetach, w telewizji, a nawet w naszym bezpośrednim otoczeniu - widzimy ludzi fizycznie i psychicznie okaleczonych. Czytamy, Ŝe co najmniej jeden dorosły Amerykanin na pięciu doświadczył w dzieciństwie przemocy lub był molestowany seksualnie. Dzienniki telewizyjne potwierdzają, Ŝe gwałt i morderstwo są w naszym społeczeństwie na porządku dziennym, a przestępczość przeciwko ludziom i mieniu wzrasta. Na całym świecie obserwujemy tortury, represje, przepełnione więzienia, ludobójstwo i działania wojenne na duŜą skalę. W ciągu dziesięciu lat, odkąd prowadzę warsztaty Radykalnego Wybaczania, walki z rakiem oraz seminaria dla firm, zwykli ludzie opowiedzieli mi tyle strasznych historii, Ŝe doszedłem do przekonania, iŜ nie ma na tej planecie człowieka, który chociaŜ raz w Ŝyciu nie doznałby powaŜnej krzywdy. Drobne przykrości dotykają nas tak często, Ŝe nie potrafimy ich nawet zliczyć. KtóŜ z nas nie obwiniał innych o to, Ŝe brak mu szczęścia? Dla większości, jeśli nie dla wszystkich, jest to sposób na Ŝycie. W gruncie rzeczy archetyp ofiary zakorzenił się w nas głęboko i bardzo silnie oddziałuje na powszechną świadomość. Przez wieki odgrywaliśmy rolę ofiary w kaŜdej dziedzinie Ŝycia, przekonując samych siebie, Ŝe świadomość ta jest podstawowym składnikiem ludzkiego losu. Nadszedł czas, by postawić pytanie: jak przestać budować swoje Ŝycie na archetypie ofiary? Jeśli chcemy się uwolnić od tego silnie działającego wzorca, musimy go zastąpić czymś radykalnie innym, tak pociągającym i wyswobadzającym naszą duchowość, Ŝe zdołamy wyzbyć się świadomości ofiary i opuścić świat złudzeń. Potrzebne jest nam coś, co wyniesie nas poza dramaty Ŝycia, pozwoli spojrzeć na nie z szerszej perspektywy i ukarze prawdę, która w tej chwili jest przed nami ukryta. Wówczas zrozumiemy prawdziwe znaczenie naszego cierpienia i będziemy mogli mu zaradzić. Zaczynając nowe tysiąclecie i przygotowując się do następnego wielkiego skoku w rozwoju duchowym, musimy przyjąć sposób Ŝycia oparty nie na strachu, władzy czy przemocy, ale na prawdziwym wybaczaniu, bezwarunkowej miłości i pokoju. Tak rozumiem słowo radykalne i to właśnie jest celem tej ksiąŜki - pomóc nam wszystkim w dokonaniu przemiany. Chcąc coś przekształcić, najpierw musimy doświadczyć tego w pełni. Jeśli na przykład chcemy zmienić archetyp ofiary, musimy w pełni odczuć, co to znaczy być ofiarą. Nie ma innej drogi! Dlatego w naszym Ŝyciu muszą pojawić się sytuacje, gdy poczujemy się Skrzywdzeni, tak byśmy mogli przekształcić tę energię dzięki Radykalnemu Wybaczaniu. Przekształcenie tak podstawowego wzorca energii, jakim jest archetyp ofiary, wymaga od wielu dusz zrozumienia, Ŝe na tym właśnie polega ich duchowa misja. Muszą to być ludzie obdarzeni wiedzą i miłością konieczną do wykonania tego ogromnego zadania. Być moŜe naleŜysz do tych dusz, które dobrowolnie zgłosiły chęć spełnienia tej misji. A moŜe właśnie dlatego ta ksiąŜka do ciebie przemawia? Jezus pokazał nam, jak przekształcać archetyp ofiary, i jestem przekonany, Ŝe teraz cierpliwie czeka, byśmy poszli w Jego ślady. Na razie nie udało się nam wykorzystać Jego przykładu, poniewaŜ świadomość ofiary mocno wrosła w naszą psychikę. Zignorowaliśmy lekcję autentycznego wybaczania, jakiej udzielił nam Jezus, który pokazał, Ŝe nie ma ofiar. Staramy się wybaczać, tkwiąc jednocześnie w roli ofiary. Z Jezusa uczyniliśmy najwyŜszą ofiarę, a to nie pomoŜe nam w rozwijaniu naszej duchowości. Prawdziwe wybaczanie musi polegać na całkowitym uwolnieniu się od świadomości ofiary. Moim głównym zamiarem, gdy pisałem tę ksiąŜkę, było ukazać róŜnicę między wybaczaniem, które podtrzymuje archetyp ofiary, a uwalniającym nas od niego Radykalnym Wybaczaniem, które zmusza do zasadniczej zmiany sposobu postrzegania świata i interpretacji zachodzących w naszym Ŝyciu wydarzeń, dzięki czemu przestaniemy czuć się ofiarami. Moim jedynym celem jest pomóc w dokonaniu tej przemiany martatestuje Zignorowaliśmy lekcję autentycznego wybaczania, jakiej udzielił nam Jezus, który pokazał, Ŝe nie ma ofiar. Staramy się wybaczać, tkwiąc jednocześnie w roli ofiary. Z Jezusa uczyniliśmy najwyŜszą ofiarę, a to nie pomoŜe nam w rozwijaniu naszej duchowości. Prawdziwe wybaczanie musi polegać na całkowitym uwolnieniu się od świadomości ofiary. martatestuje Zignorowaliśmy lekcję autentycznego wybaczania, jakiej udzielił nam Jezus, który pokazał, Ŝe nie ma ofiar. Staramy się wybaczać, tkwiąc jednocześnie w roli ofiary. Z Jezusa uczyniliśmy najwyŜszą ofiarę, a to nie pomoŜe nam w rozwijaniu naszej duchowości. Prawdziwe wybaczanie musi polegać na całkowitym uwolnieniu się od świadomości ofiary. martatestuje Zignorowaliśmy lekcję autentycznego wybaczania, jakiej udzielił nam Jezus, który pokazał, Ŝe nie ma ofiar. Staramy się wybaczać, tkwiąc jednocześnie w roli ofiary. Z Jezusa uczyniliśmy najwyŜszą ofiarę, a to nie pomoŜe nam w rozwijaniu naszej duchowości. Prawdziwe wybaczanie musi polegać na całkowitym uwolnieniu się od świadomości ofiary. martatestuje Zignorowaliśmy lekcję autentycznego wybaczania, jakiej udzielił nam Jezus, który pokazał, Ŝe nie ma ofiar. Staramy się wybaczać, tkwiąc jednocześnie w roli ofiary. Z Jezusa uczyniliśmy najwyŜszą ofiarę, a to nie pomoŜe nam w rozwijaniu naszej duchowości. Prawdziwe wybaczanie musi polegać na całkowitym uwolnieniu się od świadomości ofiary. martatestuje Zignorowaliśmy lekcję autentycznego wybaczania, jakiej udzielił nam Jezus, który pokazał, Ŝe nie ma ofiar. Staramy się wybaczać, tkwiąc jednocześnie w roli ofiary. Z Jezusa uczyniliśmy najwyŜszą ofiarę, a to nie pomoŜe nam w rozwijaniu naszej duchowości. Prawdziwe wybaczanie musi polegać na całkowitym uwolnieniu się od świadomości ofiary. martatestuje
Zignorowaliśmy lekcję autentycznego wybaczania, jakiej udzielił nam Jezus, który pokazał, Ŝe nie ma ofiar. Staramy się wybaczać, tkwiąc jednocześnie w roli ofiary. Z Jezusa uczyniliśmy najwyŜszą ofiarę, a to nie pomoŜe nam w rozwijaniu naszej duchowości. Prawdziwe wybaczanie musi polegać na całkowitym uwolnieniu się od świadomości ofiary. Zignorowaliśmy lekcję autentycznego wybaczania, jakiej udzielił nam Jezus, który pokazał, Ŝe nie ma ofiar. Staramy się wybaczać, tkwiąc jednocześnie w roli ofiary. Z Jezusa uczyniliśmy najwyŜszą ofiarę, a to nie pomoŜe nam w rozwijaniu naszej duchowości. Prawdziwe wybaczanie musi polegać na całkowitym uwolnieniu się od świadomości ofiary.
Zignorowaliśmy lekcję autentycznego wybaczania, jakiej udzielił nam Jezus, który pokazał, Ŝe nie ma ofiar. Staramy się wybaczać, tkwiąc jednocześnie w roli ofiary. Z Jezusa uczyniliśmy najwyŜszą ofiarę, a to nie pomoŜe nam w rozwijaniu naszej duchowości. Prawdziwe wybaczanie musi polegać na całkowitym uwolnieniu się od świadomości ofiary. Zignorowaliśmy lekcję autentycznego wybaczania, jakiej udzielił nam Jezus, który pokazał, Ŝe nie ma ofiar. Staramy się wybaczać, tkwiąc jednocześnie w roli ofiary. Z Jezusa uczyniliśmy najwyŜszą ofiarę, a to nie pomoŜe nam w rozwijaniu naszej duchowości. Prawdziwe wybaczanie musi polegać na całkowitym uwolnieniu się od świadomości ofiary.
wybaczanie jest drogą RADYKALNE WYBACZANIE
Zignorowaliśmy lekcję autentycznego wybaczania, jakiej udzielił nam Jezus, który pokazał, Ŝe nie ma ofiar. Staramy się wybaczać, tkwiąc jednocześnie w roli ofiary. Z Jezusa uczyniliśmy najwyŜszą ofiarę, a to nie pomoŜe nam w rozwijaniu naszej duchowości. Prawdziwe wybaczanie musi polegać na całkowitym uwolnieniu się od świadomości ofiary.
Wprowadzenie Gdziekolwiek spojrzeć - w gazetach, w telewizji, a nawet w naszym bezpośrednim otoczeniu - widzimy ludzi fizycznie i psychicznie okaleczonych. Czytamy, Ŝe co najmniej jeden dorosły Amerykanin na pięciu doświadczył w dzieciństwie przemocy lub był molestowany seksualnie. Dzienniki telewizyjne potwierdzają, Ŝe gwałt i morderstwo są w naszym społeczeństwie na porządku dziennym, a przestępczość przeciwko ludziom i mieniu wzrasta. Na całym świecie obserwujemy tortury, represje, przepełnione więzienia, ludobójstwo i działania wojenne na duŜą skalę. W ciągu dziesięciu lat, odkąd prowadzę warsztaty Radykalnego Wybaczania, walki z rakiem oraz seminaria dla firm, zwykli ludzie opowiedzieli mi tyle strasznych historii, Ŝe doszedłem do przekonania, iŜ nie ma na tej planecie człowieka, który chociaŜ raz w Ŝyciu nie doznałby powaŜnej krzywdy. Drobne przykrości dotykają nas tak często, Ŝe nie potrafimy ich nawet zliczyć. KtóŜ z nas nie obwiniał innych o to, Ŝe brak mu szczęścia? Dla większości, jeśli nie dla wszystkich, jest to sposób na Ŝycie. W gruncie rzeczy archetyp ofiary zakorzenił się w nas głęboko i bardzo silnie oddziałuje na powszechną świadomość. Przez wieki odgrywaliśmy rolę ofiary w kaŜdej dziedzinie Ŝycia, przekonując samych siebie, Ŝe świadomość ta jest podstawowym składnikiem ludzkiego losu. Nadszedł czas, by postawić pytanie: jak przestać budować swoje Ŝycie na archetypie ofiary? Jeśli chcemy się uwolnić od tego silnie działającego wzorca, musimy go zastąpić czymś radykalnie innym, tak pociągającym i wyswobadzającym naszą duchowość, Ŝe zdołamy wyzbyć się świadomości ofiary i opuścić świat złudzeń. Potrzebne jest nam coś, co wyniesie nas poza dramaty Ŝycia, pozwoli spojrzeć na nie z szerszej perspektywy i ukarze prawdę, która w tej chwili jest przed nami ukryta. Wówczas zrozumiemy prawdziwe znaczenie naszego cierpienia i będziemy mogli mu zaradzić. Zaczynając nowe tysiąclecie i przygotowując się do następnego wielkiego skoku w rozwoju duchowym, musimy przyjąć sposób Ŝycia oparty nie na strachu, władzy czy przemocy, ale na prawdziwym wybaczaniu, bezwarunkowej miłości i pokoju. Tak rozumiem słowo radykalne i to właśnie jest celem tej ksiąŜki - pomóc nam wszystkim w dokonaniu przemiany. Chcąc coś przekształcić, najpierw musimy doświadczyć tego w pełni. Jeśli na przykład chcemy zmienić archetyp ofiary, musimy w pełni odczuć, co to znaczy być ofiarą. Nie ma innej drogi! Dlatego w naszym Ŝyciu muszą pojawić się sytuacje, gdy poczujemy się Skrzywdzeni, tak byśmy mogli przekształcić tę energię dzięki Radykalnemu Wybaczaniu. Przekształcenie tak podstawowego wzorca energii, jakim jest archetyp ofiary, wymaga od wielu dusz zrozumienia, Ŝe na tym właśnie polega ich duchowa misja. Muszą to być ludzie obdarzeni wiedzą i miłością konieczną do wykonania tego ogromnego zadania. Być moŜe naleŜysz do tych dusz, które dobrowolnie zgłosiły chęć spełnienia tej misji. A moŜe właśnie dlatego ta ksiąŜka do ciebie przemawia? Jezus pokazał nam, jak przekształcać archetyp ofiary, i jestem przekonany, Ŝe teraz cierpliwie czeka, byśmy poszli w Jego ślady. Na razie nie udało się nam wykorzystać Jego przykładu, poniewaŜ świadomość ofiary mocno wrosła w naszą psychikę. Zignorowaliśmy lekcję autentycznego wybaczania, jakiej udzielił nam Jezus, który pokazał, Ŝe nie ma ofiar. Staramy się wybaczać, tkwiąc jednocześnie w roli ofiary. Z Jezusa uczyniliśmy najwyŜszą ofiarę, a to nie pomoŜe nam w rozwijaniu naszej duchowości. Prawdziwe wybaczanie musi polegać na całkowitym uwolnieniu się od świadomości ofiary. Moim głównym zamiarem, gdy pisałem tę ksiąŜkę, było ukazać róŜnicę między wybaczaniem, które podtrzymuje archetyp ofiary, a uwalniającym nas od niego Radykalnym Wybaczaniem, które zmusza do zasadniczej zmiany sposobu postrzegania świata i interpretacji zachodzących w naszym Ŝyciu wydarzeń, dzięki czemu przestaniemy czuć się ofiarami. Moim jedynym celem jest pomóc w dokonaniu tej przemiany martatestuje
Cele szczegółowe: 1. Odkrywanie, nabywanie i rozwijanie zasobów osobistych związanych z dojrzałym funkcjonowaniem społecznym, szczególnie w zakresie pełnionych ról rodzicielskich: • uzyskania wglądu w siebie, rozumienia siebie, realistycznej oceny własnej sytuacji i możliwości osobistej zmiany, • realizowania celów i potrzeb w zgodzie z własnym systemem wartości oraz respektując granice innych osób, • przyjmowania odpowiedzialności za siebie i osoby zależne (m.in. będące pod opieką dzieci) – rozwijanie tzw. wewnątrzsterowności, • organizacji zadań związanych z opieką i wychowaniem dziecka, • samodzielności i kreatywności w rozwiązywaniu problemów rodzicielskich. 2. Kształtowanie i doskonalenie umiejętności interpersonalnych, w tym współpracy z partnerem, dzieckiem, grupą zadaniową, radzenia sobie w sytuacjach konfliktowych w relacjach rodzinnych. 3. Rozwijanie umiejętności rozumienia i adekwatnego reagowania na potrzeby dziecka, budowania bezpiecznego i wspierającego jego rozwój kontaktu. 4. Trening zachowania - ćwiczenie poznawanych metod wychowawczych – podczas wspólnych zajęć dla rodziców i dzieci. Zagadnienia tematyczne: I Integracja grupy warsztatowej (w tym: kontrakt, wspólne cele; rozwój samowiedzy w zakresie celów wychowawczych oraz metod pomocnych w ich osiąganiu, wzmocnienie poczucia własnej wartości i sprawczości rodziców poprzez wydobywanie zasobów w kontekście relacji rodzinnych, rodzicielskich; wzmacnianie odpowiedzialności za siebie i osoby zależne) II Dzieci to też ludzie (kształtowanie świadomości potrzeb i emocji dziecka, jego możliwości rozwojowych, autonomii, wpływu rodzica na budowanie poczucia wartości i sprawczości u dziecka, narzucanie mu ról, zachęcanie do współpracy; rozwijanie umiejętności rozumienia i adekwatnego reagowania na potrzeby dziecka) III Rodzice to też ludzie (świadomość potrzeb, emocji i uczuć rodzica, radzenia sobie z winą i gniewem); relacje z partnerem – drugim rodzicem (opiekunem dziecka) i ich wpływ na dziecko (m. in. rozwijanie umiejętności przyjmowania innych perspektyw, świadomości wzajemnych potrzeb, współpraca w opiece i wychowaniu dziecka, rozwiązywanie sytuacji konfliktowych) IV Kara a konsekwencja (rozwijanie metod wychowawczych wzmacniających współpracę z dzieckiem, budowanie klarownego systemu zasad wychowawczych) V Podsumowanie (ewaluacja zmiany - bilans zasobów, osiągnięć, potrzeb i celów na przyszłość) Scenariusz zajęć dla rodziców 1. Ustalanie zasad ze szczególnym uwzględnieniem określania konsekwencji oraz wspólnej postawy rodziców i dorosłych wobec wprowadzonych zasad, integracja, zapoznanie się uczestników i prowadzących, ustalenie zasad pracy na grupie i sformułowanie kontraktu, zebranie potrzeb uczestników dotyczących zagadnień jakimi chcą zajmować się podczas zajęć oraz omówienie postawy jakiej od nich samych będzie wymagała praca nad wybranymi zagadnieniami. Rozmowa o zasadach- co to jest zasada, po co są zasady, w jakich sytuacjach się przydają, czemu służy wprowadzanie zasad. Wspólne ustalanie zasad miedzy rodzicami a dziećmi, transparentna postawa dorosłych wobec dzieci. Identyfikacja zasad, które mają uczestnicy w domu, jakich brakuje, które chcieliby wprowadzić. Jak formułować zasady, jak je wprowadzać, co zrobić aby były przestrzegane. Omówienie różnic między karą a konsekwencją. Praca nad formułowaniem swoich zasad w rodzinie, według podanego wzoru. Wybór zasady do wprowadzenia w trakcie turnusu. Rodzice otrzymują zadanie domowe – wprowadzenie w życie jednej zasady podczas pobytu na wczasach. Zajęcia rodzice + dzieci – gra terenowa – podchody na terenie ośrodka wczasowego i najbliższej okolicy – szczegółowe omówienie zasad gry. Grupa podzielona na dwa zespoły rodziców i dzieci – pierwszy zespół „ucieka” w towarzystwie trenera i wychowawcy. Uciekając zostawia wskazówki i zadania dla drugiego zespołu. W 15 minut po odejściu pierwszego zespołu – rusza drugi zespół i „goni”. Zadaniem drugiego zespołu jest złapać pierwszy lub odgadnąć trasę i cel „ucieczki”. Potrzebne kreda, papier – kilka kartek, długopis lub mazak dla grupy uciekającej. Zasady Nie można się rozdzielać, idziemy razem, tempo dostosowane do najmłodszych, każdy uczestnik grupy jest traktowany na równych prawach. Grupy same ustalają kto jest ich prowadzącym. Jeśli zdarzy się nieprzewidziany wypadek – będzie ktoś ranny lub zasłabnie – przerywamy grę, info do uczestników drugiej grupy i do kierownictwa wczasów. TELEFONY! W przypadku deszczu – gry i zabawy na świetlicy z wykorzystaniem gier integracyjnych, zręcznościowych i planszowych. Szczególna uwaga poświęcona zasadom gry. Potrzebne gry planszowe – kilka do wyboru, skakanki, piłki, kręgle, papier, mazaki. Zabawy animowane przez trenerów i wychowawców ze szczególnym wskazaniem na zasady gry i na ich przestrzeganie. Dla rodziców dzieci do 4 lat – zabawy, w których dzieci ustalają zasady, określają swoje oczekiwania – rodzic podąża za dzieckiem Wskazanie na możliwość oddania dzieciom przewodzenia w zabawie. 2. Konsekwencje a kara w aspekcie wprowadzonych zasad i postaw dorosłych wobec dzieci. Jak formułować i ustalać konsekwencje, jak je wprowadzać w sytuacji nie dotrzymania umowy i nie przestrzegania ustalonych zasad. Wprowadzanie zmian – w jaki sposób wprowadzanie zmian w rodzinie wpływa na jej funkcjonowanie. Chwalenie – wpływ pochwały na poczucie własnej wartości. Sposoby wyrażania pochwał. W jaki sposób chwaląc wpływamy na wzmocnienie więzi rodzinnych. Chwalenie siebie i innych – wzmacnianie poczucia własnej wartości i różnica w jakości kontaktów z innymi. Zadanie domowe: pochwalić członków rodziny przynajmniej za trzy rzeczy w ciągu dzisiejszego dnia. Zajęcia rodzice + dzieci – budowanie zamków z piasku – konkurs z nagrodami (zestaw słodyczy dla każdej rodziny plus nagroda główna wielka czekolada, albo inny „smakołyk” podzielny na wszystkich członków grupy. Zabawa na plaży. Wskazanie na wspólne działania dorosłych i dzieci obliczone na osiąganie wspólnego celu (nagroda powinna być atrakcyjna) Ocena prac – jury pięcioosobowe wybrane spośród rodziców i dzieci w proporcji 2 dorosłych, 3 dzieci. W przypadku niepogody – wspólne malunki farbami plakatowymi na arkuszach papieru pakowego A0 lub wspólna wyklejanka z kolorowych papierów, bibuł lub gazet – nasza bajka. Ćwiczenie chwalenia dzieci, siebie nawzajem i siebie samego. 3. Bariery komunikacyjne: w aspekcie sytuacji konfliktowej Omówienie pracy domowej dotyczącej wprowadzania zasad. Bariery komunikacyjne jako przyczyna konfliktów. Rodzaje barier, przykłady konkretnych zdań, sformułowań, będących barierami, utrudniających komunikowanie. Omówienie możliwych reakcji drugiej osoby na komunikaty, które zawierają sformułowania utrudniające podmiotową komunikację. Powtórzenie wiadomości lub omówienie procesu komunikacji oraz 4 poziomów komunikatu – ćwiczenie pomagające dostrzec różne poziomy komunikatu. Odkrywanie i identyfikowanie najczęściej stosowanych przez uczestników barier komunikacyjnych. Praca nad zmianą komunikatów zawierających bariery na komunikaty informujące o uczuciach i potrzebach oraz nie pomniejszających własnej wartości interlokutora – zwłaszcza dziecka. Konflikt a komunikacja. Jak się komunikować, aby nie powodować eskalacji konfliktów. Układanie listy potrzeb i listy uczuć. Odkrywanie potrzeb innych jako drogi do bezkonfliktowego współżycia. Komunikat „ja” i komunikat „ty”. Ćwiczenia w formułowaniu komunikatu „ja”. Nabywanie umiejętności mówienia wprost i formułowania komunikatów spójnych na wszystkich poziomach. Zajęcia rodzice + dzieci – opcjonalnie idąc za grupą: kalambury i głuchy telefon – zabawy według klasycznych wzorów – kalambury – dzielimy grupę na kilka zespołów, każdy zespół ma za zadanie pokazać jakiś zawód (murarz, tynkarz, blacharz, piekarz, jubiler, - do wyboru przez grupę) oraz przedstawić ten zawód w taki sposób, aby wszyscy członkowie zespołu mieli jakieś zadanie, byli wykorzystani do pokazania zawodu. – głuchy telefon – według klasycznej metody – podajemy informację od ucha do ucha Plotka kto z kim dlaczego, Przyjechała ciocia z ameryki, lubię cię mój mały biały koteczku Wskazanie w zabawie barier komunikacyjnych, ułatwienie rozumienia znaczenia komunikacji w życiu rodziny. Jenga – zawody rodzinne w grze w jengę – grupa podzielona na dwa lub cztery zespoły rodzin. Wskazanie na emocje biorące udział w powstawaniu konfliktów, badanie własnych reakcji emocjonalnych w sytuacjach konfliktowych. Opcjonalnie – zabawy integracyjne, ruchowe, kontaktowe na plaży lub w innym miejscu na powietrzu lub w pomieszczeniu – zabawy na kocu, wykorzystujące pozytywną komunikację pozawerbalną, tzw dobry dotyk, uruchamiające empatię. Sroczka w parach, króliczek w kręgu, 4. Konflikty i gniew a umiejętność empatii. Źródła zachowań agresywnych, etapy powstawania gniewu na wybranych sytuacjach przedstawionych przez grupę oraz w oparciu o cele i wartości. Alternatywne sposoby reagowania w sytuacjach konfliktowych – rozróżnianie bodźców wywołujących złość, od przyczyn złości. Ujawnianie uczuć bez obwiniania za nie. Rozpoznawanie rodzącego się uczucia złości Dzielenie się indywidualnymi sposobami radzenia sobie ze złością. Skupienie uwagi na potrzebach swoich i adwersarza, jako metoda radzenia sobie ze złością. Empatia a gniew i złość. Rozpoznanie sytuacji, które najczęściej wywołują złość. Gniew jako informacja – rozpoznawanie potrzeb niezaspokojonych w danej sytuacji, a prowadzących do uczucia złości u dzieci i u dorosłych. Branie odpowiedzialności za przeżycia zamiast obarczania winą i odpowiedzialnością innych lub zewnętrznej sytuacji. Ćwiczenia pozwalające przekształcić złość w energię umożliwiającą podjęcie konkretnych, konstruktywnych działań w danej sytuacji. Działań, które nie powodują zranień innych osób. Praca domowa – zastanowienie się nad pozytywnymi zachowaniami i relacjami między dziećmi a dorosłymi w rodzinie. Za co szanuję i cenię moje dzieci, co powoduje że każde jest dla mnie w szczególny sposób ważne. Zajęcia rodzice + dzieci – Zabawa z chustą animacyjną Klanzy, zabawy integrujące rodziny wewnętrznie i między sobą – kołyska, pląsy, węzeł z ludzi, śmiechozabawa. Przebieg zabaw dostosowany do potrzeb i możliwości grupy Opcjonalnie jeśli nie wykorzystano wcześniej Jenga – zawody rodzinne w grze w jengę – grupa podzielona na dwa lub cztery zespoły rodzin. Wskazanie na emocje biorące udział w powstawaniu konfliktów, badanie własnych reakcji emocjonalnych w sytuacjach konfliktowych. Badanie przez rodziców i dzieci starsze własnych zachowań w sytuacji stresującej. 5. Stawianie granic. Obrona praw dzieci i praw własnych. Różnice między sytuacjami gdy są granice i gdy ich nie ma – indywidualnie i w relacjach. Rodzaje granic. Kiedy granice zostają przekroczone i skąd to wiemy. Różne reakcje i postawy wobec przekraczania granic (bierna, agresywna, asertywna) i ich konsekwencje. Granice a prawa, które posiadamy. Prawa dzieci. Jak nie przekraczać swoich granic ani granic innych osób – uznanie różnorodności. Przygotowanie pochwał dla dzieci na dyplomy. Podsumowanie zajęć, refleksje i odczucia uczestników. Zamknięcie pracy w grupie. Na zajęciach dzieci – praca nad dyplomem uznania dla rodziców – Co w mojej mamie, co w moim tacie podoba mi się najbardziej, za co ich szanuję i cenię. Zajęcia rodzice + dzieci – Praca plastyczna – planujemy nasz najbliższy rok – planowanie celów wspólnych dla całej rodziny i jej poszczególnych członków. Wskazanie na prawa dzieci i prawa dorosłych, oraz na granice. Prace na formacie wybranym przez rodziny – A0, A2 lub A3 - Rozdanie dyplomów rodzicom i dzieciom. Zamknięcie pracy w grupie. Materiały potrzebne do realizacji zadania: Papier A4 Papier A3 papier pakowy A 0, Karteczki samoprzylepne 4 opakowania – duży format – przynajmniej jeden bok 10-ciocentymetrowy, blok flipchart, tablica, flamastry do flipchartu Długopisy, mazaki, kredki pastelowe tłuste – najlepiej pastele olejne f-my PENTEL po 2 komplety na rodzinę Linka 5-6 metrów – gruba, Farby plakatowe w litrowych butlach – 3 kolory podstawowe, niebieski czerwony żółty plus biały i czarny Pędzle szerokie przynajmniej 2 – 3 cm szerokości włosia po 1 dla każdego uczestnika grupy licząc rodziców z dziećmi czyli 41 sztuk Kolorowe bibuły – krepina, papiery kolorowe, kolorowe czasopisma do pocięcia. Nożyczki w tym nożyczki bezpieczne dla dzieci, klej roślinny w tubkach po 4 tubki na rodzinę, taśma klejąca – malarska (papierowa) 2 rolki masa mocująca (do przylepiania papierów na ścianie-nie zostawia śladów)BALONY Łopatki i wiaderka do piasku, Cukierki i słodycze na nagrody oraz nagroda główna za zamek z piasku. Wieczór integracyjny: Przy założeniu że jest on realizowany dla całego turnusu : Na niepogodę - Zabawy integracyjne w świetlicy – karaoke, tańce z dziećmi, Zabawa w cienie, kostki zrostki, tańce z balonami, i inne zabawy „lodołamacze” na pierwszy wieczór i na każdy inny ;-) gra miejsko – terenowa – poznaj historię Krynicy Morskiej. Gra przygotowana w oparciu o „moją” grupę rodziców i zespół trenerski. Polega na wynajdywaniu informacji i ciekawostek o Krynicy Morskiej – ten zespół który znajdzie informacje najciekawsze – wygrywa. Zabawa na wieczór przedostatni Zignorowaliśmy lekcję autentycznego wybaczania, jakiej udzielił nam Jezus, który pokazał, Ŝe nie ma ofiar. Staramy się wybaczać, tkwiąc jednocześnie w roli ofiary. Z Jezusa uczyniliśmy najwyŜszą ofiarę, a to nie pomoŜe nam w rozwijaniu naszej duchowości. Prawdziwe wybaczanie musi polegać na całkowitym uwolnieniu się od świadomości ofiary. Zignorowaliśmy lekcję autentycznego wybaczania, jakiej udzielił nam Jezus, który pokazał, Ŝe nie ma ofiar. Staramy się wybaczać, tkwiąc jednocześnie w roli ofiary. Z Jezusa uczyniliśmy najwyŜszą ofiarę, a to nie pomoŜe nam w rozwijaniu naszej duchowości. Prawdziwe wybaczanie musi polegać na całkowitym uwolnieniu się od świadomości ofiary.
Prawdziwe wybaczaniemusi polegać na całkowitym uwolnieniu się od świadomości ofiary. Zignorowaliśmy lekcję autentycznego wybaczania, Zignorowaliśmy lekcję autentycznego wybaczania, Zignorowaliśmy lekcję autentycznego wybaczania, wybaczanie jest drogą RADYKALNE WYBACZANIE
Zignorowaliśmy lekcję autentycznego wybaczania, jakiej udzielił nam Jezus, który pokazał, Ŝe nie ma ofiar. Staramy się wybaczać, tkwiąc jednocześnie w roli ofiary. Z Jezusa uczyniliśmy najwyŜszą ofiarę, a to nie pomoŜe nam w rozwijaniu naszej duchowości. Prawdziwe wybaczanie musi polegać na całkowitym uwolnieniu się od świadomości ofiary. martatestuje Zignorowaliśmy lekcję autentycznego wybaczania, jakiej udzielił nam Jezus, który pokazał, Ŝe nie ma ofiar. Staramy się wybaczać, tkwiąc jednocześnie w roli ofiary. Z Jezusa uczyniliśmy najwyŜszą ofiarę, a to nie pomoŜe nam w rozwijaniu naszej duchowości. Prawdziwe wybaczanie musi polegać na całkowitym uwolnieniu się od świadomości ofiary. martatestuje Zignorowaliśmy lekcję autentycznego wybaczania, jakiej udzielił nam Jezus, który pokazał, Ŝe nie ma ofiar. Staramy się wybaczać, tkwiąc jednocześnie w roli ofiary. Z Jezusa uczyniliśmy najwyŜszą ofiarę, a to nie pomoŜe nam w rozwijaniu naszej duchowości. Prawdziwe wybaczanie musi polegać na całkowitym uwolnieniu się od świadomości ofiary. martatestuje Zignorowaliśmy lekcję autentycznego wybaczania, jakiej udzielił nam Jezus, który pokazał, Ŝe nie ma ofiar. Staramy się wybaczać, tkwiąc jednocześnie w roli ofiary. Z Jezusa uczyniliśmy najwyŜszą ofiarę, a to nie pomoŜe nam w rozwijaniu naszej duchowości. Prawdziwe wybaczanie musi polegać na całkowitym uwolnieniu się od świadomości ofiary. martatestuje Wprowadzenie Gdziekolwiek spojrzeć - w gazetach, w telewizji, a nawet w naszym bezpośrednim otoczeniu - widzimy ludzi fizycznie i psychicznie okaleczonych. Czytamy, Ŝe co najmniej jeden dorosły Amerykanin na pięciu doświadczył w dzieciństwie przemocy lub był molestowany seksualnie. Dzienniki telewizyjne potwierdzają, Ŝe gwałt i morderstwo są w naszym społeczeństwie na porządku dziennym, a przestępczość przeciwko ludziom i mieniu wzrasta. Na całym świecie obserwujemy tortury, represje, przepełnione więzienia, ludobójstwo i działania wojenne na duŜą skalę. W ciągu dziesięciu lat, odkąd prowadzę warsztaty Radykalnego Wybaczania, walki z rakiem oraz seminaria dla firm, zwykli ludzie opowiedzieli mi tyle strasznych historii, Ŝe doszedłem do przekonania, iŜ nie ma na tej planecie człowieka, który chociaŜ raz w Ŝyciu nie doznałby powaŜnej krzywdy. Drobne przykrości dotykają nas tak często, Ŝe nie potrafimy ich nawet zliczyć. KtóŜ z nas nie obwiniał innych o to, Ŝe brak mu szczęścia? Dla większości, jeśli nie dla wszystkich, jest to sposób na Ŝycie. W gruncie rzeczy archetyp ofiary zakorzenił się w nas głęboko i bardzo silnie oddziałuje na powszechną świadomość. Przez wieki odgrywaliśmy rolę ofiary w kaŜdej dziedzinie Ŝycia, przekonując samych siebie, Ŝe świadomość ta jest podstawowym składnikiem ludzkiego losu. Nadszedł czas, by postawić pytanie: jak przestać budować swoje Ŝycie na archetypie ofiary? Jeśli chcemy się uwolnić od tego silnie działającego wzorca, musimy go zastąpić czymś radykalnie innym, tak pociągającym i wyswobadzającym naszą duchowość, Ŝe zdołamy wyzbyć się świadomości ofiary i opuścić świat złudzeń. Potrzebne jest nam coś, co wyniesie nas poza dramaty Ŝycia, pozwoli spojrzeć na nie z szerszej perspektywy i ukarze prawdę, która w tej chwili jest przed nami ukryta. Wówczas zrozumiemy prawdziwe znaczenie naszego cierpienia i będziemy mogli mu zaradzić. Zaczynając nowe tysiąclecie i przygotowując się do następnego wielkiego skoku w rozwoju duchowym, musimy przyjąć sposób Ŝycia oparty nie na strachu, władzy czy przemocy, ale na prawdziwym wybaczaniu, bezwarunkowej miłości i pokoju. Tak rozumiem słowo radykalne i to właśnie jest celem tej ksiąŜki - pomóc nam wszystkim w dokonaniu przemiany. Chcąc coś przekształcić, najpierw musimy doświadczyć tego w pełni. Jeśli na przykład chcemy zmienić archetyp ofiary, musimy w pełni odczuć, co to znaczy być ofiarą. Nie ma innej drogi! Dlatego w naszym Ŝyciu muszą pojawić się sytuacje, gdy poczujemy się Skrzywdzeni, tak byśmy mogli przekształcić tę energię dzięki Radykalnemu Wybaczaniu. Przekształcenie tak podstawowego wzorca energii, jakim jest archetyp ofiary, wymaga od wielu dusz zrozumienia, Ŝe na tym właśnie polega ich duchowa misja. Muszą to być ludzie obdarzeni wiedzą i miłością konieczną do wykonania tego ogromnego zadania. Być moŜe naleŜysz do tych dusz, które dobrowolnie zgłosiły chęć spełnienia tej misji. A moŜe właśnie dlatego ta ksiąŜka do ciebie przemawia? Jezus pokazał nam, jak przekształcać archetyp ofiary, i jestem przekonany, Ŝe teraz cierpliwie czeka, byśmy poszli w Jego ślady. Na razie nie udało się nam wykorzystać Jego przykładu, poniewaŜ świadomość ofiary mocno wrosła w naszą psychikę. Zignorowaliśmy lekcję autentycznego wybaczania, jakiej udzielił nam Jezus, który pokazał, Ŝe nie ma ofiar. Staramy się wybaczać, tkwiąc jednocześnie w roli ofiary. Z Jezusa uczyniliśmy najwyŜszą ofiarę, a to nie pomoŜe nam w rozwijaniu naszej duchowości. Prawdziwe wybaczanie musi polegać na całkowitym uwolnieniu się od świadomości ofiary. Moim głównym zamiarem, gdy pisałem tę ksiąŜkę, było ukazać róŜnicę między wybaczaniem, które podtrzymuje archetyp ofiary, a uwalniającym nas od niego Radykalnym Wybaczaniem, które zmusza do zasadniczej zmiany sposobu postrzegania świata i interpretacji zachodzących w naszym Ŝyciu wydarzeń, dzięki czemu przestaniemy czuć się ofiarami. Moim jedynym celem jest pomóc w dokonaniu tej przemiany martatestuje KRYNICA MORSKA Scenariusz zdarzeń
Cele szczegółowe: 1. Odkrywanie, nabywanie i rozwijanie zasobów osobistych związanych z dojrzałym funkcjonowaniem społecznym, szczególnie w zakresie pełnionych ról rodzicielskich: • uzyskania wglądu w siebie, rozumienia siebie, realistycznej oceny własnej sytuacji i możliwości osobistej zmiany, • realizowania celów i potrzeb w zgodzie z własnym systemem wartości oraz respektując granice innych osób, • przyjmowania odpowiedzialności za siebie i osoby zależne (m.in. będące pod opieką dzieci) – rozwijanie tzw. wewnątrzsterowności, • organizacji zadań związanych z opieką i wychowaniem dziecka, • samodzielności i kreatywności w rozwiązywaniu problemów rodzicielskich. 2. Kształtowanie i doskonalenie umiejętności interpersonalnych, w tym współpracy z partnerem, dzieckiem, grupą zadaniową, radzenia sobie w sytuacjach konfliktowych w relacjach rodzinnych. 3. Rozwijanie umiejętności rozumienia i adekwatnego reagowania na potrzeby dziecka, budowania bezpiecznego i wspierającego jego rozwój kontaktu. 4. Trening zachowania - ćwiczenie poznawanych metod wychowawczych – podczas wspólnych zajęć dla rodziców i dzieci. Zagadnienia tematyczne: I Integracja grupy warsztatowej (w tym: kontrakt, wspólne cele; rozwój samowiedzy w zakresie celów wychowawczych oraz metod pomocnych w ich osiąganiu, wzmocnienie poczucia własnej wartości i sprawczości rodziców poprzez wydobywanie zasobów w kontekście relacji rodzinnych, rodzicielskich; wzmacnianie odpowiedzialności za siebie i osoby zależne) II Dzieci to też ludzie (kształtowanie świadomości potrzeb i emocji dziecka, jego możliwości rozwojowych, autonomii, wpływu rodzica na budowanie poczucia wartości i sprawczości u dziecka, narzucanie mu ról, zachęcanie do współpracy; rozwijanie umiejętności rozumienia i adekwatnego reagowania na potrzeby dziecka) III Rodzice to też ludzie (świadomość potrzeb, emocji i uczuć rodzica, radzenia sobie z winą i gniewem); relacje z partnerem – drugim rodzicem (opiekunem dziecka) i ich wpływ na dziecko (m. in. rozwijanie umiejętności przyjmowania innych perspektyw, świadomości wzajemnych potrzeb, współpraca w opiece i wychowaniu dziecka, rozwiązywanie sytuacji konfliktowych) IV Kara a konsekwencja (rozwijanie metod wychowawczych wzmacniających współpracę z dzieckiem, budowanie klarownego systemu zasad wychowawczych) V Podsumowanie (ewaluacja zmiany - bilans zasobów, osiągnięć, potrzeb i celów na przyszłość) Scenariusz zajęć dla rodziców 1. Ustalanie zasad ze szczególnym uwzględnieniem określania konsekwencji oraz wspólnej postawy rodziców i dorosłych wobec wprowadzonych zasad, integracja, zapoznanie się uczestników i prowadzących, ustalenie zasad pracy na grupie i sformułowanie kontraktu, zebranie potrzeb uczestników dotyczących zagadnień jakimi chcą zajmować się podczas zajęć oraz omówienie postawy jakiej od nich samych będzie wymagała praca nad wybranymi zagadnieniami. Rozmowa o zasadach- co to jest zasada, po co są zasady, w jakich sytuacjach się przydają, czemu służy wprowadzanie zasad. Wspólne ustalanie zasad miedzy rodzicami a dziećmi, transparentna postawa dorosłych wobec dzieci. Identyfikacja zasad, które mają uczestnicy w domu, jakich brakuje, które chcieliby wprowadzić. Jak formułować zasady, jak je wprowadzać, co zrobić aby były przestrzegane. Omówienie różnic między karą a konsekwencją. Praca nad formułowaniem swoich zasad w rodzinie, według podanego wzoru. Wybór zasady do wprowadzenia w trakcie turnusu. Rodzice otrzymują zadanie domowe – wprowadzenie w życie jednej zasady podczas pobytu na wczasach. Zajęcia rodzice + dzieci – gra terenowa – podchody na terenie ośrodka wczasowego i najbliższej okolicy – szczegółowe omówienie zasad gry. Grupa podzielona na dwa zespoły rodziców i dzieci – pierwszy zespół „ucieka” w towarzystwie trenera i wychowawcy. Uciekając zostawia wskazówki i zadania dla drugiego zespołu. W 15 minut po odejściu pierwszego zespołu – rusza drugi zespół i „goni”. Zadaniem drugiego zespołu jest złapać pierwszy lub odgadnąć trasę i cel „ucieczki”. Potrzebne kreda, papier – kilka kartek, długopis lub mazak dla grupy uciekającej. Zasady Nie można się rozdzielać, idziemy razem, tempo dostosowane do najmłodszych, każdy uczestnik grupy jest traktowany na równych prawach. Grupy same ustalają kto jest ich prowadzącym. Jeśli zdarzy się nieprzewidziany wypadek – będzie ktoś ranny lub zasłabnie – przerywamy grę, info do uczestników drugiej grupy i do kierownictwa wczasów. TELEFONY! W przypadku deszczu – gry i zabawy na świetlicy z wykorzystaniem gier integracyjnych, zręcznościowych i planszowych. Szczególna uwaga poświęcona zasadom gry. Potrzebne gry planszowe – kilka do wyboru, skakanki, piłki, kręgle, papier, mazaki. Zabawy animowane przez trenerów i wychowawców ze szczególnym wskazaniem na zasady gry i na ich przestrzeganie. Dla rodziców dzieci do 4 lat – zabawy, w których dzieci ustalają zasady, określają swoje oczekiwania – rodzic podąża za dzieckiem Wskazanie na możliwość oddania dzieciom przewodzenia w zabawie. 2. Konsekwencje a kara w aspekcie wprowadzonych zasad i postaw dorosłych wobec dzieci. Jak formułować i ustalać konsekwencje, jak je wprowadzać w sytuacji nie dotrzymania umowy i nie przestrzegania ustalonych zasad. Wprowadzanie zmian – w jaki sposób wprowadzanie zmian w rodzinie wpływa na jej funkcjonowanie. Chwalenie – wpływ pochwały na poczucie własnej wartości. Sposoby wyrażania pochwał. W jaki sposób chwaląc wpływamy na wzmocnienie więzi rodzinnych. Chwalenie siebie i innych – wzmacnianie poczucia własnej wartości i różnica w jakości kontaktów z innymi. Zadanie domowe: pochwalić członków rodziny przynajmniej za trzy rzeczy w ciągu dzisiejszego dnia. Zajęcia rodzice + dzieci – budowanie zamków z piasku – konkurs z nagrodami (zestaw słodyczy dla każdej rodziny plus nagroda główna wielka czekolada, albo inny „smakołyk” podzielny na wszystkich członków grupy. Zabawa na plaży. Wskazanie na wspólne działania dorosłych i dzieci obliczone na osiąganie wspólnego celu (nagroda powinna być atrakcyjna) Ocena prac – jury pięcioosobowe wybrane spośród rodziców i dzieci w proporcji 2 dorosłych, 3 dzieci. W przypadku niepogody – wspólne malunki farbami plakatowymi na arkuszach papieru pakowego A0 lub wspólna wyklejanka z kolorowych papierów, bibuł lub gazet – nasza bajka. Ćwiczenie chwalenia dzieci, siebie nawzajem i siebie samego. 3. Bariery komunikacyjne: w aspekcie sytuacji konfliktowej Omówienie pracy domowej dotyczącej wprowadzania zasad. Bariery komunikacyjne jako przyczyna konfliktów. Rodzaje barier, przykłady konkretnych zdań, sformułowań, będących barierami, utrudniających komunikowanie. Omówienie możliwych reakcji drugiej osoby na komunikaty, które zawierają sformułowania utrudniające podmiotową komunikację. Powtórzenie wiadomości lub omówienie procesu komunikacji oraz 4 poziomów komunikatu – ćwiczenie pomagające dostrzec różne poziomy komunikatu. Odkrywanie i identyfikowanie najczęściej stosowanych przez uczestników barier komunikacyjnych. Praca nad zmianą komunikatów zawierających bariery na komunikaty informujące o uczuciach i potrzebach oraz nie pomniejszających własnej wartości interlokutora – zwłaszcza dziecka. Konflikt a komunikacja. Jak się komunikować, aby nie powodować eskalacji konfliktów. Układanie listy potrzeb i listy uczuć. Odkrywanie potrzeb innych jako drogi do bezkonfliktowego współżycia. Komunikat „ja” i komunikat „ty”. Ćwiczenia w formułowaniu komunikatu „ja”. Nabywanie umiejętności mówienia wprost i formułowania komunikatów spójnych na wszystkich poziomach. Zajęcia rodzice + dzieci – opcjonalnie idąc za grupą: kalambury i głuchy telefon – zabawy według klasycznych wzorów – kalambury – dzielimy grupę na kilka zespołów, każdy zespół ma za zadanie pokazać jakiś zawód (murarz, tynkarz, blacharz, piekarz, jubiler, - do wyboru przez grupę) oraz przedstawić ten zawód w taki sposób, aby wszyscy członkowie zespołu mieli jakieś zadanie, byli wykorzystani do pokazania zawodu. – głuchy telefon – według klasycznej metody – podajemy informację od ucha do ucha Plotka kto z kim dlaczego, Przyjechała ciocia z ameryki, lubię cię mój mały biały koteczku Wskazanie w zabawie barier komunikacyjnych, ułatwienie rozumienia znaczenia komunikacji w życiu rodziny. Jenga – zawody rodzinne w grze w jengę – grupa podzielona na dwa lub cztery zespoły rodzin. Wskazanie na emocje biorące udział w powstawaniu konfliktów, badanie własnych reakcji emocjonalnych w sytuacjach konfliktowych. Opcjonalnie – zabawy integracyjne, ruchowe, kontaktowe na plaży lub w innym miejscu na powietrzu lub w pomieszczeniu – zabawy na kocu, wykorzystujące pozytywną komunikację pozawerbalną, tzw dobry dotyk, uruchamiające empatię. Sroczka w parach, króliczek w kręgu, 4. Konflikty i gniew a umiejętność empatii. Źródła zachowań agresywnych, etapy powstawania gniewu na wybranych sytuacjach przedstawionych przez grupę oraz w oparciu o cele i wartości. Alternatywne sposoby reagowania w sytuacjach konfliktowych – rozróżnianie bodźców wywołujących złość, od przyczyn złości. Ujawnianie uczuć bez obwiniania za nie. Rozpoznawanie rodzącego się uczucia złości Dzielenie się indywidualnymi sposobami radzenia sobie ze złością. Skupienie uwagi na potrzebach swoich i adwersarza, jako metoda radzenia sobie ze złością. Empatia a gniew i złość. Rozpoznanie sytuacji, które najczęściej wywołują złość. Gniew jako informacja – rozpoznawanie potrzeb niezaspokojonych w danej sytuacji, a prowadzących do uczucia złości u dzieci i u dorosłych. Branie odpowiedzialności za przeżycia zamiast obarczania winą i odpowiedzialnością innych lub zewnętrznej sytuacji. Ćwiczenia pozwalające przekształcić złość w energię umożliwiającą podjęcie konkretnych, konstruktywnych działań w danej sytuacji. Działań, które nie powodują zranień innych osób. Praca domowa – zastanowienie się nad pozytywnymi zachowaniami i relacjami między dziećmi a dorosłymi w rodzinie. Za co szanuję i cenię moje dzieci, co powoduje że każde jest dla mnie w szczególny sposób ważne. Zajęcia rodzice + dzieci – Zabawa z chustą animacyjną Klanzy, zabawy integrujące rodziny wewnętrznie i między sobą – kołyska, pląsy, węzeł z ludzi, śmiechozabawa. Przebieg zabaw dostosowany do potrzeb i możliwości grupy Opcjonalnie jeśli nie wykorzystano wcześniej Jenga – zawody rodzinne w grze w jengę – grupa podzielona na dwa lub cztery zespoły rodzin. Wskazanie na emocje biorące udział w powstawaniu konfliktów, badanie własnych reakcji emocjonalnych w sytuacjach konfliktowych. Badanie przez rodziców i dzieci starsze własnych zachowań w sytuacji stresującej. 5. Stawianie granic. Obrona praw dzieci i praw własnych. Różnice między sytuacjami gdy są granice i gdy ich nie ma – indywidualnie i w relacjach. Rodzaje granic. Kiedy granice zostają przekroczone i skąd to wiemy. Różne reakcje i postawy wobec przekraczania granic (bierna, agresywna, asertywna) i ich konsekwencje. Granice a prawa, które posiadamy. Prawa dzieci. Jak nie przekraczać swoich granic ani granic innych osób – uznanie różnorodności. Przygotowanie pochwał dla dzieci na dyplomy. Podsumowanie zajęć, refleksje i odczucia uczestników. Zamknięcie pracy w grupie. Na zajęciach dzieci – praca nad dyplomem uznania dla rodziców – Co w mojej mamie, co w moim tacie podoba mi się najbardziej, za co ich szanuję i cenię. Zajęcia rodzice + dzieci – Praca plastyczna – planujemy nasz najbliższy rok – planowanie celów wspólnych dla całej rodziny i jej poszczególnych członków. Wskazanie na prawa dzieci i prawa dorosłych, oraz na granice. Prace na formacie wybranym przez rodziny – A0, A2 lub A3 - Rozdanie dyplomów rodzicom i dzieciom. Zamknięcie pracy w grupie. Materiały potrzebne do realizacji zadania: Papier A4 Papier A3 papier pakowy A 0, Karteczki samoprzylepne 4 opakowania – duży format – przynajmniej jeden bok 10-ciocentymetrowy, blok flipchart, tablica, flamastry do flipchartu Długopisy, mazaki, kredki pastelowe tłuste – najlepiej pastele olejne f-my PENTEL po 2 komplety na rodzinę Linka 5-6 metrów – gruba, Farby plakatowe w litrowych butlach – 3 kolory podstawowe, niebieski czerwony żółty plus biały i czarny Pędzle szerokie przynajmniej 2 – 3 cm szerokości włosia po 1 dla każdego uczestnika grupy licząc rodziców z dziećmi czyli 41 sztuk Kolorowe bibuły – krepina, papiery kolorowe, kolorowe czasopisma do pocięcia. Nożyczki w tym nożyczki bezpieczne dla dzieci, klej roślinny w tubkach po 4 tubki na rodzinę, taśma klejąca – malarska (papierowa) 2 rolki masa mocująca (do przylepiania papierów na ścianie-nie zostawia śladów)BALONY Łopatki i wiaderka do piasku, Cukierki i słodycze na nagrody oraz nagroda główna za zamek z piasku. Wieczór integracyjny: Przy założeniu że jest on realizowany dla całego turnusu : Na niepogodę - Zabawy integracyjne w świetlicy – karaoke, tańce z dziećmi, Zabawa w cienie, kostki zrostki, tańce z balonami, i inne zabawy „lodołamacze” na pierwszy wieczór i na każdy inny ;-) gra miejsko – terenowa – poznaj historię Krynicy Morskiej. Gra przygotowana w oparciu o „moją” grupę rodziców i zespół trenerski. Polega na wynajdywaniu informacji i ciekawostek o Krynicy Morskiej – ten zespół który znajdzie informacje najciekawsze – wygrywa. Zabawa na wieczór przedostatni martatestuje KRYNICA MORSKA Scenariusz zdarzeń
Cel ogólny: Podniesienie poziomu kompetencji społecznych, w tym wychowawczych dorosłych uczestników projektu oraz ich partnerów.
Cele szczegółowe: 1. Odkrywanie, nabywanie i rozwijanie zasobów osobistych związanych z dojrzałym funkcjonowaniem społecznym, szczególnie w zakresie pełnionych ról rodzicielskich: • uzyskania wglądu w siebie, rozumienia siebie, realistycznej oceny własnej sytuacji i możliwości osobistej zmiany, • realizowania celów i potrzeb w zgodzie z własnym systemem wartości oraz respektując granice innych osób, • przyjmowania odpowiedzialności za siebie i osoby zależne (m.in. będące pod opieką dzieci) – rozwijanie tzw. wewnątrzsterowności, • organizacji zadań związanych z opieką i wychowaniem dziecka, • samodzielności i kreatywności w rozwiązywaniu problemów rodzicielskich. 2. Kształtowanie i doskonalenie umiejętności interpersonalnych, w tym współpracy z partnerem, dzieckiem, grupą zadaniową, radzenia sobie w sytuacjach konfliktowych w relacjach rodzinnych. 3. Rozwijanie umiejętności rozumienia i adekwatnego reagowania na potrzeby dziecka, budowania bezpiecznego i wspierającego jego rozwój kontaktu. 4. Trening zachowania - ćwiczenie poznawanych metod wychowawczych – podczas wspólnych zajęć dla rodziców i dzieci. Zagadnienia tematyczne: I Integracja grupy wybaczanie jest drogą RADYKALNE WYBACZANIE niemusi polegać na całkowitym uwolnieniu się od świadomości ofiary. Zignorowaliśmy lekcję autentycznego wybaczania, Zignorowaliśmy lekcję autentycznego wybaczania, Zignorowaliśmy lekcję autentycznego wybaczania, Zignorowaliśmy lekcję autentycznego wybaczania,
Wprowadzenie Gdziekolwiek spojrzeć - w gazetach, w telewizji, a nawet w naszym bezpośrednim otoczeniu - widzimy ludzi fizycznie i psychicznie okaleczonych. Czytamy, Ŝe co najmniej jeden dorosły Amerykanin na pięciu doświadczył w dzieciństwie przemocy lub był molestowany seksualnie. Dzienniki telewizyjne potwierdzają, Ŝe gwałt i morderstwo są w naszym społeczeństwie na porządku dziennym, a przestępczość przeciwko ludziom i mieniu wzrasta. Na całym świecie obserwujemy tortury, represje, przepełnione więzienia, ludobójstwo i działania wojenne na duŜą skalę. W ciągu dziesięciu lat, odkąd prowadzę warsztaty Radykalnego Wybaczania, walki z rakiem oraz seminaria dla firm, zwykli ludzie opowiedzieli mi tyle strasznych historii, Ŝe doszedłem do przekonania, iŜ nie ma na tej planecie człowieka, który chociaŜ raz w Ŝyciu nie doznałby powaŜnej krzywdy. Drobne przykrości dotykają nas tak często, Ŝe nie potrafimy ich nawet zliczyć. KtóŜ z nas nie obwiniał innych o to, Ŝe brak mu szczęścia? Dla większości, jeśli nie dla wszystkich, jest to sposób na Ŝycie. W gruncie rzeczy archetyp ofiary zakorzenił się w nas głęboko i bardzo silnie oddziałuje na powszechną świadomość. Przez wieki odgrywaliśmy rolę ofiary w kaŜdej dziedzinie Ŝycia, przekonując samych siebie, Ŝe świadomość ta jest podstawowym składnikiem ludzkiego losu. Nadszedł czas, by postawić pytanie: jak przestać budować swoje Ŝycie na archetypie ofiary? Jeśli chcemy się uwolnić od tego silnie działającego wzorca, musimy go zastąpić czymś radykalnie innym, tak pociągającym i wyswobadzającym naszą duchowość, Ŝe zdołamy wyzbyć się świadomości ofiary i opuścić świat złudzeń. Potrzebne jest nam coś, co wyniesie nas poza dramaty Ŝycia, pozwoli spojrzeć na nie z szerszej perspektywy i ukarze prawdę, która w tej chwili jest przed nami ukryta. Wówczas zrozumiemy prawdziwe znaczenie naszego cierpienia i będziemy mogli mu zaradzić. Zaczynając nowe tysiąclecie i przygotowując się do następnego wielkiego skoku w rozwoju duchowym, musimy przyjąć sposób Ŝycia oparty nie na strachu, władzy czy przemocy, ale na prawdziwym wybaczaniu, bezwarunkowej miłości i pokoju. Tak rozumiem słowo radykalne i to właśnie jest celem tej ksiąŜki - pomóc nam wszystkim w dokonaniu przemiany. Chcąc coś przekształcić, najpierw musimy doświadczyć tego w pełni. Jeśli na przykład chcemy zmienić archetyp ofiary, musimy w pełni odczuć, co to znaczy być ofiarą. Nie ma innej drogi! Dlatego w naszym Ŝyciu muszą pojawić się sytuacje, gdy poczujemy się Skrzywdzeni, tak byśmy mogli przekształcić tę energię dzięki Radykalnemu Wybaczaniu. Przekształcenie tak podstawowego wzorca energii, jakim jest archetyp ofiary, wymaga od wielu dusz zrozumienia, Ŝe na tym właśnie polega ich duchowa misja. Muszą to być ludzie obdarzeni wiedzą i miłością konieczną do wykonania tego ogromnego zadania. Być moŜe naleŜysz do tych dusz, które dobrowolnie zgłosiły chęć spełnienia tej misji. A moŜe właśnie dlatego ta ksiąŜka do ciebie przemawia? Jezus pokazał nam, jak przekształcać archetyp ofiary, i jestem przekonany, Ŝe teraz cierpliwie czeka, byśmy poszli w Jego ślady. Na razie nie udało się nam wykorzystać Jego przykładu, poniewaŜ świadomość ofiary mocno wrosła w naszą psychikę. Zignorowaliśmy lekcję autentycznego wybaczania, jakiej udzielił nam Jezus, który pokazał, Ŝe nie ma ofiar. Staramy się wybaczać, tkwiąc jednocześnie w roli ofiary. Z Jezusa uczyniliśmy najwyŜszą ofiarę, a to nie pomoŜe nam w rozwijaniu naszej duchowości. Prawdziwe wybaczanie musi polegać na całkowitym uwolnieniu się od świadomości ofiary. Moim głównym zamiarem, gdy pisałem tę ksiąŜkę, było ukazać róŜnicę między wybaczaniem, które podtrzymuje archetyp ofiary, a uwalniającym nas od niego Radykalnym Wybaczaniem, które zmusza do zasadniczej zmiany sposobu postrzegania świata i interpretacji zachodzących w naszym Ŝyciu wydarzeń, dzięki czemu przestaniemy czuć się ofiarami. Moim jedynym celem jest pomóc w dokonaniu tej przemiany martatestuje Zignorowaliśmy lekcję autentycznego wybaczania, jakiej udzielił nam Jezus, który pokazał, Ŝe nie ma ofiar. Staramy się wybaczać, tkwiąc jednocześnie w roli ofiary. Z Jezusa uczyniliśmy najwyŜszą ofiarę, a to nie pomoŜe nam w rozwijaniu naszej duchowości. Prawdziwe wybaczanie musi polegać na całkowitym uwolnieniu się od świadomości ofiary. martatestuje Zignorowaliśmy lekcję autentycznego wybaczania, jakiej udzielił nam Jezus, który pokazał, Ŝe nie ma ofiar. Staramy się wybaczać, tkwiąc jednocześnie w roli ofiary. Z Jezusa uczyniliśmy najwyŜszą ofiarę, a to nie pomoŜe nam w rozwijaniu naszej duchowości. Prawdziwe wybaczanie musi polegać na całkowitym uwolnieniu się od świadomości ofiary. martatestuje Zignorowaliśmy lekcję autentycznego wybaczania, jakiej udzielił nam Jezus, który pokazał, Ŝe nie ma ofiar. Staramy się wybaczać, tkwiąc jednocześnie w roli ofiary. Z Jezusa uczyniliśmy najwyŜszą ofiarę, a to nie pomoŜe nam w rozwijaniu naszej duchowości. Prawdziwe wybaczanie musi polegać na całkowitym uwolnieniu się od świadomości ofiary. martatestuje Zignorowaliśmy lekcję autentycznego wybaczania, jakiej udzielił nam Jezus, który pokazał, Ŝe nie ma ofiar. Staramy się wybaczać, tkwiąc jednocześnie w roli ofiary. Z Jezusa uczyniliśmy najwyŜszą ofiarę, a to nie pomoŜe nam w rozwijaniu naszej duchowości. Prawdziwe wybaczanie musi polegać na całkowitym uwolnieniu się od świadomości ofiary. martatestuje Zignorowaliśmy lekcję autentycznego wybaczania, jakiej udzielił nam Jezus, który pokazał, Ŝe nie ma ofiar. Staramy się wybaczać, tkwiąc jednocześnie w roli ofiary. Z Jezusa uczyniliśmy najwyŜszą ofiarę, a to nie pomoŜe nam w rozwijaniu naszej duchowości. Prawdziwe wybaczanie musi polegać na całkowitym uwolnieniu się od świadomości ofiary. martatestuje