Musisz zainstalować flash player pobierz instalator
Grudzień 2010
Moje hobby ? „O tańcu nie da się pisać [...] taniec trzeba tańczyć. „ Paulo Coelho
Witam Was. Dostałam za zadanie napisać kolejny artykuł z serii „ Moje hobby "– itd. Mam nadzieję jednak, że będzie to coś więcej, niż nudny artykuł do kolejnej gazetki szkolnej i kogoś to zainteresuje. Opisze tu w skrócie, co to jest tanieć, czyli dziedzinę ,którą ostatnio wszyscy się interesują .Właściwe to trudno tu o tym pisać, taniec po prostu trzeba tańczyć. Nie da się o nim mówić, trzeba to czuć. Trudno będzie tu wszystko streścić, dlatego będzie to mix. No to zaczynamy od początku czyli parę podstawowych wiadomości. Taniec jest zdefiniowany jako „zespół zjawisk ruchowych,będący transformacją ruchów naturalnych, powstający pod wpływem bodźców emocjonalnych, zazwyczaj skoordynowany z muzyką” , to ” przejaw kultury związany z określonym środowiskiem i określoną funkcją (taniec towarzyski, taniec ludowy, taniec nowoczesny) „ , „forma elementów ruchowych nosząca określoną nazwę (na przykład walc)", ale to tylko teoria, opisana w Cioci Wikipedi. Tak naprawdę to styl życia, bycia, środowisko, znajomi, sposób wyrażania siebie. Wchodząc w świat tańca. Trzeba najpierw poznać jego zasady, a następnie wzbogacić go o swoją osobę. Mamy różnorodność stylów tańca i rodzajów, od :towarzyskich ( beguine, polkę, walca, fokstrota, tarantelę, sambę, salsę, rumbę, mambo, tango, bombę, czaczę, merengue, twostepa, twista..itd), współczesnych (balet, taniec współczesny, modern, jazz..itd.), ludowe, hip hop (New style, New age, funky, krump, break Dance, popping, locking, house..itd.), takie tam bla, bla, bla. Tak, na początek żeby Was zachęcić, przekonać do pląsów zacznę od tego, co mnie zachęciło i za co to kocham ! . A, więc taniec daje mi totalną swobodę bycia sobą, wyrażania siebie poprzez muzykę i ruchy. Pozwala poznać utalentowanych i niesamowicie miażdżących, ześwirowanych ludzi, którzy nie dosyć, że zarażą Cię tą pasją to pozwolą się Tobie rozwijać. Jest to raj kreatywności, pomysłowości, dobrej zabawy, łamania zasad i barier , niezależności, rozwoju, ale i zarazem ciężkiej pracy, poświęcenia, trudnych chwil. Ten świat potrafi być zarówno ekscytujący, jak i niebezpieczny, to prawdziwa wyprawa w nieznane.. Dzisiaj nietrudno zapisać się na zajęcia, wystarczy wpisać w „google” i już masz. Jest dużo nieformalnych i formalnych grup, szkół, zespołów, ośrodków , tańczyć właściwie można wszędzie, czy mieszkamy w Białymstoku, Łodzi, Brooklynie, Poznaniu, Londynie, Warszawie, NY, Wrocławiu, czy Pile, i innych miejscowościach. Mamy szeroki dostęp do tej dziedziny, mega dużo programów TV, filmów, książek, stron w necie, zrobiło się jakieś apogeum tańca. „ Dopóki taniec był oddaniem w ruchach zewnętrznych uczuć i myśli wewnętrznych, dopóty był prawdą mającą pewne znaczenie, i to wyniosło go między sztuki piękne. Skoro zaś stał się ślepym naśladownictwem ruchów nieznanego nam znaczenia, jest tylko kłamstwem." „ - Alfons DuninBorkowski. autor W.K.C Przepis na pizzę
Poniżej przepis na najprostsze drożdżowe ciasto do pizzy. Przepis najstarszy, jaki posiadam, i – choć już z niego nie korzystam, niegdyś się nim zajadaliśmy … Ciasto jest puchate, “ciastowate” w przekroju, nie uzyskacie więc na nim pizzy na cieniutkim spodzie, tak popularnym teraz w restauracjach. Moja rada: z dodatkiem mleka ciasto jest bardziej słodkie i “mleczne” w smaku … Piec 25 minut w temperaturze 180 stopni.
ETAPY PRZYGOTOWANIA: 1. Mąkę przesiej do miski. Zrób w niej niewielki dołek, do którego pokrusz drożdże, wsyp cukier i dolej troszkę wody. 2. Leciutko zamieszaj w dołku, ale nie rozlewaj uzykanej tam masy. Przykryj wilgotną ściereczką i oddstaw na 1/2 godziny w ciepłe miejsce aby wyrosło. 3. Gdy drożdże urosną, dodaj soli, oliwy i odrobinę wody. 4. Wyrób gładkie i sprężyste ciasto.5. Odstaw wyrobione ciasto jeszcze raz do wyrośnięcia w miseczce pod ściereczką. 6. Ciasta wystarcza na 4 krążki o średnicy 24 cm. Można zamrażać. Smacznego Składniki: 2 szklanki mąki 3 dag drożdży 1 łyżka roztopionego masła 3 – 4 łyżki oleju woda lub mleko (około 1 szklanki) sól, cukier (szczypta) Mąkę przesiać, zrobić rozczyn z drożdży z dodatkiem ciepłej wody lub mleka – około 1 szklanki (ma mieć nie za rzadką konsystencję). Dodać sól, cukier (szczypta), olej i roztopione masło, pozostawić do wyrośnięcia. Rozprowadzić przy pomocy oleju po blaszce. Dodatki wedle uznania. A.H Wydarzenia:
Dnia 17 czerwca odbył się Dzień Sportu. W rozmaitych konkurencjach takich jak: zbieranie jedynek, bieg spóźnialskiego, lanie wody czy rzucanie dziennikiem brali udział nie tylko uczniowie, ale również nauczyciele. Zwycięzcą została klasa Ic której serdecznie gratulujemy. Odbył się również mecz siatkówki klasy IIc z nauczycielami, który wygrali uczniowie. Na koniec Dnia Sportu miał miejsce finał mistrzostw szkoły w piłce nożnej miedzy klasa Ia i IIc Puchar Dyrektora szkoły odebrała klasa IIc zdjęcie i relacja A.H Muzeum II wojny Światowej i Europejskie Centrum Solidarności pod patronatem Marszałka Sejmu RP i Ministerstwa Edukacji Narodowej ogłosiło konkurs na opis pamiętki historycznej z okresu II wojny światowej lub okresu działalności "Solidarności" i opozycji demokratycznej w latach 1970- 1989r. W konkursie pod hasłem "Ocal okruchy historii - młodzież buduje muzea" udział wzięli także uczniowie LO w Puszczykowie. Po opieką Joanny Baszyńskiej młodzież przygotowywała się do poszukiwania i opisywania materialnego dziedzictwa Polski. Przygotowywanie pracy konkursowej wymagało od wielu wielogodzinnych poszukiwań i rozmów z najbliższymi. Jakże było miłe zaskoczenie, gdy okazało się, że trzy uczennice z naszej szkoły zostały laureatkami wojewódzkiego etapu konkurskiego. Michalina Dymalska i Marta Ratajczak z klasy Id oraz Marta Gawron z Ib w dniu 14 czerwca 2010r w kinie "Muza" odebrały dyplomy uznania oraz nagrody książkowe za trud włożnony w przygowowanie pracy konkursowej. Po powrocie z uroczystego podsumowania konkursu przez Ministerstwo Oświaty w Poznaniu na wyróżnione uczennice czekały gratulacje od nauczycieli i uczniów naszego liceum. Marta Gawron Aktualne wydarzenia
Koperniqs
Poznań podczas zimy przygotował dla spragnionych wrażeń artystycznych dużo wydarzeń kulturalnych. Note (wlotki: LO nr II, IV, VI, VII, VII, Maria Magdalena, Marcinek) 21.12.2010r. - "Pójdźmy wszyscy do Apollo", Zenon Laskowik i Jacek Fedorowicz z "Kabareciarnią" zapraszaja na wyjątkowy program świąteczny 22.12.2010r. - Połowinki V, Alcatraz 08.01.2011r. - Abradab, Blue Note 08.01.2011r.- Witek Łukaszewski, koncert flamenco, Piwnica Farna, Plac Kolegiacki 14/15 9.01.2011r. -XIX Wielki Finał Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy 15.01.2011r. -Poznański Dzień Fotografii, Kolegium Rungego, ul. Wojska Polskiego 52 17.01.2011r. -Kabaret Moralnego Niepokoju, Teatr Wielki, u. Fredry 9 04.03.2011r. - White Lies, Eskulap PUŁAPKA SIECI - czy problem uzależnienia od Internetu dotyczy także Ciebie?
Dziś komputery zawładnęły niemal wszystkimi dziedzinami życia. Bardzo niewiele osób zdaje sobie sprawę z tego, że mogą one zawładnąć również ludzką psychiką. Amerykańskie Centrum Uzależnień Internetowych przeprowadziło w 2003 roku badania, które wykazały, że aż 6 procent internautów jest siecioholikami, czyli osobami korzystającymi z Internetu i komputera w sposób zaburzający ich relacje z rzeczywistością. Uzależnienie od komputera i Internetu rozwija się w sposób bardziej podstępny w stosunku do innych typów uzależnień. Sam młody człowiek często nie jest świadomy, że znajduje się na drodze prowadzącej do uzależnienia. Przyczyną tego jest stosunkowo małe nagłośnienie problemu. Jeżeli w domu bądź w szkole rozmawia się o uzależnieniach, to najczęściej tematem rozmów jest alkoholizm, narkomania, czy palenie tytoniu. Jest wiele przyczyn składających się na to, że młodzi ludzie bardzo dużo czasu spędzają przy komputerze i w sieci. Jedną z najważniejszych jest nie radzenie sobie z konstruktywnym rozwiązywaniem różnych życiowych problemów. Internet jest pewnego rodzaju ucieczką od problemów. Młodzież siada przy komputerze i spędza przy nim długie godziny zaniedbując naukę, pomoc w domu i inne obowiązki. Skutki uzależnienia od komputera i Internetu są bardzo poważne. Do najważniejszych należy zaliczyć: • zanik więzi rodzinnych, • utrata przyjaciół, • utrata dotychczasowych zainteresowań, • osłabienie siły woli i osobowości, • ograniczenie, a nawet rezygnacja z ruchu i aktywnego wypoczynku na świeżym powietrzu • narażenie na szkodliwe bodźce psychiczne (przemoc fizyczna, słowna, erotyka) zamieszczone na wielu stronach www, • zaniedbywanie obowiązków szkolnych i domowych, • nie zdanie do kolejnej klasy (dzieci i młodzież), bądź utrata pracy (dorośli), • brak środków finansowych potrzebnych do życia, • w skrajnych przypadkach dochodzi do całkowitego wyalienowania, niemożliwości kontaktowania się z otoczeniem, • znane są przypadki utraty życia, spowodowanego wycieńczeniem fizycznym związanym z pobytem w sieci, bądź graniem w gry komputerowe. Jak rozpoznać człowieka z Zespołem Uzależnienia od Internetu ( Internet Addiction Disorder) i jak samemu się przed nim ustrzec? Diagnozę przeprowadza się w oparciu o odpowiedzi na osiem pytań, opracowanych przez dr Kimberly Young z USA – światowego autorytetu z dziedziny uzależnień od Internetu. Jeśli na co najmniej pięć z nich odpowiedź jest twierdząca, to znaczy, że osoba kwalifikuje się do grupy osób uzależnionych (należy wziąć pod uwagę fakt, że odpowiedzi muszą dotyczyć ostatniego roku). Oto pytania diagnozujące: PUŁAPKA SIECI - czy problem uzależnienia od Internetu dotyczy także Ciebie? ciąg dalszy
1. Czy nie możesz przestać myśleć o Internecie (stale myślisz o tym, co ostatnio robiłeś w Sieci lub o tym, co będziesz robił, gdy znów się do niej zalogujesz)? 2. Czy czujesz potrzebę zwiększenia ilości czasu spędzanego w Internecie, aby osiągnąć satysfakcję z tego, że korzystasz z Sieci? 3. Czy podejmowałeś nieudane próby kontrolowania, ograniczania bądź zaprzestania korzystania z internetu? 4. Czy czujesz się niespokojny, markotny, przygnębiony lub poirytowany, gdy próbujesz ograniczyć korzystanie lub przestać korzystać z Internetu? 5. Czy zdarza ci się przesiadywać w sieci dłużej, niż pierwotnie zamierzałeś? 6. Czy z powodu Internetu zdarzyło ci się narazić na szwank ważną znajomość, zaryzykować utratę pracy lub zrezygnować z szansy na zrobienie kariery? 7. Czy zdarzyło ci się okłamać rodzinę, terapeutę lub inne osoby, aby ukryć, ile czasu zabiera ci Internet? 8. Czy Internet służy ci jako ucieczka od problemów lub jako sposób na uśmierzanie nastrojów dysforycznych (np. uczucia beznadziei, poczucia winy, lęków, depresji)? Co możemy zrobić, aby zapobiec uzależnieniu? Oto kilka najważniejszych wskazówek: • zacznij od informacji – od zapoznania się z problemem, dostrzeżenia niebezpieczeństw, • codziennie planuj dzień z ustaleniem czasu korzystania z Internetu, • kontroluj i nie przekraczaj zaplanowanego wcześniej czasu przebywania w sieci, • zdobywaj nowych, wartościowych przyjaciół „rzeczywistych”, pielęgnuj przyjaźnie, • rozwijaj swoje zainteresowania, odkrywaj nowe zainteresowania, • spędzaj dużo czasu wolnego z rodziną i przyjaciółmi, • uprawiaj sport, • konstruktywnie rozwiązuj swoje problemy. Jeśli problem Cię przerasta, zaufaj rodzicom i poproś ich o pomoc. • korzystaj z pomocy swojego wychowawcy, pedagoga szkolnego lub nauczyciela, którego darzysz zaufaniem • w przypadku zauważenia symptomów uzależnienia od Internetu zgłoś ten problem rodzicom, wychowawcy, pedagogowi, psychologowi. Te osoby chcą Twojego dobra i skontaktują Cię ze specjalistą od uzależnień w celu udzielenia Ci pomocy. Natalia Sikorska Bibliografia: 1. Wittenberg A. (2006) Zespół uzależnienia od Internetu- choroba XXI wieku. 2. Aftab P. (2000) Internet, a dzieci uzależnienia i inne niebezpieczeństwa. 3. http:// www.psychologia.net.pl 4. Pietrzykowski L. Uzależnienie od komputera i Internetu. Czego nauczyło mnie liceum... Hmmm... jest to dość proste, trochę pesymistyczne, lecz prawdziwe.
Nie będę pisać o przedmiotach, lecz o ludziach, których postępowanie nauczyło mnie wielu rzeczy. Po pierwsze tego, że człowiek tak na prawdę jest zdany tylko na siebie. Tylko na siebie może liczyć i tylko sobie ufać. Każdy inny człowiek, choć nie wiem jak mu dobrze z oczu patrzy, może mieć inne zamiary, niż się wydaje. Są dla ciebie mili, dopóki coś dla nich robisz, ale jeśli potrzebujesz pomocy, wielu chętnych nie znajdziesz. Pamiętaj, że kiedy potrzebujesz pomocnej dłoni - jest ona na końcu twojego ramienia. Są ludzie niewdzięczni, którzy wykorzystują i wykorzystywani, ci naiwni.. Smutne to, ale tak już jest. Możemy tylko spróbować nie przejmować się takimi ludźmi, chociaż czasem jest to trudne. Co zrobić, jeśli ktoś obiecuje, ufasz mu, a on cię zawiedzie? Ludzie, którzy nie potrafią spełniać obietnic, stają się bezsilni i sfrustrowani. To samo dzieje się z tymi, którzy im wierzą. Do tego dochodzi fałsz. Nawet nauczyciele są fałszywi i dwulicowi, a wydawałoby się, że oni nie powinni tacy być. Oczywiście, nie piszę tu o wszystkich, są też nieliczni, naprawdę dobrzy ludzie. Nauczyciele, którzy starają się nawet wtedy, kiedy uczeń ich lekceważy. Podziwiam ich, ja bym nie wytrzymała. Ale jest ich niewielu. W większości stosunek nauczycieli do uczniów jest taki jak uczniów do nauczycieli, tzn. ignorowanie i fałsz. Gdy nie ma jednego ucznia w klasie, nauczyciel potrafi "obgadywać" tego nieszczęśnika z resztą klasy. Wtedy sobie myślę "Co jest z tymi ludźmi?" i nie potrafię odgadnąć, co siedzi w ich głowach. Może to pustka? Kumpel „jedzie" na kumpla, przyjaciel na przyjaciela, uczeń na nauczyciela, a nauczyciel na ucznia lub na innego nauczyciela i koło się zamyka. Pasuje tu tekst pewniej piosenki: "Każdy ponad każdym – ....................- innego traktuje jakby był niczym, wszyscy najmądrzejsi – ............. - myślą chyba, że są wybrańcami... wszyscy tu, niestety... Na takie podejście brak mi słów." Czego nauczyło mnie liceum... c.d.
Liceum, szkoła średnia... jest tylko etapem, który musimy przejść. Ona nas uczy, a przynajmniej powinna, np. pokory i sumienności. A przecież uczniom z reguły nic się nie chce! Nie rozumiem tych wagarów. Gdy ludzie narzekają, jak ciężko jest się obudzić, wstać i pójść do szkoły. To jak chcecie pracować w dorosłym życiu? Też będziecie chodzić na wagary? Liceum to instytucja nieprzemyślana, która pożera nasz czas. Musimy tu chodzić od poniedziałku do piątku, mamy średnio 7-8 lekcji w ciągu dnia. I każdy nauczyciel uważa, że JEGO przedmiot jest najważniejszy. A nam w dorosłym życiu, np. na studiach czy w pracy przyda się tylko niewiele z nich. Mamy też zadawane dużo do domu i zapowiadanych mnóstwo sprawdzianów, które niby mają sprawdzać naszą wiedzę, a które tak na prawdę sprawdzają, czy myślimy i piszemy zgodnie z kluczem. Jak w "Ferdydurke" Gombrowicza (jeśli jeszcze nie czytałeś, będziesz mieć w trzeciej klasie) jesteśmy "upupieni". Szkoła nie uczy samodzielnie myśleć, nie przekazuje sensownej i przydatnej wiedzy. Uczniami się manipuluje, wtłacza ich w pewne schematy. Dobrze, że są wyjątki, lekcje, na których możesz mieć własne zdanie i opinię, ale oczywiście wszystko musi być grzeczne i uładzone. Korzystając z okazji, chcę podziękować z tego miejsca tym nauczycielom, którzy naprawdę poświecają nam czas, uczą, bo lubią to robić, są wyrozumiali i tolerancyjni, tym, którzy nie są zgorzkniałymi belframi. Albert Einstein powiedział: "Nauka w szkołach powinna być prowadzona w taki sposób, aby uczniowie uważali ją za cenny dar, a nie za ciężki obowiązek." I myślę, że miał racje, tak powinno być. Na co człowiekowi świstek z napisem, że studiował. Jakie to wszystko głupie. Przecież jak coś umiesz, to umiesz - nie umiesz, to nie umiesz. Po co nam do tego szkoła i papierki? No właśnie po co...? Niestety trzeba to przejść. Na pocieszenie przypomnę wam, że niedługo wakacje! A potem znowu do szkoły. A my, trzecioklasiści- matura, wakacje, a potem... potem będzie już tylko gorzej! Bo studia i praca. Ale damy radę, bo mimo tych wszystkich dość pesymistycznych rzeczy, nauczyłam się także, że nie warto się poddawać. Nie powinniśmy wątpić w swoje siły! Nawet jeśli ktoś nam powie coś niemiłego, coś, co nas zniechęci. "Musisz odnaleźć nadzieję i nieważne, że nazwą Ciebie głupcem." Bądźmy szczerzy sami ze sobą i nie rezygnujmy z marzeń, nawet jeśli nasze cele są trudne do osiągnięcia. "W życiu bowiem istnieją rzeczy, o które warto walczyć do samego końca." Powodzenia... Osa z 3d (absolwentka) Ich prace mogliśmy obejrzeć na ostatniej wystawie malarstwa w naszej szkole!
Wywiad z Klaudią Laskowską Kiedy zaczęłaś rysować pierwsze obrazy? Czy już od dziecka zauważyłaś swój talent? Tak, w przedszkolu. Dopiero od niedawna zaczęłam się uczyć, żeby było poprawnie, a nie ładnie. Ile czasu poświęcasz na rysunek? Do ośmiu godzin tygodniowo. W domu rysuje mi się najgorzej dlatego mało ćwiczę. Wystawiałeś już wcześniej swoje prace? Nigdzie nie wystawiałam swoich prac. Gdzie się doskonalisz? Chodzę na zajęcia do LUPY na Starym Puszczykowie, prowadzone przez Luizę Niedźwiedzką. Wiążesz przyszłość z rysunkiem? Tak, chcę iść na architekturę wnętrz na ASP. Bez umiejętności rysowania trudno byłby mi się dostać. Co w rysowaniu obrazów sprawia Ci największą trudność? Pokazanie z jakich materiałów są wykonane przedmioty, tak żeby było widać, że coś jest metalowe czy drewniane. Jak odbierasz słowa krytyki? Doceniam ją, jeżeli jest uzasadniona. Dzięki niej wiem, czego unikać w swoich pracach. Jakie techniki stosujesz/lubisz? Najczęściej węgle, ołówki i farby akrylowe. Najbardziej lubię prace węglem są jak czarno -białe zdjęcia, ale nie takie, które wykonane są automatycznym aparatem. Uważasz, że w sztuce talent jest najważniejszy? Jest ważny, bo bez niego nie można dobrze zrealizować pomysłu. Dobór odpowiedniej techniki i umiejętności, których się uczymy też są ważne. Wywiad z Jakubem Sobańskim Kiedy zacząłeś rysować pierwsze obrazy? Czy już od dziecka zauważyłeś swój talent? Od dziecka lubiłem rysować, dzięki rodzicom, którzy pomagali mi rozwijać umiejętności, doszedłem do tego momentu, w którym jestem obecnie. Ile czasu poświęcasz na rysunek? Stanowczo za mało. Coraz więcej obowiązków, a czasu ciągle tyle samo... Wystawiałeś już wcześniej swoje prace? Kilka razy wystawiałem prace podczas nauki w gimnazjum i w podstawówce. Wygrałem dwa konkursy szkolne w podstawówce i jeden w gimnazjum. Gdzie się doskonalisz? Jak na razie doskonalę się samodzielnie. Od tego roku postanowiłem uczęszczać na zajęcia do profesjonalisty. Wiążesz przyszłość z rysunkiem? W przyszłości chcę zostać projektantem nieruchomości i samochodów. Planuję kontynuację nauki w Politechnice Poznańskiej lub na ASP. Co w rysowaniu obrazów sprawia Ci największą trudność? Nie potrafię rysować twarzy ludzkich, dlatego portrety nigdy mi nie wychodzą. Jak odbierasz słowa krytyki? Zależy jak sformułowane i od kogo. Jakie techniki stosujesz/lubisz? Nie uczyłem się nigdy żadnej techniki. Masz inne zainteresowania? Oprócz rysunku moim zamiłowaniem jest muzyka i gra na perkusji. Tworzę ciekawy projekt muzyczny łączący muzykę progresywną z rockiem instrumentalnym. Uważasz, że w sztuce talent jest najważniejszy? Myślę, że w sztuce najważniejsza jest kreatywność i wyobraźnia. autor PO Jesteś nieśmiały/ła? Jeśli tak, ten artykuł jest właśnie dla Ciebie!!!
Koperniqs
NIEŚMIAŁOŚĆ Każda nowa klasa składa się z wielu różnych osób, indywidualności. Wśród nich są ludzie ambitni, przebojowi, pewni siebie, ale są również tacy, którzy wyróżniają się swoim złym zachowaniem, nieprzykładaniem do nauki, a także tacy, którzy mają dużo do zaoferowania światu, ale z różnych powodów usuwają się w cień, izolują od grupy, są nieśmiali. Nieśmiałość ma różne oblicza. Okazuje się, że niektóre z pozoru odważne osoby, same postrzegają siebie jako nieśmiałe. Przeżywają w trakcie wypowiedzi ustnej przy tablicy istny koszmar, mają trudność z wejściem do pokoju pełnego różnych osób. Wtedy często się czerwienią, serce bije im szybciej, są podenerwowane. Jest to nieśmiałość sytuacyjna, gdyż na co dzień w kontaktach z rówieśnikami radzą sobie całkiem dobrze. Bywają jednak i takie osoby, które nie tylko same określają siebie jako nieśmiałe. Inni również postrzegają je jako osoby ciche, bierne. Osoby takie wycofują się z aktywności z życia klasy, bojąc się często dezaprobaty i krytyki ze strony innych. Nieśmiałość utrudnia poznawanie nowych ludzi, zawieranie przyjaźni, przeszkadza w publicznej obronie własnych praw i wyrażaniu swoich opinii i wartości. Sprawia, że inni nie doceniają naszych mocnych stron. Nieśmiałość przyczynia się też do zakłopotania i nadmiernego przejmowania się swoimi własnymi reakcjami. Utrudnia też precyzyjne myślenie i skuteczne porozumiewanie się. Osoby nieśmiałe często są zalęknione i bardzo samotne. Jeśli to właśnie Ciebie charakteryzuje nieśmiałość pamiętaj, że można sobie z nią poradzić. Przede wszystkim zamień negatywne myśli na bardziej pozytywne i przestań się nakręcać, to do niczego nie prowadzi! Sprawdź, na ile realne są Twoje obawy i przekonania:- to okropne, to straszne; - to koniec świata, gorzej być nie może;- to najgorsze, co mogło mnie spotkać. Zapytaj siebie: - czy faktycznie to koniec świata? - czy naprawdę nic gorszego nie mogło Cię spotkać? - czy zawsze powinienem być doskonały i nie popełniać błędów? Nie krytykuj siebie, lecz swoje zachowania: - jestem głupi – zachowałem się głupio; - jestem beznadziejny – popełniłem błąd. Nie pozwól też innym krytykować Ciebie jako osoby. Tylko Twoje konkretne działania mogą być ocenione i doskonalone – przyjmuj życzliwie taką konstruktywną ocenę, jeżeli może Ci pomóc. Jeśli jednak ktoś skrytykuje Ciebie , powiedz wyraźnie „Ja myślę o sobie inaczej”, „Nie zgadzam się z Tobą”. Pamiętaj, że niekoniecznie jest tak, jak o sobie myślisz. - Nie jesteś słaby psychicznie – być może jesteś wrażliwy, a to nie wada. - Nie jesteś tchórzem – są po prostu rzeczy, których się boisz – nie ma ludzi, którzy nie boją się wcale. - Nie jesteś głupi – czasami popełniasz błędy, ale to na nich człowiek uczy się przez całe życie. Postaraj się mieć do siebie i świata zdrowy dystans. Nie jest tak ważne to, co ktoś pomyśli o Tobie, ważniejsze, co Ty myślisz o sobie samym. Jeśli jednak czujesz, że sam nie poradzisz sobie z nieśmiałością, to choć raz nie wstydź się i zgłoś się po pomoc. Chętnie jej udzielę. Monika Mrówczyńska – Kryszak pedagog lopuszczykowo@gmail.com Zdrowych, spokojnych, pełnych siły i uśmiechu Świąt Bożego Narodzenia oraz Szczęśliwego Nowego Roku życzy Redakcja :)
Redakcja w składzie: Anna Heydel Victoria Chevez Olga Piątek
Grudzień 2010
Moje hobby ? „O tańcu nie da się pisać [...] taniec trzeba tańczyć. „ Paulo Coelho
Witam Was. Dostałam za zadanie napisać kolejny artykuł z serii „ Moje hobby "– itd. Mam nadzieję jednak, że będzie to coś więcej, niż nudny artykuł do kolejnej gazetki szkolnej i kogoś to zainteresuje. Opisze tu w skrócie, co to jest tanieć, czyli dziedzinę ,którą ostatnio wszyscy się interesują .Właściwe to trudno tu o tym pisać, taniec po prostu trzeba tańczyć. Nie da się o nim mówić, trzeba to czuć. Trudno będzie tu wszystko streścić, dlatego będzie to mix. No to zaczynamy od początku czyli parę podstawowych wiadomości. Taniec jest zdefiniowany jako „zespół zjawisk ruchowych,będący transformacją ruchów naturalnych, powstający pod wpływem bodźców emocjonalnych, zazwyczaj skoordynowany z muzyką” , to ” przejaw kultury związany z określonym środowiskiem i określoną funkcją (taniec towarzyski, taniec ludowy, taniec nowoczesny) „ , „forma elementów ruchowych nosząca określoną nazwę (na przykład walc)", ale to tylko teoria, opisana w Cioci Wikipedi. Tak naprawdę to styl życia, bycia, środowisko, znajomi, sposób wyrażania siebie. Wchodząc w świat tańca. Trzeba najpierw poznać jego zasady, a następnie wzbogacić go o swoją osobę. Mamy różnorodność stylów tańca i rodzajów, od :towarzyskich ( beguine, polkę, walca, fokstrota, tarantelę, sambę, salsę, rumbę, mambo, tango, bombę, czaczę, merengue, twostepa, twista..itd), współczesnych (balet, taniec współczesny, modern, jazz..itd.), ludowe, hip hop (New style, New age, funky, krump, break Dance, popping, locking, house..itd.), takie tam bla, bla, bla. Tak, na początek żeby Was zachęcić, przekonać do pląsów zacznę od tego, co mnie zachęciło i za co to kocham ! . A, więc taniec daje mi totalną swobodę bycia sobą, wyrażania siebie poprzez muzykę i ruchy. Pozwala poznać utalentowanych i niesamowicie miażdżących, ześwirowanych ludzi, którzy nie dosyć, że zarażą Cię tą pasją to pozwolą się Tobie rozwijać. Jest to raj kreatywności, pomysłowości, dobrej zabawy, łamania zasad i barier , niezależności, rozwoju, ale i zarazem ciężkiej pracy, poświęcenia, trudnych chwil. Ten świat potrafi być zarówno ekscytujący, jak i niebezpieczny, to prawdziwa wyprawa w nieznane.. Dzisiaj nietrudno zapisać się na zajęcia, wystarczy wpisać w „google” i już masz. Jest dużo nieformalnych i formalnych grup, szkół, zespołów, ośrodków , tańczyć właściwie można wszędzie, czy mieszkamy w Białymstoku, Łodzi, Brooklynie, Poznaniu, Londynie, Warszawie, NY, Wrocławiu, czy Pile, i innych miejscowościach. Mamy szeroki dostęp do tej dziedziny, mega dużo programów TV, filmów, książek, stron w necie, zrobiło się jakieś apogeum tańca. „ Dopóki taniec był oddaniem w ruchach zewnętrznych uczuć i myśli wewnętrznych, dopóty był prawdą mającą pewne znaczenie, i to wyniosło go między sztuki piękne. Skoro zaś stał się ślepym naśladownictwem ruchów nieznanego nam znaczenia, jest tylko kłamstwem." „ - Alfons DuninBorkowski. autor W.K.C Przepis na pizzę
Poniżej przepis na najprostsze drożdżowe ciasto do pizzy. Przepis najstarszy, jaki posiadam, i – choć już z niego nie korzystam, niegdyś się nim zajadaliśmy … Ciasto jest puchate, “ciastowate” w przekroju, nie uzyskacie więc na nim pizzy na cieniutkim spodzie, tak popularnym teraz w restauracjach. Moja rada: z dodatkiem mleka ciasto jest bardziej słodkie i “mleczne” w smaku … Piec 25 minut w temperaturze 180 stopni.
ETAPY PRZYGOTOWANIA: 1. Mąkę przesiej do miski. Zrób w niej niewielki dołek, do którego pokrusz drożdże, wsyp cukier i dolej troszkę wody. 2. Leciutko zamieszaj w dołku, ale nie rozlewaj uzykanej tam masy. Przykryj wilgotną ściereczką i oddstaw na 1/2 godziny w ciepłe miejsce aby wyrosło. 3. Gdy drożdże urosną, dodaj soli, oliwy i odrobinę wody. 4. Wyrób gładkie i sprężyste ciasto.5. Odstaw wyrobione ciasto jeszcze raz do wyrośnięcia w miseczce pod ściereczką. 6. Ciasta wystarcza na 4 krążki o średnicy 24 cm. Można zamrażać. Smacznego Składniki: 2 szklanki mąki 3 dag drożdży 1 łyżka roztopionego masła 3 – 4 łyżki oleju woda lub mleko (około 1 szklanki) sól, cukier (szczypta) Mąkę przesiać, zrobić rozczyn z drożdży z dodatkiem ciepłej wody lub mleka – około 1 szklanki (ma mieć nie za rzadką konsystencję). Dodać sól, cukier (szczypta), olej i roztopione masło, pozostawić do wyrośnięcia. Rozprowadzić przy pomocy oleju po blaszce. Dodatki wedle uznania. A.H Wydarzenia:
Dnia 17 czerwca odbył się Dzień Sportu. W rozmaitych konkurencjach takich jak: zbieranie jedynek, bieg spóźnialskiego, lanie wody czy rzucanie dziennikiem brali udział nie tylko uczniowie, ale również nauczyciele. Zwycięzcą została klasa Ic której serdecznie gratulujemy. Odbył się również mecz siatkówki klasy IIc z nauczycielami, który wygrali uczniowie. Na koniec Dnia Sportu miał miejsce finał mistrzostw szkoły w piłce nożnej miedzy klasa Ia i IIc Puchar Dyrektora szkoły odebrała klasa IIc zdjęcie i relacja A.H Muzeum II wojny Światowej i Europejskie Centrum Solidarności pod patronatem Marszałka Sejmu RP i Ministerstwa Edukacji Narodowej ogłosiło konkurs na opis pamiętki historycznej z okresu II wojny światowej lub okresu działalności "Solidarności" i opozycji demokratycznej w latach 1970- 1989r. W konkursie pod hasłem "Ocal okruchy historii - młodzież buduje muzea" udział wzięli także uczniowie LO w Puszczykowie. Po opieką Joanny Baszyńskiej młodzież przygotowywała się do poszukiwania i opisywania materialnego dziedzictwa Polski. Przygotowywanie pracy konkursowej wymagało od wielu wielogodzinnych poszukiwań i rozmów z najbliższymi. Jakże było miłe zaskoczenie, gdy okazało się, że trzy uczennice z naszej szkoły zostały laureatkami wojewódzkiego etapu konkurskiego. Michalina Dymalska i Marta Ratajczak z klasy Id oraz Marta Gawron z Ib w dniu 14 czerwca 2010r w kinie "Muza" odebrały dyplomy uznania oraz nagrody książkowe za trud włożnony w przygowowanie pracy konkursowej. Po powrocie z uroczystego podsumowania konkursu przez Ministerstwo Oświaty w Poznaniu na wyróżnione uczennice czekały gratulacje od nauczycieli i uczniów naszego liceum. Marta Gawron Aktualne wydarzenia
Koperniqs
Poznań podczas zimy przygotował dla spragnionych wrażeń artystycznych dużo wydarzeń kulturalnych. Note (wlotki: LO nr II, IV, VI, VII, VII, Maria Magdalena, Marcinek) 21.12.2010r. - "Pójdźmy wszyscy do Apollo", Zenon Laskowik i Jacek Fedorowicz z "Kabareciarnią" zapraszaja na wyjątkowy program świąteczny 22.12.2010r. - Połowinki V, Alcatraz 08.01.2011r. - Abradab, Blue Note 08.01.2011r.- Witek Łukaszewski, koncert flamenco, Piwnica Farna, Plac Kolegiacki 14/15 9.01.2011r. -XIX Wielki Finał Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy 15.01.2011r. -Poznański Dzień Fotografii, Kolegium Rungego, ul. Wojska Polskiego 52 17.01.2011r. -Kabaret Moralnego Niepokoju, Teatr Wielki, u. Fredry 9 04.03.2011r. - White Lies, Eskulap PUŁAPKA SIECI - czy problem uzależnienia od Internetu dotyczy także Ciebie?
Dziś komputery zawładnęły niemal wszystkimi dziedzinami życia. Bardzo niewiele osób zdaje sobie sprawę z tego, że mogą one zawładnąć również ludzką psychiką. Amerykańskie Centrum Uzależnień Internetowych przeprowadziło w 2003 roku badania, które wykazały, że aż 6 procent internautów jest siecioholikami, czyli osobami korzystającymi z Internetu i komputera w sposób zaburzający ich relacje z rzeczywistością. Uzależnienie od komputera i Internetu rozwija się w sposób bardziej podstępny w stosunku do innych typów uzależnień. Sam młody człowiek często nie jest świadomy, że znajduje się na drodze prowadzącej do uzależnienia. Przyczyną tego jest stosunkowo małe nagłośnienie problemu. Jeżeli w domu bądź w szkole rozmawia się o uzależnieniach, to najczęściej tematem rozmów jest alkoholizm, narkomania, czy palenie tytoniu. Jest wiele przyczyn składających się na to, że młodzi ludzie bardzo dużo czasu spędzają przy komputerze i w sieci. Jedną z najważniejszych jest nie radzenie sobie z konstruktywnym rozwiązywaniem różnych życiowych problemów. Internet jest pewnego rodzaju ucieczką od problemów. Młodzież siada przy komputerze i spędza przy nim długie godziny zaniedbując naukę, pomoc w domu i inne obowiązki. Skutki uzależnienia od komputera i Internetu są bardzo poważne. Do najważniejszych należy zaliczyć: • zanik więzi rodzinnych, • utrata przyjaciół, • utrata dotychczasowych zainteresowań, • osłabienie siły woli i osobowości, • ograniczenie, a nawet rezygnacja z ruchu i aktywnego wypoczynku na świeżym powietrzu • narażenie na szkodliwe bodźce psychiczne (przemoc fizyczna, słowna, erotyka) zamieszczone na wielu stronach www, • zaniedbywanie obowiązków szkolnych i domowych, • nie zdanie do kolejnej klasy (dzieci i młodzież), bądź utrata pracy (dorośli), • brak środków finansowych potrzebnych do życia, • w skrajnych przypadkach dochodzi do całkowitego wyalienowania, niemożliwości kontaktowania się z otoczeniem, • znane są przypadki utraty życia, spowodowanego wycieńczeniem fizycznym związanym z pobytem w sieci, bądź graniem w gry komputerowe. Jak rozpoznać człowieka z Zespołem Uzależnienia od Internetu ( Internet Addiction Disorder) i jak samemu się przed nim ustrzec? Diagnozę przeprowadza się w oparciu o odpowiedzi na osiem pytań, opracowanych przez dr Kimberly Young z USA – światowego autorytetu z dziedziny uzależnień od Internetu. Jeśli na co najmniej pięć z nich odpowiedź jest twierdząca, to znaczy, że osoba kwalifikuje się do grupy osób uzależnionych (należy wziąć pod uwagę fakt, że odpowiedzi muszą dotyczyć ostatniego roku). Oto pytania diagnozujące: PUŁAPKA SIECI - czy problem uzależnienia od Internetu dotyczy także Ciebie? ciąg dalszy
1. Czy nie możesz przestać myśleć o Internecie (stale myślisz o tym, co ostatnio robiłeś w Sieci lub o tym, co będziesz robił, gdy znów się do niej zalogujesz)? 2. Czy czujesz potrzebę zwiększenia ilości czasu spędzanego w Internecie, aby osiągnąć satysfakcję z tego, że korzystasz z Sieci? 3. Czy podejmowałeś nieudane próby kontrolowania, ograniczania bądź zaprzestania korzystania z internetu? 4. Czy czujesz się niespokojny, markotny, przygnębiony lub poirytowany, gdy próbujesz ograniczyć korzystanie lub przestać korzystać z Internetu? 5. Czy zdarza ci się przesiadywać w sieci dłużej, niż pierwotnie zamierzałeś? 6. Czy z powodu Internetu zdarzyło ci się narazić na szwank ważną znajomość, zaryzykować utratę pracy lub zrezygnować z szansy na zrobienie kariery? 7. Czy zdarzyło ci się okłamać rodzinę, terapeutę lub inne osoby, aby ukryć, ile czasu zabiera ci Internet? 8. Czy Internet służy ci jako ucieczka od problemów lub jako sposób na uśmierzanie nastrojów dysforycznych (np. uczucia beznadziei, poczucia winy, lęków, depresji)? Co możemy zrobić, aby zapobiec uzależnieniu? Oto kilka najważniejszych wskazówek: • zacznij od informacji – od zapoznania się z problemem, dostrzeżenia niebezpieczeństw, • codziennie planuj dzień z ustaleniem czasu korzystania z Internetu, • kontroluj i nie przekraczaj zaplanowanego wcześniej czasu przebywania w sieci, • zdobywaj nowych, wartościowych przyjaciół „rzeczywistych”, pielęgnuj przyjaźnie, • rozwijaj swoje zainteresowania, odkrywaj nowe zainteresowania, • spędzaj dużo czasu wolnego z rodziną i przyjaciółmi, • uprawiaj sport, • konstruktywnie rozwiązuj swoje problemy. Jeśli problem Cię przerasta, zaufaj rodzicom i poproś ich o pomoc. • korzystaj z pomocy swojego wychowawcy, pedagoga szkolnego lub nauczyciela, którego darzysz zaufaniem • w przypadku zauważenia symptomów uzależnienia od Internetu zgłoś ten problem rodzicom, wychowawcy, pedagogowi, psychologowi. Te osoby chcą Twojego dobra i skontaktują Cię ze specjalistą od uzależnień w celu udzielenia Ci pomocy. Natalia Sikorska Bibliografia: 1. Wittenberg A. (2006) Zespół uzależnienia od Internetu- choroba XXI wieku. 2. Aftab P. (2000) Internet, a dzieci uzależnienia i inne niebezpieczeństwa. 3. http:// www.psychologia.net.pl 4. Pietrzykowski L. Uzależnienie od komputera i Internetu. Czego nauczyło mnie liceum... Hmmm... jest to dość proste, trochę pesymistyczne, lecz prawdziwe.
Nie będę pisać o przedmiotach, lecz o ludziach, których postępowanie nauczyło mnie wielu rzeczy. Po pierwsze tego, że człowiek tak na prawdę jest zdany tylko na siebie. Tylko na siebie może liczyć i tylko sobie ufać. Każdy inny człowiek, choć nie wiem jak mu dobrze z oczu patrzy, może mieć inne zamiary, niż się wydaje. Są dla ciebie mili, dopóki coś dla nich robisz, ale jeśli potrzebujesz pomocy, wielu chętnych nie znajdziesz. Pamiętaj, że kiedy potrzebujesz pomocnej dłoni - jest ona na końcu twojego ramienia. Są ludzie niewdzięczni, którzy wykorzystują i wykorzystywani, ci naiwni.. Smutne to, ale tak już jest. Możemy tylko spróbować nie przejmować się takimi ludźmi, chociaż czasem jest to trudne. Co zrobić, jeśli ktoś obiecuje, ufasz mu, a on cię zawiedzie? Ludzie, którzy nie potrafią spełniać obietnic, stają się bezsilni i sfrustrowani. To samo dzieje się z tymi, którzy im wierzą. Do tego dochodzi fałsz. Nawet nauczyciele są fałszywi i dwulicowi, a wydawałoby się, że oni nie powinni tacy być. Oczywiście, nie piszę tu o wszystkich, są też nieliczni, naprawdę dobrzy ludzie. Nauczyciele, którzy starają się nawet wtedy, kiedy uczeń ich lekceważy. Podziwiam ich, ja bym nie wytrzymała. Ale jest ich niewielu. W większości stosunek nauczycieli do uczniów jest taki jak uczniów do nauczycieli, tzn. ignorowanie i fałsz. Gdy nie ma jednego ucznia w klasie, nauczyciel potrafi "obgadywać" tego nieszczęśnika z resztą klasy. Wtedy sobie myślę "Co jest z tymi ludźmi?" i nie potrafię odgadnąć, co siedzi w ich głowach. Może to pustka? Kumpel „jedzie" na kumpla, przyjaciel na przyjaciela, uczeń na nauczyciela, a nauczyciel na ucznia lub na innego nauczyciela i koło się zamyka. Pasuje tu tekst pewniej piosenki: "Każdy ponad każdym – ....................- innego traktuje jakby był niczym, wszyscy najmądrzejsi – ............. - myślą chyba, że są wybrańcami... wszyscy tu, niestety... Na takie podejście brak mi słów." Czego nauczyło mnie liceum... c.d.
Liceum, szkoła średnia... jest tylko etapem, który musimy przejść. Ona nas uczy, a przynajmniej powinna, np. pokory i sumienności. A przecież uczniom z reguły nic się nie chce! Nie rozumiem tych wagarów. Gdy ludzie narzekają, jak ciężko jest się obudzić, wstać i pójść do szkoły. To jak chcecie pracować w dorosłym życiu? Też będziecie chodzić na wagary? Liceum to instytucja nieprzemyślana, która pożera nasz czas. Musimy tu chodzić od poniedziałku do piątku, mamy średnio 7-8 lekcji w ciągu dnia. I każdy nauczyciel uważa, że JEGO przedmiot jest najważniejszy. A nam w dorosłym życiu, np. na studiach czy w pracy przyda się tylko niewiele z nich. Mamy też zadawane dużo do domu i zapowiadanych mnóstwo sprawdzianów, które niby mają sprawdzać naszą wiedzę, a które tak na prawdę sprawdzają, czy myślimy i piszemy zgodnie z kluczem. Jak w "Ferdydurke" Gombrowicza (jeśli jeszcze nie czytałeś, będziesz mieć w trzeciej klasie) jesteśmy "upupieni". Szkoła nie uczy samodzielnie myśleć, nie przekazuje sensownej i przydatnej wiedzy. Uczniami się manipuluje, wtłacza ich w pewne schematy. Dobrze, że są wyjątki, lekcje, na których możesz mieć własne zdanie i opinię, ale oczywiście wszystko musi być grzeczne i uładzone. Korzystając z okazji, chcę podziękować z tego miejsca tym nauczycielom, którzy naprawdę poświecają nam czas, uczą, bo lubią to robić, są wyrozumiali i tolerancyjni, tym, którzy nie są zgorzkniałymi belframi. Albert Einstein powiedział: "Nauka w szkołach powinna być prowadzona w taki sposób, aby uczniowie uważali ją za cenny dar, a nie za ciężki obowiązek." I myślę, że miał racje, tak powinno być. Na co człowiekowi świstek z napisem, że studiował. Jakie to wszystko głupie. Przecież jak coś umiesz, to umiesz - nie umiesz, to nie umiesz. Po co nam do tego szkoła i papierki? No właśnie po co...? Niestety trzeba to przejść. Na pocieszenie przypomnę wam, że niedługo wakacje! A potem znowu do szkoły. A my, trzecioklasiści- matura, wakacje, a potem... potem będzie już tylko gorzej! Bo studia i praca. Ale damy radę, bo mimo tych wszystkich dość pesymistycznych rzeczy, nauczyłam się także, że nie warto się poddawać. Nie powinniśmy wątpić w swoje siły! Nawet jeśli ktoś nam powie coś niemiłego, coś, co nas zniechęci. "Musisz odnaleźć nadzieję i nieważne, że nazwą Ciebie głupcem." Bądźmy szczerzy sami ze sobą i nie rezygnujmy z marzeń, nawet jeśli nasze cele są trudne do osiągnięcia. "W życiu bowiem istnieją rzeczy, o które warto walczyć do samego końca." Powodzenia... Osa z 3d (absolwentka) Ich prace mogliśmy obejrzeć na ostatniej wystawie malarstwa w naszej szkole!
Wywiad z Klaudią Laskowską Kiedy zaczęłaś rysować pierwsze obrazy? Czy już od dziecka zauważyłaś swój talent? Tak, w przedszkolu. Dopiero od niedawna zaczęłam się uczyć, żeby było poprawnie, a nie ładnie. Ile czasu poświęcasz na rysunek? Do ośmiu godzin tygodniowo. W domu rysuje mi się najgorzej dlatego mało ćwiczę. Wystawiałeś już wcześniej swoje prace? Nigdzie nie wystawiałam swoich prac. Gdzie się doskonalisz? Chodzę na zajęcia do LUPY na Starym Puszczykowie, prowadzone przez Luizę Niedźwiedzką. Wiążesz przyszłość z rysunkiem? Tak, chcę iść na architekturę wnętrz na ASP. Bez umiejętności rysowania trudno byłby mi się dostać. Co w rysowaniu obrazów sprawia Ci największą trudność? Pokazanie z jakich materiałów są wykonane przedmioty, tak żeby było widać, że coś jest metalowe czy drewniane. Jak odbierasz słowa krytyki? Doceniam ją, jeżeli jest uzasadniona. Dzięki niej wiem, czego unikać w swoich pracach. Jakie techniki stosujesz/lubisz? Najczęściej węgle, ołówki i farby akrylowe. Najbardziej lubię prace węglem są jak czarno -białe zdjęcia, ale nie takie, które wykonane są automatycznym aparatem. Uważasz, że w sztuce talent jest najważniejszy? Jest ważny, bo bez niego nie można dobrze zrealizować pomysłu. Dobór odpowiedniej techniki i umiejętności, których się uczymy też są ważne. Wywiad z Jakubem Sobańskim Kiedy zacząłeś rysować pierwsze obrazy? Czy już od dziecka zauważyłeś swój talent? Od dziecka lubiłem rysować, dzięki rodzicom, którzy pomagali mi rozwijać umiejętności, doszedłem do tego momentu, w którym jestem obecnie. Ile czasu poświęcasz na rysunek? Stanowczo za mało. Coraz więcej obowiązków, a czasu ciągle tyle samo... Wystawiałeś już wcześniej swoje prace? Kilka razy wystawiałem prace podczas nauki w gimnazjum i w podstawówce. Wygrałem dwa konkursy szkolne w podstawówce i jeden w gimnazjum. Gdzie się doskonalisz? Jak na razie doskonalę się samodzielnie. Od tego roku postanowiłem uczęszczać na zajęcia do profesjonalisty. Wiążesz przyszłość z rysunkiem? W przyszłości chcę zostać projektantem nieruchomości i samochodów. Planuję kontynuację nauki w Politechnice Poznańskiej lub na ASP. Co w rysowaniu obrazów sprawia Ci największą trudność? Nie potrafię rysować twarzy ludzkich, dlatego portrety nigdy mi nie wychodzą. Jak odbierasz słowa krytyki? Zależy jak sformułowane i od kogo. Jakie techniki stosujesz/lubisz? Nie uczyłem się nigdy żadnej techniki. Masz inne zainteresowania? Oprócz rysunku moim zamiłowaniem jest muzyka i gra na perkusji. Tworzę ciekawy projekt muzyczny łączący muzykę progresywną z rockiem instrumentalnym. Uważasz, że w sztuce talent jest najważniejszy? Myślę, że w sztuce najważniejsza jest kreatywność i wyobraźnia. autor PO Jesteś nieśmiały/ła? Jeśli tak, ten artykuł jest właśnie dla Ciebie!!!
Koperniqs
NIEŚMIAŁOŚĆ Każda nowa klasa składa się z wielu różnych osób, indywidualności. Wśród nich są ludzie ambitni, przebojowi, pewni siebie, ale są również tacy, którzy wyróżniają się swoim złym zachowaniem, nieprzykładaniem do nauki, a także tacy, którzy mają dużo do zaoferowania światu, ale z różnych powodów usuwają się w cień, izolują od grupy, są nieśmiali. Nieśmiałość ma różne oblicza. Okazuje się, że niektóre z pozoru odważne osoby, same postrzegają siebie jako nieśmiałe. Przeżywają w trakcie wypowiedzi ustnej przy tablicy istny koszmar, mają trudność z wejściem do pokoju pełnego różnych osób. Wtedy często się czerwienią, serce bije im szybciej, są podenerwowane. Jest to nieśmiałość sytuacyjna, gdyż na co dzień w kontaktach z rówieśnikami radzą sobie całkiem dobrze. Bywają jednak i takie osoby, które nie tylko same określają siebie jako nieśmiałe. Inni również postrzegają je jako osoby ciche, bierne. Osoby takie wycofują się z aktywności z życia klasy, bojąc się często dezaprobaty i krytyki ze strony innych. Nieśmiałość utrudnia poznawanie nowych ludzi, zawieranie przyjaźni, przeszkadza w publicznej obronie własnych praw i wyrażaniu swoich opinii i wartości. Sprawia, że inni nie doceniają naszych mocnych stron. Nieśmiałość przyczynia się też do zakłopotania i nadmiernego przejmowania się swoimi własnymi reakcjami. Utrudnia też precyzyjne myślenie i skuteczne porozumiewanie się. Osoby nieśmiałe często są zalęknione i bardzo samotne. Jeśli to właśnie Ciebie charakteryzuje nieśmiałość pamiętaj, że można sobie z nią poradzić. Przede wszystkim zamień negatywne myśli na bardziej pozytywne i przestań się nakręcać, to do niczego nie prowadzi! Sprawdź, na ile realne są Twoje obawy i przekonania:- to okropne, to straszne; - to koniec świata, gorzej być nie może;- to najgorsze, co mogło mnie spotkać. Zapytaj siebie: - czy faktycznie to koniec świata? - czy naprawdę nic gorszego nie mogło Cię spotkać? - czy zawsze powinienem być doskonały i nie popełniać błędów? Nie krytykuj siebie, lecz swoje zachowania: - jestem głupi – zachowałem się głupio; - jestem beznadziejny – popełniłem błąd. Nie pozwól też innym krytykować Ciebie jako osoby. Tylko Twoje konkretne działania mogą być ocenione i doskonalone – przyjmuj życzliwie taką konstruktywną ocenę, jeżeli może Ci pomóc. Jeśli jednak ktoś skrytykuje Ciebie , powiedz wyraźnie „Ja myślę o sobie inaczej”, „Nie zgadzam się z Tobą”. Pamiętaj, że niekoniecznie jest tak, jak o sobie myślisz. - Nie jesteś słaby psychicznie – być może jesteś wrażliwy, a to nie wada. - Nie jesteś tchórzem – są po prostu rzeczy, których się boisz – nie ma ludzi, którzy nie boją się wcale. - Nie jesteś głupi – czasami popełniasz błędy, ale to na nich człowiek uczy się przez całe życie. Postaraj się mieć do siebie i świata zdrowy dystans. Nie jest tak ważne to, co ktoś pomyśli o Tobie, ważniejsze, co Ty myślisz o sobie samym. Jeśli jednak czujesz, że sam nie poradzisz sobie z nieśmiałością, to choć raz nie wstydź się i zgłoś się po pomoc. Chętnie jej udzielę. Monika Mrówczyńska – Kryszak pedagog lopuszczykowo@gmail.com Zdrowych, spokojnych, pełnych siły i uśmiechu Świąt Bożego Narodzenia oraz Szczęśliwego Nowego Roku życzy Redakcja :)
Redakcja w składzie: Anna Heydel Victoria Chevez Olga Piątek