Musisz zainstalować flash player pobierz instalator












Rozwój mowy trwa kilka lat, wyodrębnia się pewne okresy w jego przebiegu. Według L.Kaczmarka podział ten opiera się na rozwoju formy wypowiedzi dziecka. Czas trwania tych okresów u harmonijnie rozwijającego się dziecka można określić następująco: 1. od 0 do 1 r.ż. - okres MELODII; 2. od 1 do 2 r.ż. - okres WYRAZU; 3. od 2 do 3 r.ż. - okres ZDANIA; 4. od 3 do 7 r.ż. okres SWOISTEJ MOWY DZIECIĘCEJ. Pierwsze trzy okresy - to etap kształtowania mowy. Od 3 do 7 r.ż. - to etap rozwoju mowy, doskonalenia jej pod względem fonetycznym, leksykalnym, gramatycznym itp.

GAZETKA DLA NAJMŁODSZYCH

Kiedy mowę uznaje się za nieprawidłową? I. Styczek uważa, iż mowa jest wtedy nieprawidłowa, gdy różni się od tej, jaka jest w użyciu danej grupy społecznej (gdy mowa jest już ukształtowana), natomiast u dzieci poniżej 7 r.ż. mówi się o nieprawidłowościach w rozwoju mowy. Co oznacza termin " wada wymowy"? Zdaniem L. Kaczmarka wada wymowy ( syn.: dyslalia, zaburzenie, wada wymowy, zaburzenie artykulacji, wada artykulacyjna) jest terminem najwęższym, stosowanym dla określenia wadliwych realizacji fonemów, odbiegających od ustalonej normy. Termin ten stosuje się w odniesienu do zaburzeń wymowy, które polegają na niemożności prawidłowego wymawiania jednego lub kilku dźwięków. Dotyczy m.in. zaburzeń dzwiękowej strony języka, zniekształcanie głosek; zastępowaniem głosek, bądź ich opuszczaniem. Błędy wymowy należy odróżnić od wad wymowy, które są odstępstwem od normy ( J. Surowaniec, 1993).



Co oznacza termin "diagnoza logopedyczna"? "Diagnoza logopedyczna to określony sposób postępowania badawczego, którego celem jest potwierdzenia, bądź wykluczenie istnienia zjawisk logopedycznych oraz przewidywanie ich tendencji rozwojowych na podstawie objawów". Co oznacza termin "terapia logopedyczna"? "Terapia logopedyczna obejmuje całość specyficznych, zamierzonych oddziaływań, ukierunkowanych na usunięcie wszelakich zakłóceń procesu porozumiewania się (od prostych wad wymowy do niemożności mówienia i/lub rozumienia włącznie). Oddziaływania te mają na celu: a) usuwanie zaburzeń mowy, b)przywracanie mowy w przypadku jej utraty, c) nauczanie mowy, która się wykształciła, d) wyrównywanie odpowiedniego poziomu sprawności komunikacyjnej, e) wypracowanie odpowiedniego poziomu sprawności komunikacyjnej, f) likwidację przyczyn i skutków pierwotnych oraz wtówrnych." G. Jastrzębowska







Drodzy Rodzice! Środowisko rodzinne ma szczególne znaczenie w rozowju mowy dziecka. Według B. Sawy najkorzystniej wpływa na rozwój dziecka ( w tym i jego mowy)ma jednolity styl wychowawczy, to znaczy stawianie dziecku przez rodziców takich samych wymagań. Brak jednomyślności może spowodować zachwianie równowagi emocjonalnej, objawy nadpobudliwości bądź zachamowania. Style wychowawcze mogą być następujące: - wychowanie zbyt surowe- przyczynia się do powstawania lęku, buntu, często agresji, co może prowadzić do jąkania; - wychowanie zbyt troskliwe sprzyja postawie lekceważącej wobec otoczenia. U tych dzieci obserwuje się mowę niestaranną, niedbałą, okres swoistej wymowy dziecięcej bywa przedłużony, czyli opóźnia się proces rozwoju mowy; - wychowanie niekonsekwentne- wytwarza niepewność, zmienność nastrojów, czego rezultatem mogą być zaburzenia tempa i rytmu mowy sprzyjające powstaniu jąkania. Cierpliwość, zinteresowanie rodziców osiągnięciami dziecka aktywizuje je do mówienia.



Zdaniem B. Sawy klimat emocjonalny w rodzinie jest ważnym czynnikiem w rozwoju mowy. Gdy dziecko czuje się akceptowane, ma częste kontakty z rodzicami i są one naturalne, nie wymuszone konkretną sytuacją - czuje się bezpiecznie i jest motywowane do nawiązywania komunikacji werbalnej. Mowa najbliższego otoczenia dziecka stanowi niezwykle ważny element w procesie nabywania umiejętności językowych. Ważne jest, kto uczy dziecko, kto dostarcza mu wzorców językowych. Mowa dorosłych jest modelem, który powinien się cechować precyzją i poprawną lecz nie przesadną wymową. Bardzo istotne jest to, jak my dorośli mówimy do dziecka, jak reagujemy na jego wypowiedzi, ile czasu poświęcamy naszym pociechom rozmawiając z nimi. Unikajmy języka "dziecinnego" (spieszczania). Nie zwracajmy się do dziecka w 3 osobie ( on rozumie, on zrobi). Dziecku, które ma nieprawidłową budowę narządów artykulacyjnych ( wady zgryzu, zbyt krótkie wędzidełko ...) niezbędne jest zapewnienie opieki lekarza specjalisty. Opracowano na podstawie "Podstawy teorii i diagnozy logopedycznej" G. Jastrzębowska, Opole 1998



Przygotowanie dziecka do szkoły polega między innymi na kształtowaniu się mowy, tak aby była ona dojrzała, gdy dziecko rozpocznie naukę w szkole. Korekcja i zapobieganie wadom wymowy uchroni dzieci przed niepowodzeniami szkolnymi. Niezbędna jest współpraca rodziców z logopedą. Po każdych ćwiczeniach w gabinecie logopedycznym przekazujemy Państwu karty pracy dotyczące tego, jak pracować z dzieckiem w domu. Skuteczność terapii w znacznej mierze zależy od ćwiczeń w domu. W ramach prac domowych bardzo ważna jest systematyczność. Pamiętajmy! Szybsze efekty osiąga się, gdy ćwiczymy codziennie ok. 15 minut, niż raz w tygodniu po godzinie. Ważne, aby ćwiczenia w domu przebiegały w atmosferze spokoju, zrozumienia i życzliwości. Chwalmy dzieci nawet za minimalne osiągnięcia. Nie wolno karać czy zawstydzać za wadliwą wymowę, może to spowodować zahamowanie chęci do mówienia, spowolnienie rozwoju mowy.





W gabinecie logopedycznym :)

ZESTAW ĆWICZEŃ Zdjęcia: ,,Buźki" Wydawnictwo Harmonia



Przykłady ćwiczeń i zabaw logopedycznych do wykorzystania w domu przez rodziców: *"domino głoskowe": mówimy wyraz, a zadaniem kolejnej osoby jest wymyślenie słowa zaczynającego się głoską, którą zakończył się poprzedni wyraz; * zapamiętywanie ciągu wyrazów z daną gloską: dziecko powtarza to, co powiedzieli rodzice i dodaje swój wyraz. Rodzice powtarzają od początku i dodają kolejne itd. Ćwiczenia oddechowe: * wciąganie powietrza nosem przy zamkniętych ustach, wydech ustami; * dmuchanie na płomień świecy; * umieszczanie piłeczki pingpongowej w bramce za pomocą oddechu; * zdmuchiwanie z dłoni watki, skrawków papieru; * wymawianie samogłosek na wydechu; * chuchanie; *dmuchanie * naśladowanie śmiechu różnych osób. * wymyślanie rymujących się wyrazów; * samodzielne układanie zagadek, powiedz, o czym myślę ... * kto powie więcej wyrazów na daną głoskę lub z daną głoską; * kto powie więcej wyrazów rozpoczynających się na daną sylabę;





Gry i zabawy logopedyczne



GRY LOGOPEDYCZNE











Ćwiczenia buzi i języka * " Umyj" językiem dolne zęby, poruszając nim raz w prawo, raz w lewo.









Literatura: * Demelowa G., Minimum logopedycne nauczyciela przedszkola, Warszawa 1978; * Kaczmarek L., Model opieki logopedycznej w Polsce, Gdańsk 1991; * Sowa B. , Dzieci z zaburzeniami mowy, Warszawa 1990. Życzymy powodzenia i wytrwałości w wykonywaniu ćwiczeń !!!