Musisz zainstalować flash player pobierz instalator












Ekspresik, czyli działo się… Filmowo. Najpierw jedną z sobót, kiedy to odrabialiśmy poniedziałek przed świętem niepodległości, przemianowaliśmy na dzień kina. Oprócz arcyciekawego quizu przygotowanego przez IIET mieliśmy okazję obejrzeć wybrany przez uczniów film. Andrzejki też spędziliśmy w podobnym nastroju. Odbyła się między innymi premiera filmu o szkole (przypomnijmy: zwycięzcy naszego konkursu na najciekawszy film inspirowany szkołą) stworzonego przez uczniów z klasy IIDT. Nikt z nielicznych przybyłych w pewien ponury listopadowy wieczór do szkoły uczniów nie żałował. Charytatywnie. Pomagamy aktywnie zwierzętom, pracując w schronisku dla zwierząt „Kundel Bury” w podwarszawskim Stefanowie. Robimy to w czasie wolnym, w weekendy. Wyprowadzamy psy na spacer i pomagamy sprzątać obiekt. Naszymi opiekunami są: p. Agnieszka Rokita, p. Anna Szałek, p. Marcin Zimbicki. Dla osób nastawionych na pracę w Wielkiej Orkiestrze Świątecznej Pomocy mamy jednak złą wiadomość. Na nasze zgłoszenie powołania sztabu w szkole dostaliśmy odpowiedź odmowną. Fundacja WOŚP nie tworzy już nowych sztabów. Świątecznie. Przedświąteczny tydzień obfitował w atrakcje. Najpierw nasza szkoła gościła u siebie pracowników oświaty i dyrektorów szkół z Mokotowa. Aby uświetnić to wydarzenie, przygotowaliśmy program artystyczny, w którym udział wzięła Dyrekcja i nauczyciele. Dwa dni później odbyła się wigilia dla nauczycieli i administracji szkoły. Wystąpił chór żeńsko-męskich Śnieżynek, który brawurowo odśpiewał wiązankę kolęd oraz zaskoczył wszystkich alternatywną wersję historii o świętym Mikołaju. Imprezowo. Wzięliśmy młodych do galopu i w ramach otrzęsin kazaliśmy im ze sobą rywalizować. Jak trzęśliśmy pierwszakami widać na załączonych obrazkach.











Tradycje noworoczne w Europie Jak wiadomo, podróże kształcą. Na przykład pan Pasek, przebywając w Danii dziwił się, że mieszkańcy tego kraju jedzą mało i często, kobiety nie wstydzą się mężczyzn a wszyscy ze względów higienicznych śpią nago, na domiar złego w rozkładanych, przypominających szafy łóżkach. Co powiedziałby Jan Chryzostom, gdyby miał okazję w sylwestrowy wieczór i Nowy Rok przemierzyć Europę? Norwegia Wino uważane jest za obowiązkowy element w świętowaniu nadejścia Nowego Roku. Popularne są także tradycyjne dania z jagnięciny i indyka. Natomiast jedzenie wieprzowiny w sylwestrowy wieczór jest uważane za zapowiedź wszelkiej pomyślności i obfitości . Norwegowie przygotowują również coś w rodzaju słodkiego ryżowego puddingu, w którym ukryty jest duży migdał. Ten, kto podczas jedzenia tego dania natrafi na schowaną niespodziankę, będzie miał szczęście w całym nadchodzącym roku. Dzień przed nadejściem Nowego Roku, dzieci w kolorowych przebraniach i chodzą od domu do domu śpiewając noworoczne piosenki. Sąsiedzi nagradzają ich za to słodyczami. Szwecja W Szwecji istnieje zwyczaj lania ołowiu na



wodę. Ołów topi się w czerpaku nad ogniem, a następnie wylewa na zimną wodę. Otrzymany odlew jest wróżbą na nadchodzący rok. Jeśli jego kształt przypomina monetę, może to oznaczać, że nowy rok będzie dla nas korzystny pod względem finansowym. 31 grudnia o północy we wszystkich kościołach Szwecji zaczynają bić dzwony. Tradycją jest także transmisja na żywo ze sztokholmskiego Skansenu, podczas której jeden z czołowych aktorów recytuje poemat Tennysona „Dzwony noworoczne”. Szwedzi o północy tłuką naczynia o drzwi swoich znajomych. Podobno odpędza to pecha i zaklina szczęście na cały rok. Gdy rano Szwed ujrzy pod swymi drzwiami skorupy, na pewno się ucieszy – oznacza to, że ma wielu życzliwych sobie przyjaciół. Hiszpania Hiszpanie mogą pochwalić się wieloma sylwestrowymi zwyczajami. Jednym z najbardziej znanych jest przywitanie północy… winogronami zamiast tradycyjnym szampanem (jedno winogrono z każdym wybiciem zegara). Najlepiej zrobić to… stojąc na prawej nodze, tak aby nie wejść w nowy rok lewą nogą. Dopiero potem można wznieść tradycyjny toast kieliszkiem szampana, do którego wrzucić należy złoty pierścionek lub kolczyk. Według przesądu w ten sposób można zapewnić sobie pomyślność finansową na najbliższe 12 miesięcy. Ci, którzy marzą o znalezieniu drugiej połówki, powinni zastąpić biżuterię czerwonym owocem – np. truskawką. Hiszpanie mają swój noworoczny zwyczaj związany z walizką. Przejście po mieszkaniu z walizką i postawienie jej przy drzwiach przed północą gwarantuje ograniczenie podróży w następnym roku. Dania Tradycja tłuczenia talerzy kojarzona jest z Grekami. Okazuje się jednak, że równie gorącym temperamentem wykazują się Duńczycy podczas nocy sylwestrowej. Wyposażeni w porcelanę odwiedzają swoich sąsiadów i tłuką zastawę na ich wycieraczkach. Im więcej stłuczonej porcelany przed drzwiami, tym lepiej. Według przesądu oznacza to bowiem, że ma się wielu lojalnych przyjaciół. Francja Nowy Rok i Sylwester młodzi francuzi spędzają w dyskotekach, klubach i innych lokalach tanecznych. Bardzo popularny jest Sylwester w Paryżu. Nieco starsi na tę noc rezerwują bal sylwestrowy lub przesiadują w restauracjach. Głównym przysmakiem są ostrygi. Później przychodzi kolej na przystawkę - foie gras, a także przyrządzaną na różne sposoby polędwice wołową. Następnie serwowane są sery, desery, a wszystko podlewane szampanem, który stanowi obowiązkowy trunek nocy sylwestrowej. Włochy Włosi lubią świętować Nowy Rok przede wszystkim na hucznych ulicznych zabawach. Stolicą włoskiego karnawału jest Viareggio. Po ulicach przejeżdżają ogromne platformy przedstawiające najczęściej znane osobistości, często są to karykatury polityków. Uczestnicy zabaw rzucają ogromne ilości serpentyn. Przygotowywane są również specjalne kukły, które poruszając rękoma i oczami tworzą zabawną mimikę. Włoski karnawał



przyciąga tysiące widzów. We Włoszech założenie czerwonej bielizny ma ułatwić znalezienie w nadchodzącym roku męża. Anglia Najsłynniejszy sylwester w Anglii odbywa się w Londynie na Trafalgar Square. Jest to przede wszystkim zabawa na ulicach miasta. Big Ben wybija 12 i nad Tamizą rozbłyskują fajerwerki. Wielu Anglików w tę wyjątkową noc płynie parowcem po Tamizie. Natomiast 1 stycznia każdego roku odbywa się największa noworoczna parada w amerykańskim stylu. Bierze w niej udział ponad 10 000 muzyków, tancerzy, akrobatów oraz klaunów. Niemcy Niemczech w wielu regionach na stół ląduje… świniak lub przynajmniej coś, co go przypomina – bułeczka w kształcie świńskiego ryjka – „gebackene Saurüssel” . Wszystkich w około obdarowuje się świnkami z marcepanu lub z porcelany. Natomiast jak ognia w niektórych landach unika się drobiu, żeby szczęście podobnie jak ptactwo szybko nie odfrunęło. Często w Sylwestra przyrządza się zupę z ryby (popularny jest karp). Gospodyni kładzie wtedy pod każdym talerzem łuskę rybią. Należy ją schować do portfela i pilnować jak oka w głowie – ona gwarantuje, że nigdy nie zabraknie nam pieniędzy. Do innych typowych potraw spożywanych w Sylwestra należą zupa z soczewicy i z grochu. Obie mają zapewnić bogactwo i błogosławieństwo.Szczególną popularnością cieszą się także wyroby piekarnicze – tylko w okolicy Nowego Roku można kupić tzw. wieniec noworoczny „Neujahrsring”: Austria Wiedeńczycy i goście popijają przepyszny punsch, podawany w specjalnych, okazjonalnych kubkach zwykle ozdabianych ilustracjami wiedeńskich zabytków, portretami austriackich kompozytorów czy specjalnie zaprojektowanym logo. Jest co najmniej 20 smaków punschu . Kulinarną tradycją jarmarków świątecznych i noworocznych są pieczone kasztany podawane najczęściej w papierowych rożkach. Z okazji nadejścia nowego roku Austriacy pozdrawiają się życząc sobie wzajemnie “Prosit Neujahr!” (pomyślnego nowego roku) i obdarowują się symbolicznymi prezentami. Zazwyczaj są to nieduże szklane, plastikowe, bądź drewniane figurki przedstawiające symbole szczęścia i powodzenia w nowym roku (“Prosity”). Najczęstszym symbolem jest oczywiście świnka/prosiak, ale popularne są także koniczynki, muchomory, biedronki, kominiarze, podkówki i drobne monety. Najbardziej jednak oryginalnym akcentem noworocznym są nakrycia głowy. Nie jest niczym dziwnym zobaczenie na ulicy przechodnia noszącego na głowie ogromny czarny cylinder, rogi łosia, nauszniki z koniczyną, czy nawet całego prosiaka...oczywiście pluszowego. Portugalia Po świętach, podobnie jak w Polsce, wszyscy zaczynają przygotowywać się do przywitania Nowego Roku. To okazja do kolejnych, rodzinnych spotkań, na których obok szampana pojawiają się na stole świeże winogrona, kanapki, zimne mięsa, sałatki oraz oczywiście ciasta i ciasteczka. Specjalną, noworoczną, portugalską tradycją jest dekorowanie stołów



świecznikami (preenchido) w kształcie kwiatów, w których umieszcza się kolorowe świeczki. W zależności od regionu, Nowy Rok wita się w nieco inny sposób. Na Maderze, zgodnie ze zwyczajem, z okazji świąt organizowanych jest szereg imprez, które trwają od początku grudnia aż do Święta Trzech Króli. Największa z nich, przygotowywana jest oczywiście z okazji przyjścia Nowego Roku, który witany jest spektakularnym pokazem sztucznych ogni. Wegry Węgierskie zwyczaje noworoczne ściśle wiążą się z zabawami sylwestrowymi. Odpalanie petard i maskarady przypominają dawne zwyczaje wypędzania demonów i walkę ze złymi duchami. Po wesołym pożegnaniu starego i powitaniu nowego roku, pierwszego stycznia wypada by najpierw mężczyźni witali się z krewnymi i znajomymi, ponieważ według starego węgierskiego przysłowia mężczyzna przynosi szczęście, a kobieta je zabiera. Tego dnia nie zwykło się gotować kur, gdyż kura rozdrapuje bogactwo, świnia natomiast zgarnia je w całość. Tak więc na świąteczny stół trafia właśnie mięso wieprzowe. Życzenia Noworoczne w różnych językach: Szczęśliwego Nowego Roku (polski), Happy New Year (angielski), Feliz año nuevo (hiszpański), Glückliches Neues Jahr (niemiecki), Bonne Année (francuski), Felix sit annus novus (łaciński), Buon Anno (po włosku), Bom ano novo (portugalski), Godt nyttår (norweski), Laimingų Naujųjų Metų (litewski), Šťastný Nový rok ( czeski), Boldog Újévet (węgierski); A oto kilka przysłów związanych z 31 grudnia: Co Nowy Rok nakaże, to wrzesień pokaże. Na święty Sylwester mroźno, zapowiedź na zimę groźną; Gdy Nowy Rok w progi, to stary rok w nogi. Gdy w Nowy Rok skwar i upał, baran wilka będzie chrupał. Gdy w Nowy Rok pluta, ze żniwem też będzie pokuta. Jak Nowy Rok jasny i chłodny - cały roczek pogodny i płodny. Na Nowy Rok pogoda, będzie w polu uroda. Noworoczna pogoda słońcu w lecie sił doda. Nowy Rok pogodny, zbiór będzie dorodny.



Jak przygotować prezentację maturalną, cz.2 Wiemy już jak wybrać dobry temat, czym kierować się przy wyborze lektur, jak przygotować bibliografię. W dzisiejszym odcinku naszego poradnika nauczymy się najważniejszej rzeczy: ŻEBY PRZYGOTOWAĆ SIĘ DO PREZENTACJI TRZEBA POMYŚLEĆ. Myśleć znaczy w tym przypadku znaczy stawiać sobie pytania, które pomogą nam odkryć i rozważyć problem zawarty w temacie. Pokażemy jak to zrobić na konkretnych przykładach Przykład 1. Opisz kreowanie świata przedstawionego w powieściach J. K Rowling. Najpierw krótka powtórka z poprzedniej części poradnika. Zaczynamy od zastanowienia się nad treścią tematu. „Opisz kreowanie” – w jaki sposób autorka tworzy coś w swojej powieści, jakich trików i sztuczek używa, żeby było fajnie, (kompozycja, język, nawiązania kulturowe i aluzje literackie) „świata przedstawionego” – zastanawiamy się, co to jest ten świat przedstawiony? Najkrócej – to świat stworzony przez autorkę, składa się na niego czas, miejsce akcji, bohaterowie, fabuła i specyficzna dla danego utworu atmosfera; „w powieściach J.K. Rowling” – liczba mnoga nie jest tu bez znaczenia, chodzi o wiele powieści. Każda część serii o Harrym Potterze jest osobną powieścią. Kiedy już wiemy, co mamy znaleźć, zaczynamy szukać – stawiamy sobie coraz bardziej szczegółowe i coraz bardziej niewygodne pytania. Dlaczego niewygodne? Bo żeby na nie odpowiedzieć, musimy przeczytać książkę! Najlepiej kilka razy. Zaczynamy: a) Dla kogo są te powieści przeznaczone i jak to wpływa na ich kształt (dla dorosłych, dzieci, nastolatków? Dziewczyn? Chłopaków?) b) Czas i miejsca akcji – czy jest w nich coś szczególnego, czym się charakteryzują (zwłaszcza miejsca, czas – czy akcja dzieje się „w czasie rzeczywistym” czy równolegle sięga do przeszłości bohaterów, miejsca – czy przestrzeń miejska czy wiejska, czy przestrzeń ma cechy labiryntu, w którym bohaterowie są zagubieni, czy dobrze znają przestrzeń, jak wygląda przestrzeń w której mieszkają/działają bohaterowie, czy ta przestrzeń na nich jakoś wpływa lub ich charakteryzuje? c) Bohaterowie – czy istnieje podział bohaterów na „czarne charaktery” i „tych dobrych”, co jest kryterium podziału, skąd wywodzi się dobro i zło w bohaterach, jaka jest motywacja działania bohaterów, jakie wartości wyznają i dlaczego; najpierw należy opisać bohaterów ogólnie, potem wybrać sobie najważniejsze postacie i je scharakteryzować; czy bohaterowie mają jakieś atrybuty, które im pomagają, jakieś specjalne umiejętności, które ich wyróżniają, czy autorka zwraca uwagę na „życie wewnętrzne” bohaterów,



czy interesuje ją tylko ich działanie? d) Schematy fabularne – czy powieści Rowling przypominają bajki, mity, powieści sensacyjne, romanse, powieść realistyczną lub fantastyczną, a może biorą sobie różne elementy z różnych typów powieści lub nawiązują do innych gatunków (np. ballada romantyczna), czy istniały wcześniej powieści „podobne” do powieści Rowling (np. Alicja w krainie czarów?) na czym polega podobieństwo? W jaki sposób autorka tworzy napięcie? Jak zaciekawia czytelnika? Jak rozwija się akcja, kiedy występują jakieś punkty zwrotne? e) Atmosfera – strasznie, czy śmiesznie? Za pomocą jakich środków językowych autorka tworzy specyficzną atmosferę swoich powieści (krótkie czy długie zdania, mało czy dużo opisów, czy są to opisy miejsc, broni, przyrody, budowli, przeżyć wewnętrznych, wyglądu, itp. Przykład 2. Hip hop jako językowy wyraz buntu… Co jest naszym celem? Mamy udowodnić, że teksty hiphopowe są buntownicze, analizując nie tylko treść, ale przede wszystkim język utworów. Najlepiej wybrać 4-5 piosenek. a) Na początku ogólnie – jakich tematów dotykają zwykle teksty hiphopowe? Do kogo są kierowane? Jaki obraz świata wykreowany jest w tych piosenkach – chaos czy porządek, sens czy bezsens, władza czy bezprawie, potem omawiamy poszczególne utwory: przeciw czemu się buntują artyści, jakie wartości są dla nich ważne a czego nienawidzą, jaki obraz np., władzy, polityków przekazują? – to musimy poprzeć przykładami z konkretnych piosenek b) Teraz przechodzimy do języka – tekst skierowany jest raczej do młodych, jakie to ma konsekwencje? Jakiego języka używają? Czy jest to ładna, oficjalna polszczyzna – czy język ulicy, jak dokładnie wygląda ten język – czy są elementy slangu (jakie?) gwary więziennej(jakie?) , czy są kalki z języka angielskiego (jakie?),jakie są zdania, w jaki sposób twórcy wyrażają ekspresyjność języka, jaka funkcja językowa dominuje? c) Teraz jeszcze bardziej szczegółowo – jak opisywani są „dobrzy” a jak „źli” (jak nazywani są dorośli, politycy, policja, rząd, jacyś inni przeciwnicy) d) W zeszłym roku szkolnym przeanalizowałem w „Kwartalniku” jeden z hiphopowych tekstów. Uważni czytelnicy znajdą artykuł na stronie internetowej szkoły, może pomóc! Przykład 3. Filmowa i literacka wizja PRLu… Ogólne pytania, nad którymi powinnaś/powinieneś się zastanowić: czy obraz PRLu jest straszny, czy śmieszny, poważny czy żartobliwy, a może taki i taki na raz ? Czy jest on realistyczny, czy zniekształcony (ironiczny a może nawet groteskowy?) Satyryczny (krytykujący), czy propagandowy (pochwalający). Jakie



dokładnie absurdy życia w PRLu są opisywane – sama władza? Stosunki międzyludzkie? Zaopatrzenie w sklepach? Wpływ władzy na życie ludzi? Jakim językiem rozmawiają ze sobą ludzie, jak się do siebie zwracają? Czy jest to język naturalny czy sztuczny? a) Literatura, z której możesz skorzystać: Marek Hłasko, „Baza ludzi umarłych „ (lub inne opowiadanie), Sławomir Mrożek „Słoń” (opowiadanie), „Mała Apokalipsa” Tadeusz Konwicki, Stanisław Barańczak – tu można jeden bądź kilka wierszy (dobre bo krótkie) „Braki, odrzuty, produkty zastępcze”, „Określona epoka” b) Film „Rejs” rez. Marek Piwowski, „Alternatywy 4” serial, reż. Stanisław Bareja, „Miś” – Bareja, „Hydrozagadka” , film „Baza ludzi umarłych”, „Jak to się robi” Andrzej Kondratiuk. Możesz także sięgnąć do polskiej kroniki filmowej, żeby zobaczyć jak tą samą rzeczywistość przedstawiała oficjalna propaganda PRL, to byłoby nawet fajne rozwiązanie – zestawić motywami dwie strony medalu, np. zaopatrzenie sklepów według twórców i oficjalnej propagandy, itp. Przykład 4. Sceny batalistyczne trylogii Tolkiena. Przedstaw różne sposoby realizacji motywów w literaturze, w filmie i grze komputerowej. Po krótkim wprowadzeniu, w którym przedstawić trzeba pokrótce główne wątki powieści Tolkiena (kto, z kim, o co, w jaki sposób, dlaczego i z jakim skutkiem walczy),musimy przeanalizować sceny bitew: a) jak pokazane są w książce – ile ich jest, ile zajmują (np. procentowo – mniej więcej) miejsca w powieści, jak wyglądają armie, szczegóły wyglądu, uzbrojenia poszczególnych ras, „moce” poszczególnych przeciwników, jakie są ich mocne i słabe strony w walce, jaka jest rola dowódców itp., Określmy także dramaturgię tych walk (czy od razu wiadomo, kto wygra, czy też wynik się waha i kilkukrotnie zmieniają się losy bitwy) b) jak pokazane są w filmie – efekty, kolory, jakie ujęcia dominują ( krótkie czy długie, z góry, z dołu, z boku? Plan ogólny czy zbliżenia, ile średnio trwają takie sceny, jak przedstawione są poszczególne armie ), jaka muzyka temu towarzyszy, jaki nastrój i jakie emocje wzbudzają w widzu. Następnie porównajmy obraz z filmu z grą komputerową. Czy twórcy gry wzorowali się na filmie, czy wymyślili scenerię i przebieg bitew po swojemu? Czy przeciwnicy wyglądają i zachowują się tak samo? Przykład 5. Motyw zazdrości w literaturze różnych epok. Przedstaw na wybranych przykładach. Pytania jakie powinniśmy sobie zadać przygotowując pracę: czemu służy ukazanie takiego motywu, jaki ma cel? Z czego wynika zazdrość bohaterów, jak ich zmienia i do czego prowadzi? Co człowiek może zrobić z zazdrości? Czy zazdrość pomaga czy przeszkadza w życiu? Czy zazdrościmy przede wszystkim dóbr materialnych, jakiejś własności, pozycji



społecznej, pracy, partnera życiowego? Czy zazdrość w poszczególnych epokach wynika z trych samych przyczyn i prowadzi do tych samych skutków? Przykład 6. Erotyzm barokowy w literaturze i malarstwie. Dokonaj analizy wybranych przykładów. Pytania godne rozważenia: jak przedstawieni są mężczyźni a jak kobiety, jakie role grają, na jakich motywach opierają się barokowe erotyki, jak definiuje się ideał urody kobiet, jaki wpływ na postrzeganie miłości, erotyzmu, urody miały czasy (sytuacja polityczna w Europie), jakimi środkami językowymi przedstawione są motywy erotyczne w literaturze (typowe barokowe środki stylistyczne)? Jakie zmysły są zaangażowane? Jakimi środkami przedstawiony jest erotyzm w malarstwie (kompozycja, ilość elementów na obrazie, kolory, światłocień)? Czy motywy erotyczne nie mają również symbolicznego lub alegorycznego sensu? Jeśli tak to jaki? Jakie są cechy malarstwa barokowego w ogóle? Jakie są cechy estetyki baroku? Jak przedstawiano bliskość kobiet i mężczyzn w malarstwie – gesty, pozycja ciała, mimika, Jaka jest rola szat i nagości na obrazach? Czy stosowano kostium mitologiczny? Dlaczego? Jaka jest rola brzydoty? Przykład 7. Obraz psychiki człowieka, który przeżył wojnę. Rozwiń temat w oparciu o dzieła literackie i filmowe. Pytania godne rozważenia: jak wygląda taki człowiek, jak się zachowuje, czy ma jakieś charakterystyczne ruchy, natręctwa, nietypowe rytuały, które zdradzają jego traumę (np. chowa chleb po kieszeniach, nie patrzy w oczy, itp.)? Czy dobrze dogaduje się z ludźmi? Czy jest zamknięty w sobie? Czy potrafi stworzyć normalne relacje z osobami przeciwnej płci? Czy jest małomówny czy przesadnie gadatliwy? Czy musiał być leczony, przebywać w zakładzie zamkniętym, korzystał ze wsparcia psychologów, itp. Czy miewa halucynacje, zaniki pamięci, złe sny? Czy jest zdrowy psychicznie? Za pomocą jakiej konwencji literackiej (i filmowej) twórcy przedstawiają jego historię? (realizm, naturalizm, groteska), jaką funkcję pełni brzydota? Jakie znaczenie ma to, czy bohater był żołnierzem, czy cywilem? Czy jego poglądy na życie są takie same jak przed wojną? Jakie wartości wyznaje? Czy jest pokazany jako heros czy zwykły człowiek? Za pomocą jakich środków filmowych autorzy ukazują obraz człowieka po wojnie – zdjęcia są statyczne czy dynamiczne, może „obrazy z głowy bohatera” – zniekształcone, pourywane? Jakie kolory, muzyka, montaż, długie czy krótkie ujęcia? Marcin Zimbicki



Sztuka chodzenia ze sobą Znakomita książka pt. „Miłość czy Miłość, czyli sztuka chodzenia ze sobą” młodego małżeństwa Katarzyny i Tomasza Jarosz. Jest to jakby poradnik dla osób w związkach małżeńskich, samotnych oraz szukających drugiej połówki. Książka ta pokazuje nam krok po kroku jak odnaleźć się w miłości, jak odpowiednio na nią oczekiwać, jak pielęgnować uczucia, a także mówi o rozstaniach i problemach w związkach. Zatem zadajmy sobie pytanie, czym jest miłość. Czy to tylko zwykłe naturalne uczucie, które pojawia się tak po prostu u każdego człowieka. Na to pytanie każdy odpowiada inaczej, nie ma jednej określonej definicji. Jednak najpiękniejsze określenie tego wspaniałego uczucia i postawy miłości możemy znaleźć w hymnie św. Pawła w Liście do Koryntian Św. Paweł o miłości mówi tak: „ Miłość cierpliwa jest, łaskawa jest. Miłość nie zazdrości, nie szuka poklasku, nie unosi się pychą; nie dopuszcza się bezwstydu, nie szuka swego, nie unosi się gniewem, nie pamięta złego; nie cieszy się z niesprawiedliwości, lecz współweseli się z prawdą. Wszystko znosi, wszystkiemu wierzy, we wszystkim pokłada nadzieję, wszystko przetrzyma. Miłość nigdy nie ustaje” Książka państwa Jaroszów pojęcie miłości przybliża nam bardzo zaskakująco i życiowo. „Prawdziwa miłość to taka, gdy dobra drugiego człowieka pragnie się co najmniej tak samo jak własnego dobra (...) to też decyzja: o wzięciu odpowiedzialności, o dbanie o czyjś rozwój, o pragnienie jego dobra”. Już po przeczytaniu pierwszych kilku zdań lektura nas w całości pochłania i ciężko się od niej oderwać. W poradniku tym przedstawione są spostrzeżenia dwóch stron; ich wzajemne potrzeby, odmienne zachowania, a wszystko okraszone komentarzami z życia autorów. Książka podzielona jest na dwanaście rozdziałów, spośród których każdy czytelnik znajdzie na pewno coś dla siebie. Mnie najbardziej podobał się dział zatytułowany „Miłość uczuciem czy decyzją”, nazwany przez samych twórców najtrudniejszym zagadnieniem tej książki. Dowiadujemy się jak odróżnić zakochanie od miłości, po jakim czasie można być pewnym, że to miłość. Możemy odkryć, na jakich filarach ona się opiera: na poznaniu, pragnieniu dobra dla drugiej osoby oraz decyzji, że właśnie tę osobę wybieram. Podkreślone jest też, jak bardzo ważne jest poznanie drugiej osoby. „Dopóki kogoś nie poznamy naprawdę, kochamy nie jego, a własne wyobrażenia o nim”. Autorzy próbują również pomóc nam znaleźć odpowiedź na pytanie: Jak poznać, że to właśnie ta osoba? Najlepiej wtedy zwrócić się do Boga. On pomoże nam odkryć odpowiedź na to pytanie. Ważne jest też odpowiedzenie samemu sobie na istotne pytania, m.in. czy wyobrażamy sobie siebie razem za kilka lat? Czy wyobrażasz go sobie jako ojca swoich dzieci? Czy obojgu wam zależy na sobie oraz na waszym wspólnym szczęściu? Jeżeli na to wszystko będziesz w stanie dać pozytywną odpowiedź, to jesteście gotowi na wspólne życie. Oprócz tego rozdziału bardzo ciekawy jest rozdział: „Jak pielęgnować miłość?”.



Dowiadujemy się z niego jakich błędów nie należy popełniać, a o czym pamiętać w związku, by miłość się rozwijała. Ważne jest, aby nie być chorobliwie zazdrosnym, szanować ukochaną osobę, mieć zaufanie, być szczerym i co najważniejsze potrafić wspólnie rozmawiać, sprawiać sobie drobne przyjemności, wspólnie działać, a także wspólnie starać się modlić. Stosując się do tych rad, pomożemy naszemu związkowi rosnąć w siłę i sprawimy, że przetrwa. Z książką tą możemy przygotować się do wspólnego życia z drugą osobą, zrozumieć, czym jest małżeństwo, jak zdobyć sympatię, poznać wspólne oczekiwania, dowiedzieć się, co jest dozwolone przed ślubem, poznać różnice między dwiema płciami. Ponadto można wyróżnić tu piękne cytaty związane z miłością, które zachwycają, a nawet mogą wzruszyć co bardziej wrażliwe osoby: „Miłość jest czymś na tyle pięknym, ale i odpowiedzialnym, że nie warto jej rozmieniać na drobne, warto przekuć na miłość prawdziwą”, „Nie można pokochać kogoś, jeśli nie kocha się siebie”, „Na tym polega miłość. Na przyjmowaniu kogoś, takiego jakim jest, na patrzeniu z wyrozumiałością”, „Zatem miłość do Boga to zgoda na życie według Jego woli, a nie tylko naszych upodobań”, Miłość jest jak kwiat, a wiadomo, że kwiat nie podlewany wysycha”. I wiele innych cudownych zdań, których nie sposób wszystkich wypisać. Lekturę tę polecam każdemu, bez względu na to czy jest w wieku nastoletnim, czy jest już dorosłą osobą, czy nawet osobom niewierzącym, bo z tej książki dużo można się nauczyć i poznać wiele mądrości, możemy tez poznać błędy jakie być może popełniamy w miłości. Jednym zdaniem mówiąc książka warta jest poświęcenia czasu i przeczytania. Cudowna, błyskotliwa , a więc warto do niej co jakiś czas powracać. Marzena Magdalena Kajak, ucz. kl. 4 Kuch



Rozgrzeszenie, ale jakie? W jakim wypadku człowiek może nie uzyskać rozgrzeszenia? kl. 2 Jezus wzywa nas do nawrócenia i pokuty. ”Pokuta wewnętrzna jest radykalną przemianą całego życia, powrotem, nawróceniem się do Boga całym sercem, zerwaniem z grzechem, odwróceniem się od zła z odrazą do popełnionych przez nas złych czynów. Pokuta wewnętrzna zawiera równocześnie pragnienie i postanowienie zmiany życia oraz nadzieję na miłosierdzie Boże i ufność w pomoc Jego łaski”( KKK 1431). Żal za grzechy, czyli odwróceniem się od zła i postanowienie niegrzeszenia jest najważniejszy. Człowiek nie może więc uzyskać rozgrzeszenia jeśli nie będzie żałował za popełnione grzechy i nie będzie chciał zerwać z nimi, zerwać z jakimś złem; jeśli nie ma woli poprawy, tzn. powzięcia decyzji, aby nie grzeszyć. Chodzi o dyspozycję wewnętrzną, aby być oderwanym od grzechu, nie chcieć go; jeśli nie chce przebaczyć swoim krzywdzicielom; jeśli nie wyzna grzechów, przede wszystkim ciężkich, (nie może grzechów świadomie zataić). Nie ma jednak grzechu, który nie może być odpuszczony, jeśli człowiek uznaje swoją grzeszność, wyraża żal, prosi o rozgrzeszenie i przyrzeka poprawę. Żal za grzechy wiążę się z przyznaniem się do winy i zadośćuczynieniem. Chrystus przekazał Apostołom władzę odpuszczania grzechów. Natomiast grzech przeciw Duchowi Świętemu, który nie może być odpuszczony, oznacza całkowite zamknięcie się przed łaską Bożą. Nie uzyskamy więc rozgrzeszenia jeśli na ten dar się nie otworzymy, jeśli nie chcemy zerwać z grzechem. Kiedy przychodzę do spowiedzi, aby uzyskać akceptację swoich grzechów, nie mogę uzyskać rozgrzeszenia. Niestety, sakrament pokuty może być nadużywany i wtedy człowiek nie może uzyskać rozgrzeszenia. Pisze o tym w swojej książce o. Jacek Salij: „człowiek próbuje niekiedy samego Pana Boga powołać na świadka fałszywego rozgrzeszenia. Gott mit uns to tylko jeden z licznych wariantów takiej postawy. ‘Pan Bóg na pewno nie jest przeciwko naszej miłości, to tylko Kościół zakazuje nam żyć razem’ - czy nie słyszy się takich głosów? Albo: ‘Bóg jest miłosierny’ -mówi złoczyńca, nie zdradzający najmniejszej ochoty do zmiany życia, jak gdyby miłosierdzie Boże polegało na pobłażaniu grzechom. Albo: ‘Pismo Święte nigdzie nie mówi, że to jest grzechem’ -powiada ktoś, najczęściej zresztą niesłusznie”. Bywa, że człowiek często rozgrzesza samego siebie w sposób niegodziwy. Ciekawe przykłady podaje o. Jacek Salij: “Ktoś na



przykład mało, że spełnia swój zawód nieuczciwie, ale jeszcze się tym chlubi: ‘Czy się stoi, czy się leży, dobra pensja się należy’ -spowiada się taki cwaniak przed kolegami, z góry udzielając sobie niegodziwego rozgrzeszenia. Na tej samej zasadzie podochoceni panowie będą publicznie wyliczać swoje erotyczne sukcesy, w środowisku przestępczym należy do dobrego tonu przechwalać się złodziejskimi wyczynami, a szanująca się kobieta bez żenady opowiada przygodnej znajomej, że ‘przerwała ciążę’. ‘Za cudze nie piję’ - powiada pijak i czuje się rozgrzeszony z tych wszystkich łez, które wylewają z jego powodu żona, dzieci, rodzice. ‘Ona sama tego chciała’ - tłumaczy beztrosko chłopak, który skrzywdził dziewczynę, i dziwi się, że takie wyjaśnienie może kogoś nie przekonywać. ‘Coś mi się od życia należy!’, ‘chyba mam prawo do szczęścia’ - rozgrzesza się bezbożnie mąż, któremu przyszła ochota porzucić żonę i dzieci; tak samo rozgrzesza się dziewczyna, która go poderwała, dodając do tego argument, że ‘tamto małżeństwo było od początku nieudane’. ‘Musiałam’ - powiada kobieta, która zabiła własny płód; ‘Wiem, że to bardzo wielkie zło - mówi z płaczem - ale naprawdę nie było innego wyjścia’. Jak gdyby na tym Bożym świecie człowiek kiedykolwiek musiał czynić zło! I tak bez końca można przytaczać różne fałszywe usprawiedliwienia, którymi za podszeptem diabła próbujemy się rozgrzeszać”. Sakrament pokuty umożliwia nam głębsze poznanie siebie w obecności Chrystusa, pomaga nam wyzwolić się od grzechów, aby być w pełni człowiekiem i osiągnąć szczęście. Rozgrzeszenie Boże zobowiązuje nas do odpowiedzialności: “Idź i więcej nie grzesz”, powiedział Chrystus do jawnogrzesznicy. Grzegorz Wilkowojski http://www.lo34.natan.pl/